Πάχνη 🪽

Οι παρομοιώσεις

εξαγριώθηκαν.

Κάθε μέρα λευκαίνουν

λίγο παραπάνω τα

μαλλιά μου.

Ο θάνατος,

κρυμμένος στα

απόπτωτα βλέφαρά του,

άλλαξε κόσκινο.

Μεγάλωσε τις οπές.

Κι από τότε

το σαρκίο μου χάνει

χώμα.

Κόκκο τον κόκκο.

Πέφτει αθόρυβα.

Σαν την αδιόρατη σκόνη

της άνοιξης

που περιμένει τον αέρα

για να υπάρξει.

Κι εσύ φυσάς.

Φυσάς και ξαναφυσάς•

Ανακατεύεις το χώμα,

παίζοντας ακόμη το

παιχνίδι της στιγμής.

Πάντα είχες ανάγκη το παιχνίδι.

Αθρόα η λύπη της αγάπης.

Ύστερα

λύνομαι.

Δένομαι.

Δίνομαι.

Κι εγώ,

που τόσα χρόνια στο

σαρκίο σου ήμουν

επιστάτης,

δεν βρίσκω τρόπο

να απλωθώ στο περίσσιο

σου θέρος.

Ο χρόνος σε μετακινεί.

Κι εγώ παρακολουθώ.

Μονάχα οι λέξεις σε

κρατούν

όπως σε γνώριζα.

Τρέμω να τις αγγίξω.

Φοβάμαι

μήπως αναθαρρήσουν.

Κοίτα πίσω σου.

Μυριάδες αιώνες.

Συμπαγείς.

Ακλόνητοι.

Κοίτα μπροστά.

Άλλοι τόσοι.

Ο έρωτας,

κρεμασμένος από των

σκιών το μαρμάρινο

είναι,

πετάει εμμονικά στον

ουρανό.

Ρίχνει άστρα.

Όσα προλάβει.

Μήπως και εκπληρωθεί

έστω μία ευχή.

Κι εσύ,

που στη γαλήνη έκανες

περίδεση,

τον εμπαίζεις με έναν

κόπο ηδονικό.

Πλάθοντας ανάγκης

άστρα τεθλασμένα.

Δεν θα προλάβεις.

Δεν θα προλάβω.

Ο χρόνος και ο θάνατος

γνωρίζουν.

Κρατούν για το τέλος

ένα κόσκινο

με οπές μεγάλες σαν τα

μάτια σου.

Τότε

θα φανεί

πως το χώμα έπεφτε

από την αρχή

σαν πασπάλισμα...

Ολα μια άσκηση

επιστροφής.

Το χώμα ήταν η δοκιμή.

Η μήτρα της αγάπης

ο προορισμός.

Μήτρα μου...

Βασίλης Πασιπουλαρίδης 🌹