Απώλεια...

Το τρένο πέρασε,

δεν ζούμε,

δεν υπάρχουμε

τα χέρια έμειναν κενά,

απόμειναν μόνο

τα δάκρυα

η μνήμη καίει

σαν κάρβουνο,

που αρνείται

να σβήσει

καθώς κοιταζόμαστε,

βλέπουμε

μιαν αντανάκλαση

τα μάτια σου

είναι δικά μου πια

το αίμα

στις φλέβες μας

πάγωσε

κοίτα,

τα ψέματα τελείωσαν,

δεν μπορώ να πω

πως είναι καλά

παίξαμε το παιχνίδι

με όλη

τη δυσπιστία μας

μαζεύω τα κομμάτια,

μήπως και φτιάξω

μια νύχτα

από φως και σιωπή

κι όμως ελπίζουμε,

σε ένα τέλος

που δεν είναι τέλος,

μιαν αρχή

που μυρίζει ζωή

εκεί που οι νεκροί

μιλούν χωρίς φωνή,

κι οι ζωντανοί

μαθαίνουν να ακούν

εκεί θα σε κρατώ ακόμη,

σαν τελευταία ανάσα

μέσα

στη μελαγχολική

πραγματικότητα

Λαμπρινή Ζαφείρη 🌹