Επαίτες...💧

Επαίτες ενός παραδείσου

για να γλυκάνουν οι πληγές

μας,

λίγο χρώμα να σκεπάσει τη

φτώχεια της ψυχής

μας που αμετανόητη διαλέγει

τις

λάθος πορείες.

Πνιγόμαστε στο φως, οι σιωπές

κοίτονται κάτω, δίκασαν

το χρόνο

μαζί και τον πόνο, αιώνιο

συμμαχό του.

Κάτι γεννιέται, κάτι πεθαίνει,

απ των χρωμάτων το κενό θα κρατηθούμε,

ο παράδεισος μια αναπνοή μακριά.

Θα περάσουμε το κατώφλι,

μ' αυτά

τα κουρελιάρικα ρούχα, με

τα πόδια

γεμάτα αίμα,

μια ανάσα ο παράδεισος

μακριά.

Στους τόπους της ζωής μας,

στους τόπους των άλλων,

το ταξίδι

αξίζει και κοντεύουμε να

φτάσουμε..

Τα όνειρα μόνο κάνουν θόρυβο,

τα

όνειρα κι ο αέρας που περνάει

μεσ'

απ τα σύννεφα, μια ανάσα ο παράδεισος

και ματώσαμε τόσο για να τον φτάσουμε,

μια ανάσα απ το χτες στο τώρα,

τοσο μακριά... τόσο κοντά .

Νίκη Φωκά 🌹