ΣΑΚΕΛΛΑΡΗΣ ΚΑΜΠΟΥΡΗΣ

όταν τέλειωσαν οι έρωτες, γύρισαν να πάρουν κι ό,τι είχε μείνει από εμένα.. όμως εγώ είχα απομείνει πιά λίγο μελάνι, λίγο φεγγάρι και μια καρδιά, μισή. τότε τα ποιήματα σήκωσαν τα μάτια τους και με ονόμασαν αργά… μια λέξη για κάθε πληγή, μια σιωπή για κάθε αγάπη, μια κραυγή για κάθε σιωπή... ώσπου πλέον, θυμήθηκα πως κάποτε, υπήρξα και ολόκληρος. Σακελλάρης Καμπούρης https://lykavgi.blogspot.com/2026/08/blog-post_09.html

Πολλοί αναγνώστες της ποίησης αισθάνονται σήμερα ότι ένα μεγάλο μέρος της σύγχρονης παραγωγής κινείται γύρω από επαναλαμβανόμενα μοτίβα, όπως μοναξιά, έρωτας, ψυχικά τραύματα, αυτοαναφορικότητα, κοινωνική απογοήτευση, γραμμένα με γλώσσα άμεση, χωρίς ιδιαίτερη τεχνική επεξεργασία ή γλωσσική τόλμη. Όμως, αρκετοί από αυτούς τους ποιητές αποκτούν κοινό πολύ ευρύτερο από εκείνο που είχαν παλαιότερα ακόμη και αξιόλογοι δημιουργοί. Αυτό συμβαίνει για πολλούς λόγους μαζί, επειδή έχει αλλάξει ο τρόπος...

στο νησάκι μου... ταξίδευε κόρη της θάλασσας και του θυμίτη φάραγγα αγαπητικιά... σκαρί φασκομηλίτικο με των Μυρτιών ανασαιμιά...