Ήταν ηλιοβασίλεμμα, καθισμένη στη ρίζα μιας ολάνθιστης πικροδάφνης δεν χόρταιναν τα μάτια μου να βλέπουν το μαγικό εκείνο υπερθέαμα. Στα πετρογάλανα νερά του βάλτου, λευκοντυμένοι οι κύκνοι, με τους ψηλόλιγνους λαιμούς τους, τα κόκκινα μακριά τους ράμφη, μέσα στα κοντυλένια γκριζοπράσινα βούρλα στα σπάνιας ομορφιάς ανθισμένα αγριολούλουδα με την ολόδροση ευωδιά τους... Μια πανδαισία χρωμάτων κι αρωμάτων θεϊκή στα ήρεμα νερά του βάλτου. Αυτός ο αγαπημένος μου, απογευματινός μ

Κατεβάστε τις πένες ποιητές, παραδώστε τις μπάντες μουσικοί. Ντύθηκε κρύο ο καιρός. Μην γράφετε, μην τραγουδάτε την ειρήνη. Την στείλανε στον πόλεμο να ζεσταθεί με αίμα. Οι σειρήνες ήχησαν πρωινό ξύπνημα. Η απόγνωση ένιψε το πρόσωπο. Η σάκα κατέβηκε άδεια τις σκάλες. Η αθωότητα σουλατσάρισε κάτω από θηλές που έσταζαν γάλα, άπιωτο. Η μέρα ξεκίνησε βαλίτσα άδεια. Τί τάχα να έταξαν στις πεταλούδες να πεθάνουν κάμπιες; Πόσα όμορφα φτερά τους χαμένα. Δέντρα μου, κρύψτε τους ανθούς

Είναι η άνοιξη που στάζει το νέκταρ μέσα στην ψυχή, είναι η φύση που ξυπνάει από τον ύπνο τον βαθύ. Δειλά, δειλά ανθούν τα δέντρα σιγολαλούνε τα πουλιά, ξανά ακούγονται τραγούδια γέλια , φωνές στη γειτονιά. Πάντοτε θα σε λαχταρούμε θα 'ναι γλυκιά η προσμονή γιατί μαζί με σένα ανθίζει και η δική μας η ζωή. Ω άνοιξη της πλάσης θαύμα που δεν χωρά ο λογισμός, δεν σε χορταίνουνε τα μάτια γιατί είναι ο διάβας σου γοργός. Σταύρος Συγούρας 🌹

Αλίμονο στο βάσανο, Αλίμονο στον μόνο... Δες άνθρωπους που χάνονται στη δίνης το οξυγόνο. Βόμβες αφήνουν την οσμή, Χαράζουν την μαυρίλα, Ενάντια είναι στη ζωή, Αρνούνται την ισχύ πυγμή. Χρόνια τώρα μοιράζονται, τα όπλα δες στα χέρια Υψώνουν ύφος κι φωνή Να τα κι τα μαχαίρια. Άνθρωποι είστε ικανοί να φέρετε Ειρήνη... Μην στέκεστε στη στάχτη σας μην σπέρνετε άλλο μίσος, ο κόσμος θέλει μια αγκαλιά Ο κόσμος θέλει δύο φιλιά. Θρύψαλα πόλεις στέκονται Το βλέμμα κουρασμένο, μα

Μέλι η σκιά μου σε πλαίσιο έρημο Τα πορτρέτα λείπουν Το φως δε καδράρετε Οι σιωπές δε ποζάρουν Το κάδρο έφυγε… Που πηγε ο πίνακας; ΑΝΝΑ ΚΛΑΡΙΤΗ ✨ ✨ 🌹

Κοιτάζει τον λαιμό της, βλέπει κάτι να προεξέχει, στην αρχή νομίζει ότι είναι φλέβα που πετάει, όμως γρήγορα συνειδητοποιεί ότι η σκέψη του ήταν λανθασμένη… Σκύβει απαλά...κοιτάει το σημείο, σηκώνει τα δάχτυλα του να το ακουμπήσει...φοβάται… << Τι...τι είναι αυτό...>> λέει ο Szewczyk με μια φωνή που μυρίζει φόβο και βότκα… << Ο φύλακας άγγελος μου >> του απαντά εκείνη και του χαμογελάει… << Δεν καταλαβαίνω…>> λέει και κοιτάζει με μάτια γεμάτα λατρεία και απορία << Θυμάσαι πο

Κτυπιέται ο κόσμος μάνα μου καζάνι που κοχλάζει βαράει ο φόβος μάτια μου το μάτι δάκρυ στάζει. Ψέμα στο Ψέμα χάθηκα στ' ονείρου μου την πλάνη γυρεύω αλήθεια ο τρελός μα σβήνει μες τη στάχτη Το σε αγαπώ κατάντησε στα στήθια των ανθρώπου φαρμάκι αντί ροδόσταμο μικρός ανθός του Νότου Μου είπαν αλήθειες ψεύτικες ψέματα με το δράμι Δεν σε πιστεύω ο,τι κι αν πεις εχόρτασα το δάκρυ. Αντριάνα Περικλέους 🌹

Ένας σκλάβος μιας οθόνης Ήρθαν μια μέρα ξαφνικά, σαν ορυχεία πολύ βαθιά, τηλέφωνα τύπου κινητά. Με οθόνες μαγνητάκια σε τραβάνε σαν… μεταλλικά κομματάκια, μεσ’ της οθόνης τη σκλαβιά. Με τις ώρες τη κοιτάς. Άνθρωπε μην σταματάς. Ένας εγωκεντρισμός ξεκινά. Γιατί απ’ όλους λαχταράς, να σε κοιτάνε με μάτια ανοικτά· Διόλου δε θες με τη καρδιά. “Χρήσιμος” θέλεις να φανείς, πως της τεχνολογίας είσαι εσύ! Βίντεο, βιντεοκλήσεις… θες να δεις, κυρίως τα μέσα της κοινωνικής, τάχατε

Σε έχασα μάνα μ’ σ’ έχασα.. Σε έχασα μάνα μου, πού είσαι; Σκοτάδι μόνο και κρύο νιώθω. Την αγκαλιά σου νοσταλγώ, την ανασεμιά σου. Ένα φώς αχνοφαίνεται στο βάθος, αλλά όσο το πλησιάζω, τόσο απομακρύνεται. Κραυγές ακούω μόνο κι οδυρμό. Ήταν δύσκολη χρονιά μάνα, το ‘νιωσες και συ. Και τώρα τι; Πώς να πορευτώ; Μην κλαις μάνα, κράτα με μέσα σου, εκεί θα ζω. Θυμάσαι τότε που πηγαίναμε βόλτα πλάι στην θάλασσα; Γελούσαμε τόσο πολύ κι ο αγέρας μας χαλούσε τα μαλλιά. Πώς να σταθώ μάνα

(Συνεχείας απόσπασμα 2 το σχολείο , ο έπαινος κι η σημαία.) Σιγά σιγά προχωρούσε η ζωή μας με πείνα, με κρύο με αποφόρια απ' όπου εύρισκε η πρεσβυτερα. Κάπου κάπου μας έφερνε κι αλλά ρουχαλάκια που έστελναν σαν βοήθεια από την Αμερική κάποιες φιλανθρωπικές οργανώσεις. Εννοείται ότι το νούμερο δεν έπαιζε κανένα ρόλο. Στο σχολείο πήγαινα καλά κι οι δάσκαλοι κι οι δασκάλες με συμπαθούσαν, Άριστα 10, διαγωγή κοσμιωτάτη κάθε χρόνο. Το πρωινό μου τραχανάς και ξερό ψωμί κι όχι πάντα

Αιχμάλωτη ομορφιά λες να υπάρχει; Από μια δόση παρηγοριάς και στήριξης πάσχω, όταν μέσα στην καρδιά μου ένα αγκάθι με αιμορραγεί βαθιά και ΄γω πονάω. Σε κλωστή μεταξιού ακροβατώ κι η ανασεμιά σου με φοβίζει, μπας κι από κάτω πέσω και χαθώ αχ, είσαι μια πενιά που με κοιμίζει. Είλωτας στου χρόνου τη φυγή μιας σταγόνας σου διψώ το πνεύμα, στου νου σου την αναλαμπή, θέλω να είμαι πρώτη εικόνα. Αν είμαι έρωτας δεν ξέρω, ούτε ένας πουνέντες βιαστικός, σαν είλωτας ίσως να μοιάζω στ

Ανοιχτά τα μονοπάτια των αφρών σου θάλασσα εσύ, ανασαίνεις και παραμιλάς Πλένεις καράβια με τα αλάτια σου, αφήνοντας το σημάδι σου στα κατάρτια τους Αποκοιμιέσαι ήρεμη τα ήσυχα βράδια σου Γαλήνη βρίσκεις στα μουλιασμένα όνειρά σου Μια γαλήνη που αναστενάζει και χάνεται, όπως το φως που λιώνει στα βάθη σου Άλλοτε ξεσηκώνεσαι και βαράς αλύπητα, με την ασπράδα σου, λυσσασμένη, ζωές και όνειρα, καταπίνοντάς τα, με την ορμή σου Σφίγγεις ψυχές, στροβιλίζοντας το αίμα τους Γυμνοί βρ

Ήρθες σαν χαδιών αεράκι Ανάλαφρα, χωρίς προειδοποίηση Μαγικό της αγάπης χεράκι Που έγινε αγκαλιά και δεν πήρα είδηση. Ήρθες σαν στο βράχο το κύμα Σιγά, χωρίς να βγάλεις μιλιά, Ήρθες σαν αγάπης ποίημα Που το τραγουδάς με χίλια φιλιά. Ήρθες σαν του έρωτα η στάλα Που γίνεται καταιγίδα βροχής Με αισθήματα χιονοστιβάδας Θύελλα καρδιάς, νεροποντή. Καλλίφωνο άσμα πουλιού Ήρθες σαν γλυκιά τρυφερή μελωδία Σε μια απαρχή τραγουδιού Που έγινε του έρωτα συμφωνία. Ήρθα να,ανάψω τσιγάρο Τ

Δικός μου μήνας μυγδαλιάς, δική μου ευλογία. Ο Μάρτης ξέρει να αγαπά, Ο Μάρτης κάνει συννεφιά τελειώνει με αργία. Τον Μάρτη αγγίζω απαλά, σε άσπρα άνθη τα φιλιά μισός χειμώνας, και φωτιά, μισά χαϊδέματα γλυκά. Τον Μάρτη έρχεται η αρχή, Να και τα χελιδόνια σπέρνει ελπίδα στη βροχή, και ήλιο στα σεντόνια. Κι αν κάνει κρύο ξαφνικά, κι άμα παγώσει η καρδιά, η φύση κάνει γιορτινά, Ερωτικά αντικριστά. Δικός μου μήνας, μυστικός, είσαι ο πρώτος μου ανθός, κι ο κόσμος γίνεται δικό

Μόλις χαράξει η μέρα απλώνεται και ανθίζει ξανά, το πρόσωπο της ήρεμο καλεί τα μάτια του κόσμου να βάλουν την ζυγαριά της παρουσίας τους. Το χάραμα είναι αλώβητο, η μέρα υπόσχεται, το φως απλώνεται καθάριο, ο φλεβάρης κρατά στην τσέπη του βροχές και χιόνια, η μέρα του μεγάλωσε νιώθω απέραντη ευγνωμοσύνη, το γνωρίζει, η ψυχή του χειμώνα συνεχίζει να διεκδικεί τη σίγουρη παρουσία με την γνώση, ότι η Άνοιξη δεν έχει ανοίξει ακόμα τα χαρτιά της. Κι αν άνθισαν οι αμυγδαλιές προλαλ

Στεφανωμένοι οι ψίθυροι της αέναης παρουσίας σου Διάφανο πρόσωπο κραυγάζει τη βασιλική σου υπόσταση Ξεκινάς σε ελάσσονα κλίμακα, τρεμάμενος Γλιστράς στου ανέμου τη δίνη, μπλεγμένη στο όνειρο που σε σέρνει Ακουμπάς τις σιωπές σου στο πεζούλι της ακάματης νύχτας Διαγράφεις ό,τι φόρεσες ολημερίς στο πρόσωπό σου Σφαδάζεις κάτω από τα πλευρά σου, μελανιασμένες οι τύψεις Αναγνωρίζεις το κατάμαυρο στόμα της προδοσίας Απομακρύνεσαι χωρίς να χάνεις τίποτα Φεύγεις αφήνοντας ό,τι δεν πε

Είναι φορές που η ζωή πονάει μαζί με σένα και λέει, πως όλα αυτά δεν ήτανε γραμμένα. Μα πώς οι μοίρες τα μοίρασαν... Τις τύχες σκόρπισαν αλλού, και άφησαν όμορφες καρδιές να υποφέρουν να πονούν. Βαρύς ο αναστεναγμός ταξίδι για να κάνει... στη θάλασσα στο πιο βαθύ πηγάδι να πεθάνει... Όμορφη να είναι η καρδιά να μην αναστενάξει... Στο παραθύρι το αργυρό φεγγάρι κάθε βράδυ, και σμαραγδένια δάκρυα απ' της αγάπης χάδι. Νίκη Σιγάλα 🌹

Όνειρα που καρτερούσαν την ώρα της επιστροφής, πρόσωπα της καθημερινότητας έσβηναν, όπως τ’ αστέρια κάθε αυγή, ταυτίστηκαν με την αδιαφορία και χάθηκαν φευγαλέοι στοχασμοί, άνθρωποι ανείπωτα μόνοι κλειστή ζωή, ασάλευτος ο κόσμος, κραυγές ερωτικές, στίχοι που έγιναν νότες χάθηκε το καπηλειό μαζί με τους αγνούς ανθρώπους μια χούφτα συννεφιά από την ψυχή μου σπέρνω καταχνιά εκεί που κάποτε περπάτησα, να με θυμάσαι σύμβολα ονείρων, η μοίρα μοιάζει κλωστή, αγαπάς, βλέπεις, ζεις, χ

Ολονυχτίς σε καρτερούσα να φανείς, μετρώντας τους χτύπους της σιωπής. Κι άξαφνα στάθηκες μπροστά μου. Με μιας γλύκανε ο καφές στην κούπα μου, κι από το παγωμένο πόμολο του παραθύρου κύλησε στη φούχτα μου ζεστή θαλπωρή. Οι πρώτες του ήλιου αχτίδες ήπιαν λαίμαργα της νύχτας τις σκιές. Σιωπηλή στάθηκες, αυγή και υπόσχεση μαζί. Μάζεψες τα λιτά μαλλιά της νύχτας και, σαν την μυγδαλιά της αυλής μου τη βιαστική, φόρεσες το ολόλευκο νυφικό σου. Αγέρωχη ατενίζεις τώρα την απέναντι, χ

Τι μπορώ να κάνω για την ευτυχία; Τι μπορώ να δώσω ώστε να νιώσω; Ότι ελπίζω σήμερα, το διώχνει το αγέρι αύριο... Ποιος τραγουδά δυνατά στην ψυχή μου; Αντέχω την παραφωνία αρκεί να έχει λέξεις που αναπνέουν μέσα από τις νότες. Κάθε φορά το άγγιγμα να αφήνει θύελλα πόθου, Το βλέμμα σου να χαϊδεύει το πρόσωπο μου... Και το ρολόι να πάψει να κινείται... Να φλέγεται ο χρόνος πάνω στα χείλη μας, σαν μια υπόσχεση που δεν πρόκειται να φοβηθεί το αύριο. Να ακουστεί μονάχα ο χτύπο