Φωτεινές ψυχές

Μια μαύρη ασώματη σκιά,

σαν από κόλαση βγαλμένη

είναι η αχαριστία.

Τολμά αναίσχυντα και

δανείζεται φως.

Κι ύστερα το αρνείται.

Ύπουλα πίνει νερό

από καλοπροαίρετα χέρια.

Το κλέβει.

Κι ύστερα θυμάται

μόνο

τη δίψα της.

Οι επιθυμίες της

αγγίζουν την αδυσώπητη

υπερβολή και πνίγουν

στη λάσπη τους

κάθε άδολη ευεργεσία.

Μα τα καλοπροαίρετα

χέρια επιμένουν να χαρίζουν,

όπως η θάλασσα

επιστρέφει τα κύματα

στους βράχους που την

πληγώνουν.

Αληθινά, καθάρια,

ηλιοφώτιστα σοφά,

δεν απαιτούν

ανταμοιβή ούτε δικαιοσύνη.

Συνεχίζουν ν’ αγαπούν ως

το άπειρο, χωρίς μάρτυρες

και χωρίς φόβο για τη

λήθη των ανθρώπων.

Συνεχίζουν να δίνουν,

σαν βροχή που λησμονεί

ποιο χώμα δρόσισε και

σαν φεγγάρι που φωτίζει

αδιάκριτα ερείπια και

παλάτια.

Συνεχίζουν να απλώνουν

ουρανό σε μίζερες

καρδιές που έμαθαν να

κοιτούν μόνο το χώμα.

Φωτεινές ψυχές που δε

φοβούνται σκιές σαν

από κόλαση βγαλμένες!

Ευλογημένες ψυχές!

Μαρία Σαρρή 🪽