Ο πόνος της νύχτας

Σκόρπια κομμάτια απ'

το φεγγάρι

την πόρτα μου χτυπούν,

είναι ακόμα αξημέρωτα

τι θέλουν να μου πουν.

Γράφουν στο τοίχο δύο

στιχάκια τα αηδόνια

που περνούν,

Να μην χαθούν τα λόγια

που έχουν να μου πουν.

Φυσά ο αγέρας και παγώνει

την κάθε στάλα της βροχής,

Πονάει λέει το φεγγάρι

θυμάται άλλη εποχή.

Χαράζει η μέρα και ο ήλιος

το μάτι κλείνει σιωπηλός,

Μαζεύει όλα τα κομμάτια

τώρα θα υπάρχω μόνο

εγώ.

Η νύχτα έσβησε με πόνο

Και ας τραγουδούσαν

τα πουλιά, κάποιος

πονούσε κι ήταν μόνος

γύρευε κάποια αγκαλιά.

Χίλια κομμάτια

απ' το

φεγγάρι πνίγηκαν

στην ακρογιαλιά.

Νίκη Σιγάλα 🌺