Η MAKEΔONIA ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ Συλλαλητήρια πολλά γίνονται στην χώρα μας μ' αυτό το πιο σημαντικό σ όλη την οικουμένη. Για την Μακεδονία μας ο λόγος βαρύ το όνομά μας κι Ελληνικό οι Σλάβοι ν αρπάξουν θέλουν με βοήθεια τον Νίμιτς τον Αμερικανό. Τι κι αν όλοι οι λαοί θα τους αναγνωρίσουν εμείς μόνο δεν θα ενδώσουμε στα σχέδιά τους. Αν δεν τους δώσουμε ποτέ την υπογραφή μας σαν κάλπικοι Σλαβομακεδόνες θα περιπλανούνται. Όλα μπορούν να τα στήσουνε αγάλματα, ονόματα αεροδρομίω

Επαίτες ενός παραδείσου για να γλυκάνουν οι πληγές μας, λίγο χρώμα να σκεπάσει τη φτώχεια της ψυχής μας που αμετανόητη διαλέγει τις λάθος πορείες. Πνιγόμαστε στο φως, οι σιωπές κοίτονται κάτω, δίκασαν το χρόνο μαζί και τον πόνο, αιώνιο συμμαχό του. Κάτι γεννιέται, κάτι πεθαίνει, απ των χρωμάτων το κενό θα κρατηθούμε, ο παράδεισος μια αναπνοή μακριά. Θα περάσουμε το κατώφλι, μ' αυτά τα κουρελιάρικα ρούχα, με τα πόδια γεμάτα αίμα, μια ανάσα ο παράδεισος μακριά. Στους τόπους

Τώρα που βρέχει ουτοπία βγαίνω γυμνή και περπατώ... Έτσι γυμνή, χωρίς προκαταλήψεις χαρταετός στα σύννεφα, πουλί πετώ. Με μέθη με λούζει η ευτυχία... Μετά το όνειρο το άλικο φορώ, δώρο απ’ τα μύχια της καρδιάς σου. Μ’ αυτό, που μ’ έντυσες μια νύχτα με τη χλιδή του έρωτά σου... Με ξέγραψε πια η λήθη... με ξεχνά... Ω, επιτέλους, μ’ αφήκε, τι χαρά! Από το χέρι τώρα η τόλμη στ’ ασύνορα του κόσμου με τραβά, στο σύμπαν της χαράς μαζί σου να βαδίσω κι ολάκερο τον κόσμο να γνωρίσω, π

Το μπρούντζινο πορτατίφ στέκει στριμωγμένο στη γωνία πάνω στο παλιό τραπεζάκι. Η σκαλιστή του βάση κρυμμένη κάτω από τη σκόνη. Ένα αγαλματίδιο έρωτα, χωρίς το τόξο και τα βέλη του, αποτελεί τον κορμό του. Το κιτρινισμένο του καλώδιο άτσαλα τυλιγμένο από κάτω. Το γυαλί παραμένει σπασμένο εδώ και κάμποσα χρόνια. Η λάμπα του καμμένη. Το μπρούντζινο πορτατίφ γέρνει ελαφρά στο πλάι, κουρασμένο απ΄τα χρόνια, λαγοκοιμάται ακουμπισμένο στον τοίχο. Νίκη Μαντζαβίνου 🌹

Ξημέρωσε η μέρα του Αγίου Πνεύματος, κι ένας αέρας γαλήνης απλώθηκε πάνω στη γη. Σαν αόρατη πνοή που αγγίζει τις καρδιές, φωτίζει τις σκέψεις και γλυκαίνει τις πληγές, το Πνεύμα της παρηγοριάς και της ελπίδας περνά ανάμεσά μας, ψιθυρίζοντας λόγια αγάπης και ενότητας. Κι έρχεται μαζί του ο Ιούνιος, ο μήνας του φωτός. Οι μέρες ανοίγουν σαν λευκά πανιά στον ήλιο, τα γιασεμιά σκορπούν το άρωμά τους στα σοκάκια και η θάλασσα ντύνεται με τις ασημένιες ανταύγειες του καλοκαιριού που

Ατρόμητοι οι αετοί, πετούν εις τους αιθέρες, ποτέ δεν σκιάζονται, από ύψη και αγέρες. Δυό αετοί που συμμαχούν, σαν δίδυμοι αντάμα, τα δίκαια τα πιστεύω τους, έχουνε κάνει τάμα. Το δίκαιο κι η αλήθεια, το ταιριαστό ζευγάρι, κανείς δεν μπόρεσε, μαζί τους να τα βάλει. Δίκαιο και αλήθεια, πάντα κοιτούν τον φάρο, το δρόμο τούτης της ζωής, που πρέπει για να πάρω. Δυό μαχητές ατρόμητοι, την ήττα δεν γνωρίζουν, όσα κι αν ψέματα τους πούν, πάντα θα καθορίζουν . Τους αετούς δεν ξεπερνο

Βρόντηξε ο σπασμένος καθρέφτης Με φωνή κατάκοπη από τις επιστροφές προσώπων Ολόρθος στη σκόνη του Μυρωμένος υγρασία Σκιασμένος χνώτων, σιωπών και φόβων Μια τραγική φυλακή αναμνήσεων πενθούντων Έτριξε ο σπασμένος καθρέφτης Ανατομία ρόδων ωσάν ρωγμών Σπασμένα είδωλα στις αράχνες Ηδονές από γυαλιά, καρφιά, αγκαθωτών σωμάτων Νεκρή τρυφερότητα Κροτάλισε ο σπασμένος καθρέφτης Δεν τον αντέχω πιά Κάθε πρωί με την τσίμπλα στο μάτι τον μαχαιρώνω Πίσω του, πάλι εγώ Χίλια κομμάτια Γελά ο

Το φως τρεμοσβήνει σ' ένα παράθυρο ανοιχτό Ριπές αχνού φωτός σ' ένα κόσμο μαγικό Χέρια με λαχτάρα απλωμένα Χείλια λάγνα θηλυκωμένα Κορμιά με τη φθαρτότητα μαχόμενα πάνω σε σεντόνια με ιδρώτα υφασμένα Έξω περνάει η ζωή στης αγωνίας τη σκιά Παραπλανημένη από ψιμύθια φανταχτερά Λανθασμένα αγνοώντας το πρόσκαιρα ιδανικό... Αλίκη Πέϊκου 🌼

Ψηλός, ξανθός ο νιός,ο Θεριστής τον κάμπο που δρασκελίζει. Στο ζωνάρι κρεμασμένο έχει δρεπάνι. Χρυσά τα στάχυα ορθώνονται να τον προϋπαντήσουν . Λάμπει μές´τ' ανοιχτό, το άσπρο πουκάμισό του, κάτω από την λάβα του ζωοδότη ήλιου. Η καταγάλανη θάλασσα στα μάτια του κυματίζει. Στα ξέπλεκα του τα μαλλιά το αγέρι σαν τρεχαντήρι, γλιστρά απαλά στο στέρνο του, δροσιά να του χαρίσει. Μαλάματα του ήλιου οι αχτίδες γύρω από το μέτωπό του. Στεφάνι πλέκουν φωτεινό και βασιλιά τον στέφουν

Έρωτες,χαρές σαν αεράκι δροσιάς.. Νύχτες θερινές που μοιάζουν με μέρες και Κυριακές ξεγνοιασιάς. Θέρμανε καρδιές φιλησ' ο ήλιος τη γη Θερμή εποχή. Στις φλέβες τρέχει ο πόθος θαλασσιάς.. Την καρδιά βρέχει το κύμα του έρωτα με μυστική ευωδιά. Του ήλιου βλέμμα ήρθε ζεστό ξάπλωσε πάνω στο δέρμα. Τόσες ευωδιές , τ' έρωτα αρώματα σκορπά τ' αγερι Σαγήνης δολώματα Φέρνει το καλοκαίρι. Μες στα κύματα.. Ξεχασμένοι έρωτες και αισθήματα. Νύχτα θερινη.. Στην ταράτσα κάθεται ο παράδεισος

Νύχτωσε. Φεγγάρια του Ιούνη γεμίζει ο ουρανός. Τούτη η πανσέληνος απόψε κρύφτηκε στις ραφές των ματιών σου. Τούτο το φεγγάρι, το δικό μου, απόψε τρέμει, γλιστρά μέσα από τα χείλη σου, διαβάζει μοναξιές και έρωτες. Κλαις· Το δάκρυ σου μια χούφτα αλάτι έγινε κι αυτό. Απόψε φεύγω γυμνή, γεμάτη κραυγές. Σ’ ένα τσιγάρο τα κάψαμε όλα ως την αυγή. Σωτηρούλα Τζιαμπουρή Χατζηκωνσταντή 💕

Ξέρω που θα ταφώ• μένει μόνο να βρω νέο χώμα, πεινασμένο, οργισμένο στην καρτερία του να με καταβροχθίσει σαν το τολμήσω. Στην σπουδή του θανάτου πρώτα κοιμάσαι στον οίκο σου. Ο θάνατος είναι θάλασσα ξέπλεκη, διάφανη και νοσταλγική, με κρουστά μαλλιά ασθμαίνει για νέα προικιά κι όταν την ξαπλώσει βαπόρι ταξιδεμένο του βγάνει τα ρούχα χαμογελαστή... Στο τέλος την διαφορά στη διαφθορά την κάμει το αλάτι• καθαρμός της συνοχής συντηρητής δεσπότης, μοιράζοντας την θλίψη των ψαριών

Μονάχε κύκνε Φοράς το ίδιο τέλος σαν βασιλιάς Άλαλε κύκνε οξυηχώς κραυγάζεις πριν τον χαμό Με μαργαριταρένια ανάσα, βελούδινο λαιμό Μέσα στη λίμνη μονάχος στέμμα φοράς Μελάνδρυνον το φως σου εν λευκώ κυλάς Άσπρο ονείρατο, λευκός κι ο θρήνος Εντός παρενθέσεως κουρασμένος κρίνος Στη μοναξιά των δειλινών, στους δρόμους της ομίχλης Άδοξος έρωτας, άχθος της Αμφιτρίτης Σπαράζει η λίμνη σου ανοίγει πληγή Το στέμμα σου πέφτει έρμαιο, αιμορραγεί Πεθαίνεις κύκνε σε λίμνη ρηχού νερού Πο

Πέφτει το σκοτάδι για ν’ ανάβουν τα φώτα, λάμπες με κίτρινο, ή λευκό φως. Ολοένα κι ο πλανήτης φωτίζεται με κάτι καινούριο, κάτι πιο εξελιγμένο. Κάθε χώρα, μια ιστορία. Κάθε πόλη, ένας καημός. Μα πάντα ο Έλληνας μπροστά. Μια χώρα ηρώων. Πρωτιά βασιλιάδων, αρχοντάδων, πόλεμοι, προδοσίες, μάχες, νίκες. Η Ελλάδα πάντα μπροστά. Τέχνη, πολιτισμός. Τα πήραν άλλοι. Μα δεν μιλήσαμε γι’ αυτό. Το στόμα όλων μουγκό. Θρησκεία, πίστη, δικά μας ήταν. Καημένη Αγιά Σοφιά. Όσοι σε προσκυν

Μια μαύρη ασώματη σκιά, σαν από κόλαση βγαλμένη είναι η αχαριστία. Τολμά αναίσχυντα και δανείζεται φως. Κι ύστερα το αρνείται. Ύπουλα πίνει νερό από καλοπροαίρετα χέρια. Το κλέβει. Κι ύστερα θυμάται μόνο τη δίψα της. Οι επιθυμίες της αγγίζουν την αδυσώπητη υπερβολή και πνίγουν στη λάσπη τους κάθε άδολη ευεργεσία. Μα τα καλοπροαίρετα χέρια επιμένουν να χαρίζουν, όπως η θάλασσα επιστρέφει τα κύματα στους βράχους που την πληγώνουν. Αληθινά, καθάρια, ηλιοφώτιστα σοφά, δεν απαι

Σκόρπια κομμάτια απ' το φεγγάρι την πόρτα μου χτυπούν, είναι ακόμα αξημέρωτα τι θέλουν να μου πουν. Γράφουν στο τοίχο δύο στιχάκια τα αηδόνια που περνούν, Να μην χαθούν τα λόγια που έχουν να μου πουν. Φυσά ο αγέρας και παγώνει την κάθε στάλα της βροχής, Πονάει λέει το φεγγάρι θυμάται άλλη εποχή. Χαράζει η μέρα και ο ήλιος το μάτι κλείνει σιωπηλός, Μαζεύει όλα τα κομμάτια τώρα θα υπάρχω μόνο εγώ. Η νύχτα έσβησε με πόνο Και ας τραγουδούσαν τα πουλιά, κάποιος πονούσε κι ήταν

Έρχονται στιγμές που σφυροκοπούν τον νου σκέψεις κι αύπνη κρυφό κλαίς... αξημέρωτες νυχτιές. Αμέτρητες φορές έρχονται οι χρυσαφένιες χαραυγές κι ανοίγουν δρόμους στον ήλιο ρόδινους. Καινούργιες μέρες χαράζουν μ' ελπίδα κι αγάπη που τη ψυχή αγκαλιάζουν και της πίκρας σβήνουν το δάκρυ. Ο Ήλιος μόνος του μπορεί καρδιές να συγκολήσει, με τη ζέστη του όνειρα ν'ανθίσει και των ματιών τα δάκρυα χαμόγελα να ντύσει Τριανταφυλλιά Παπανδρέου 🌹

Δύσκολοι καιροί ανερμάτιστοι τα πάντα ακολουθούν μια ξέφρενη πορεία Η κοινωνία αδιάφορη κηδεύει ιδανικά. Κατεστραμμένη η ομορφιά ζωσμένη από χίμαιρες και οι ψυχές αργυρώνητες από φαύλους εαυτούς. Η ντροπή σε κώμα με την αλληλεγγύη σε υπεράνθρωπη προσπάθεια για την ανάνηψη της. Η σαπίλα αναγορεύτηκε σε κανονικότητα Πυροβολήθηκε κατάστηθα η ελπίδα και η απογοήτευση στην εντατική γεμάτη λαβωματιές Σε μια ανημπόρια του πνεύματος η ψυχή έμεινε δίχως χαλινάρι κύλησε και βρέθηκε

Το τρένο πέρασε, δεν ζούμε, δεν υπάρχουμε τα χέρια έμειναν κενά, απόμειναν μόνο τα δάκρυα η μνήμη καίει σαν κάρβουνο, που αρνείται να σβήσει καθώς κοιταζόμαστε, βλέπουμε μιαν αντανάκλαση τα μάτια σου είναι δικά μου πια το αίμα στις φλέβες μας πάγωσε κοίτα, τα ψέματα τελείωσαν, δεν μπορώ να πω πως είναι καλά παίξαμε το παιχνίδι με όλη τη δυσπιστία μας μαζεύω τα κομμάτια, μήπως και φτιάξω μια νύχτα από φως και σιωπή κι όμως ελπίζουμε, σε ένα τέλος που δεν είναι τέλος, μιαν αρχή

Ένα ακόμη τραγούδι μου "Το Σπίτι του Μικρασιάτη" Αφιερωμένο στον Σύλλογο Μικρασιατών Ν. Ημαθίας, σε κάθε ψυχή που κράτησε ζωντανές τις μνήμες της Μικράς Ασίας, σε κάθε οικογένεια προσφύγων που έχτισε ξανά τη ζωή της με πίστη, αξιοπρέπεια και αγάπη για την πατρίδα που χάθηκε αλλά δεν ξεχάστηκε ποτέ. Αφιερωμένο στους παππούδες και τις γιαγιάδες που έφεραν μαζί τους τραγούδια, εικόνες, μυρωδιές και ιστορίες από τη Σμύρνη, τον Πόντο και την Καππαδοκία, και τα έκαναν ρίζες στις γε