Όπου κι' αν σταθείς Ήχος της σιωπής Υψηλή φάση σε μια τάση με φορτίο Έλα σαν έρθεις Γέλιο χαραυγής , Σαν μαγνήτης μες στης έλξης το πεδίο. Πόρτα της καρδιάς, Φλόγα ζεστασιάς, Γίνου το πρωτο άγριο χόρτο που μυρίζει... Μέλη συντροφιάς, Βέλη σα'ι'τιάς, Γίνου έρωτας που σέρνοντας ν' ανθίζει. Πάμε ρε καρδιά, Πάρε μ' αγκαλιά , Στης ζωούλας τα ζουμπούλια και τα ρόδα, Σαν γυρίσεις να χαρίσεις ευωδιά Τα φιλιά σου και του κόσμου τ' άστρα όλα. Ίππος ταπεινός , Ηλιος φωτεινός Μια αγάπη

Γύρισα όλη τη γη μα σαν εσένα δεν βρήκα, χίμαιρες γνώρισα κι ανόμοια κομμάτια που δεν είχα. Έζησα έρωτες μεγάλους που ποτέ δεν σου είπα, στο τέλος συγκρούστηκα γιατί τα μάτια σου δεν είχαν. Τα χρόνια πέρασαν σε ένα κατάρτι η καρδιά δεμένη. Σειρήνες πέρασαν μα καμιά δεν έγινε της καρδιάς ερωμένη. Αργαλειός η υπόσχεση το φιλί μας προσμένει. Κι αν οι ορίζοντες πλατείς και τα ταξίδια ξένα, όλοι οι δρόμοι της φωτιάς με φέρνανε σε σένα. Σε ξένα σώματα ζητούσα εκείνη τη σπίθα, μα

Είναι που για χρόνια σε ζητιάνευα πιστεύοντας πως σάρκα τη σάρκα θα χορτάσω. Όλο κι άπλωνα το χέρι, όλο κι άπλωνα την καρδιά. Κράτησα ανέγγιχτη μονάχα την ψυχή, σαν αόρατο πηνίο, κι άφηνα να περιστρέφονται οι ουτοπίες, βυθισμένος στο επιθανάτιο μοβ, κλεισμένος στην κοινωνικοποιημένη μου μοναξιά. Πίστευα. Πίστεψα. Σου έκανα χιλιάδες φορές έρωτα, πότε με λέξεις κι άλλοτε μέσα από το φεγγάρι. Με τα τρεμάμενα από παιδί δάχτυλά μου σε τολμούσα, κι ήσουν σαν κρατήρας• κρύα και χλωμ

❤️Το μυστικό του μικρού πουλιού ❤️ Χθες το βράδυ , όταν η νύχτα φόρεσε το σκούρο της πέπλο και τα αστέρια άναψαν ένα ένα στον ουρανό, ένα μικρό πουλάκι ήρθε αθόρυβα στο περβάζι μου. Κουβαλούσε στα φτερά του ένα μυστικό, ένα μήνυμα πικρό και γλυκό μαζί, σαν το κρασί που ζεσταίνει την καρδιά τις κρύες νύχτες. "Γέμισε την ψυχή σου με ήλιο", μου ψιθύρισε, "γιατί έρχονται μέρες που η ζεστασιά θα είναι πολύτιμη σαν θησαυρός. Φύλαξε τις στιγμές του καλοκαιριού μέσα σου, γιατί τον

Οι παρομοιώσεις εξαγριώθηκαν. Κάθε μέρα λευκαίνουν λίγο παραπάνω τα μαλλιά μου. Ο θάνατος, κρυμμένος στα απόπτωτα βλέφαρά του, άλλαξε κόσκινο. Μεγάλωσε τις οπές. Κι από τότε το σαρκίο μου χάνει χώμα. Κόκκο τον κόκκο. Πέφτει αθόρυβα. Σαν την αδιόρατη σκόνη της άνοιξης που περιμένει τον αέρα για να υπάρξει. Κι εσύ φυσάς. Φυσάς και ξαναφυσάς• Ανακατεύεις το χώμα, παίζοντας ακόμη το παιχνίδι της στιγμής. Πάντα είχες ανάγκη το παιχνίδι. Αθρόα η λύπη της αγάπης. Ύστερα λύνομαι. Δέν

Λέξεις χορεύουν στο μυαλό στις αισθήσεις άχρωμες, πολύχρωμες, σκεπτικές , χαρούμενες παρορμητικές λέξεις κόλακες , μοναχικές αλλά και σε συλλογικότητες Σκέψεις που περικλείονται σε μια λέξη και μια λέξη που περικλείει άπειρες σκέψεις Όλα τα συναισθήματα τα κατευθύνουν λέξεις τα ομαδοποιούν η τα διαλύουν. Όλη η ύπαρξή μας λέξεις που την κατευθύνουν, την ανυψώνουν, την καταποντίζουν. Λέξεις στα έσω μας χωρίς διέξοδο μας στερούν την μοναχικότητα και εκτοξεύονται σε εκρήξεις

Δεν ήξερε πια, αν ήταν χειμώνας ή καλοκαίρι. Μέτραγε τον χρόνο από τον ήχο των κυμάτων και από τις πασχαλιές που ανθίζαν. Γέμιζε τα πνευμόνια της με αέρα και στα ρουθούνια της έρχονταν πάντα η μυρωδιά από τα θυμάρια και η αλμύρα της θάλασσας. Σκαρφαλωνε στα βράχια, γνώριζε όλα τα πατήματα, την κάθε πέτρα. Στην ταράτσα του σπιτιού της είχε βάλει δύο καρέκλες. Εκεί καθόταν το σούρουπο περιμένοντας τον, γέμιζε ώχρα ο ουρανός, ώχρα και τα μάτια της. Ένα πρωινό, αέρας φύσηξε δυνα

Ύστερα από μια μακρά διαδρομή σκέψεων, αναζητήσεων και εσωτερικών διαλόγων, παραδίδω στους αναγνώστες το νέο μου βιβλίο (το 7ο κατά σειρά), μια πεζοποιητική συλλογή με τίτλο: 💜 «Η συλλαβή που έλειπε» 💜 Μέσα από τις σελίδες του διατρέχουν σκέψεις και στοχασμοί γύρω από την απώλεια, τη δύναμη της μνήμης και την αέναη περιπέτεια του ανθρώπου να νοηματοδοτήσει την ύπαρξή του. Η «συλλαβή» που λείπει μετατρέπεται σε ένα διαρκές ερώτημα γύρω από όσα μας συμπληρώνουν, μας καθορίζο

Πριν ξημερώσει ακούω το σκουπιδιάρικο... Ώρα 05:15... άνθρωποι που ξυπνούν και μαζεύουν τα δικά μας κρυμμένα μυστικά, καλά κλεισμένα. Πότε σε κούτες, πότε σε σακούλες, μα δεν διαμαρτύρονται, μόνο συνεργάζονται για την "ευπρεπή" εικόνα της πόλης. Ο θόρυβος από το απορριμματοφόρο, τους κραδασμούς των τενεκέδων, αφήνει ενοχές πριν κλείσω τα μάτια. Κι έπειτα, σαν χαράξει, κανείς δεν αναρωτιέται πώς όλα είναι καθαρά, σιγυρισμένα. Δεν θυμώνουν που εργάζονται. Μα εμείς οι υπόλοιποι

Ενα βιβλίο γράφεται απόψε πριν σβήσει η νύχτα. Χωρίς αινίγματα... Μνήμες φορτωμένο στους καθρέφτες του χρόνου. Βήματα... με ήχους εγκλισεων, χωρίς γραμματική. Υπογραμμίζω τα γράμματα που λένε ψέματα σ'ένα όνειρο της νύχτας... σ'ενα γρυλισμα μιας ύαινας... που χάθηκε στην άμμο. Ψάχνω τ'ονομα σου στο άπειρο των λέξεων. Σε ποια σελίδα να έχει γραφτεί; Σωτηρούλα Χαντζηκωσταντή Τζιαμπουρή 🌹

Μπάλωνα όλο το πρωί μια τρυπημένη μπλούζα με ξηλωμένες ραφές. Και σαν κιτρινισμένα φύλλα έπεφταν απ' το νου μου της ζωής μου οι διαβατάρικες στιγμές. Κάθε βελονιά μια θύμηση, κάθε βελονιά ένας καημός. Και με τα μάτια μου θολά, συνέχιζα άτσαλα, βουβά. Και κάθε λίγες βελονιές η βελόνα με τρυπούσε και μια σταγόνα αίμα ξέφευγε από το δάχτυλο και δυο απ' την καρδιά μου. Θυμάμαι, πριν χρόνια πολλά το μαύρο της ήταν λαμπερό κι είχε έναν μπεζ γιακά. Τον ξήλωσα... δεν ταίριαζε στου

Στην πλευρά του στίχου ανατέλλει το φως .. Ξυπνάμε υπνοβάτες στη γραμμή της μελαγχολίας με άγραφα ποιήματα .. Σαν μια μοναδική σιωπή η γραμμή της αγάπης ...που να κατευθύνω τις λέξεις, φιλιά καταναλώνονται σε δάκρυα, ελπιδοφόρα όνειρα .. Σκαρφαλώνεις στα άπειρα γαλάζια μου όνειρα η γραμμή της ζωής κόβει τη γραμμή της Αθανασίας νσαρκωμένη στο όνειρο.. Οι χτύποι της καρδιάς σβήνουν στη σιωπή ... Από το απέραντο γαλάζιο κατέκτησα το χαμόγελο σου όταν το φεγγάρι σε κοίταζε ...

Εφτά χεράκια χάϊδευαν τα φύκια της πλημμύρας σιμά στα βράχια τα σκληρά φουρτουνιασμένης μοίρας με τον αβέλιο δίπλα τους χρυσή τους παραμάνα στο περιγιάλι της χαράς με του βυθού το μάννα Εφτά φατσούλες χτίζανε καστέλια με την άμμο Στα τείχη τους ξαπόσταιναν γοργόνες εκεί χάμω Δελφίνια πήραν τις ζωές χαμένων Ατλαντίδων Στα χέρια τώρα των μικρών χρυσάφι των ελπίδων Μια κρίση όμως της στιγμής τους τάραξε τη μέρα Η αγωνία της ζωής λαχτάρα του αγέρα Γιατί στεγνώσανε οι πνοές στο ρι

Ο χρόνος πλέον κυλά αντίστροφα για μένα... Ένα διψασμένο παιδικό όνειρο τείνει να καταστεί πραγματικότητα και να ξεδιψάσει τον ουρανίσκο της ψυχής μου! Κάπως έτσι είμαι και στην καθημερινότητα μου, στην ζωή μου… Δεν δραπετεύω,παλεύω,κυνηγάω και δε συμβιβάζομαι... Ανήκω σε μένα και στα όνειρα μου! Τα όνειρα μας δεν έχουν ηλικία. Κάπως έτσι ξεκινά και η πρώτη μου ποιητική έκδοση.. Με μια στροφή που έγραψα όταν ήμουν δεκατεσσάρων ετών. «Αν ο έρωτας είχε όνομα, θα ήταν…» Η ποιητ

Πολλοί αναγνώστες της ποίησης αισθάνονται σήμερα ότι ένα μεγάλο μέρος της σύγχρονης παραγωγής κινείται γύρω από επαναλαμβανόμενα μοτίβα, όπως μοναξιά, έρωτας, ψυχικά τραύματα, αυτοαναφορικότητα, κοινωνική απογοήτευση, γραμμένα με γλώσσα άμεση, χωρίς ιδιαίτερη τεχνική επεξεργασία ή γλωσσική τόλμη. Όμως, αρκετοί από αυτούς τους ποιητές αποκτούν κοινό πολύ ευρύτερο από εκείνο που είχαν παλαιότερα ακόμη και αξιόλογοι δημιουργοί. Αυτό συμβαίνει για πολλούς λόγους μαζί, επειδή έχει

Αγαπημένοι φίλοι, η συγκίνησή μου είναι πολύ μεγάλη γιατί όλα αυτά τα ποιήματα νομίζω περίμεναν πάρα πολύ μέσα σε ένα συρτάρι. Λέξεις γραμμένες σκόρπιες και μοναχικές σε χαρτιά δεν διαβάστηκαν ποτέ από κανέναν άλλον εκτός από μένα που τις έγραψα. Πάλευαν να βρούν κάποιο σημείο στο χάρτη της ζωής να ζήσουν. Έψαχναν μιά πνοή. Ευχαριστώ πρώτα εμένα γιατί το "τόλμησα". Ευχαριστώ όλους όσους με παρότρυναν να ξεκινήσω αυτό το μονοπά

Η ζωή είναι λίγη Η αίθουσα άδεια με φώτα σβησμένα κι εγώ στην πλατεία με μάτια κλαμμένα. Θέατρο παίζεις, καρδιά μου, σε κρύα σκηνή. Σφίγγεις τα χείλη σαν ζωγραφιά σινική. Φοράς το μαύρο παλτό και φιλέ στη ψυχή και φυσάει βοριάς και πέφτει η βροχή. Τα ρολά τραβηγμένα, μα ο πόνος τρυπώνει, τις ρωγμές της ψυχής σου η θλίψη μπαζώνει και το νου σου παγώνει της σιωπής η κραυγή... Κάτοικος είσαι, να ξέρεις, μιας γης πολικής... ! Τρέξε και βγες, καιρός, να ξεφύγεις...! Απ' την ψυχή

Είναι καιρός πια ν ' αρχίσω να ζω... Ότι δεν έζησα γιατί το άφηνα, να το ζήσω αργότερα. Περιβάλλω τώρα τον εαυτό μου με όμορφα πράγματα, που με κάνουν ευτυχισμένη. Αξίζω ψυχική ηρεμία, ευημερία, φροντίδα, ζεστασιά, Α υ τ ο α γ ά π η. Δεν φορτώνω τον εαυτό μου με προβλήματα, εγωισμούς, πόνο, θλίψη. Προσέχω την υγεία μου, ένα καφεδάκι με ηρεμία στο μπαλκόνι μου με θέα τη θάλασσα, θύμησες από όμορφες αναμνήσεις. Περίπατοι να μου δίνουν χαρά. Αφήνω ξωπίσω μου της ψυ

θυμάσαι τότε Θυμάσαι τότε που δεν υπήρχε «πριν» ούτε «μετά» παρά μόνο ένα τώρα, που μας κατάπινε Θυμάσαι τότε που δεν ήμασταν πρόσωπα αλλά κάτι ακαθόριστο μια σκιά, ίσως, που δοκίμαζε να γίνει σώμα Θυμάσαι τότε που ο χρόνος δεν μετρούσε· μόνο φθειρόταν πάνω μας Θυμάσαι τότε που η σιωπή δεν ήταν έλλειψη αλλά απάντηση και τώρα… μετράμε χωρίς να ξέρουμε, γιατί μιλάμε χωρίς να αγγίζουμε τίποτα, τα σώματα υπάρχουν μα δεν κατοικούνται κι εκείνο το «τότε» επιστρέφει όχι σαν μνήμη αλ

Τίποτα δεν έμεινε, για να σε θυμάμαι πανδαμάτωρ, μονάχα σκόρπιες γυμνές φωτογραφίες που αποθανάτιζες τη νιότη μας. Μα κι αυτές ασπρόμαυρες, ξεθώριασαν άκαρπες στη φθορά του χρόνου, ν' αγγίξουν πια την καρδιά δεν μπορούν. Άραγε μύθος οι αιώνιοι όρκοι μας, πεθαμένα τα μεγαλεπήβολα όνειρά μας, ξεφτισμένη η πανάκριβη αγάπη μας, θαμμένα τα πολύχρωμα αισθήµατα, στο βαθύ μπαούλο της λήθης ή ραμμένα στο πανωφόρι της συνήθειας; Κουρνιάζω σαν το λαβωμένο τσιχλοπούλι κάθε σούρουπο στο ξ