Μου επιτίθεται πάντα τη νύχτα Τότε ανοίγουν οι καταπακτές της Εκεί, στα καλά καθούμενα, μου ορμά Όσο περνούν τα χρόνια, μου επιτίθεται και μέρα μεσημέρι Μέσα μου υπάρχουν περιπολίες της Την ακούω να μου μιλά φωνακτά, δε ψιθυρίζει αυτή Ό,τι έχει να πει, το λέει Γυρίζει το διακόπτη, σε γυρεύει, σε κοιτά κατάματα καθώς πάει και έρχεται Άλλες φορές γελά μαζί μου Άλλες, είναι τόσο ορμητική, θυμώνει και μου σκάει χαστούκια Κάποιες φορές λιγοστεύει, χορεύει σε γκρίζο φόντο Μα υπάρχο

Ακούσαμε ιστορίες για μέρες που λιάζονται σε πολύχρωμα λιβάδια. Για πουλιά που κουρνιάζουν στις παλάμες των ανθρώπων. Τραγούδια που υμνούν την Αναγέννηση. Για την αγάπη, μας είπαν... Σκορπίζεται στη γύρη των αισθήσεων. Πολλαπλασιάζεται κάτω απ' τα αρώματα των στιγμών. Κοίτα μας... Ριζώσαμε στους τσιμεντένιους χειμώνες. Θαφτήκαμε στο ανομολόγητο βάρος της προσμονής. Στις χιονισμένες επιθυμίες παγώσαμε. Κόκκινα και πράσινα φανάρια η ζωή μας, στο αδιέξοδο αποτύχαμε. Βλέπεις αγάπ

Μενεξεδένιο δειλινό του ήλιου γέρμα μαγικό ακολουθεί ο νους ως να χαθεί.... Μένουν οι εικόνες του σωρό. Κι ένα μεγάλο ερωτηματικό γ ι α τ ί; Να είν' ο κόσμος μας μικρός να μη μεγαλώνει και να παλιώνει; Μες τον Παράδεισο... τον έβαλε ο Θεός με την αγάπη στην καρδιά του νά 'χει τιμόνι. Κι έντυσε την πλάση μ ' εμορφιές τα μάτια να θαυμάζουν με των πουλιών τις γλυκόλαλλες φωνές ν ' ακούν τ ' αυτιά κι από σεβντά ν ' αναστενάζουν. Στου αγέρα το φιλί τρέμει, της ανεμώνης η ψυχή σαν

Στο ξέφωτο του λίκνου αυτής της γης ξεθάρρεψαν δειλά τα φύτρα της χαμένης νιότης. Θρύλοι μιλάνε για το φτερωτό Θεό που οι νιοί πριν πέντε αιώνες επικαλέστηκαν εδώ στο τέλμα μιας αγάπης μαραμένης. Αναστενάρισσες καρδιές στα ξόρκια ανατρέξανε της ειμαρμένης. Σ'αυτή τη γνώριμη ατραπό ντύθηκα την εαρινή φορεσιά για να σε συναντήσω.. Κι εκέλευσα τον Ούριο για να σε φέρει πίσω. Μαζί μου η πλάση τραγουδά της Ιόλης τη μπαλάντα που με τ' αθάνατο νερό φιλεύει τη λεβάντα. Άλυσσα και γ

Όταν νιώθεις μοναξιά όταν η μοναξιά σε κυκλώνει Όταν νιώθεις μόνος με την παρέα σου Και γελάς χωρίς να γελάς και μιλάς με την σιωπή σου η συντροφιά που σου λείπει είναι κοντά σου είσαι εσύ Μίλα σε σένα μην φοβάσαι αυτά που θ’ακουσεις να σου λέει η σιωπή σου Πονάνε.! Αλήθειες που φυσάει ο άνεμος φύσα αγέρι Αγάπη ζητάς η αγάπη που έχασες μην την ψάχνεις σε άγνωστα μέρη Ψεύτικα λόγια ψεύτικες υποσχέσεις δήθεν αγάπες παρηγοριά της μοναξιάς Νύχτες να σε ταξιδεύουν με φώτα σβησμέ

Καλημέρα αγωνιστική με αέρα λευτεριάς Κύπρος μου Ελλάδα μου Αμμόχωστος μου-Κερύνεια μου και κατεχόμενη γη μου Αγαπημένοι μου φίλοι, Αρώματα της Άνοιξης! Αρώματα της Άνοιξης έγινε η αγάπη μου για σένα, σκλαβωμένη μου Κύπρος μου και ευωδιάζει η ψυχή μου κάθε που φυσά αγέρας απ’ την Καρπασία και φέρνει μνήμη και χώμα δικό σου. Ουράνιοι θρήνοι γίνεται η φωνή σου η πληγωμένη, που αντηχεί στην έρημη Αμμόχωστος και σπάει τη σιωπή των δρόμων πότε θα γυρίσεις παιδί μου; Κι ε

Είσαι τα πάντα αόριστη, οιστρήλατη καρδιά παράφορη αγάπη που καίει τα στήθη σαν φωτιά. Θα σ’ αγαπώ για πάντα μου είπες μια καυτή βραδιά κι η αγκαλιά μου άνοιξε σαν θάλασσα πλατιά. Εσύ είσαι το μοναδικό ταξίδι που λαχταρώ, το φτερούγισμα της ταξιδιάρας αγάπης που ποθώ! Αριβάρει το αρχότι, το δροσερό αεράκι, πελαγίζει στης απαντοχής το γλυκό λιμανάκι. Μαγεύεις τα μάτια μου, αστροφέγγαρα κι ουρανό, ποιήματα στέλνω στου έρωτα τον πηγαιμό. Τραγούδησε γλυκό μου αηδόνι και δώσε μου

Δες, αδερφέ μου Σαν μπήκα σ'ενα καπηλειό Για παρέα κάλεσα τις αναμνήσεις Όμως, καλέ μου Έγινε η μοναξιά θεριό Μες στην κούπα μου πάει να τις πνίξει. Αχ, κολλητέ μου Αυτή την πελώρια μοναξιά Πως να διώξω μόνιμα, πως ν' αποθήσω ; Αγαπητέ μου Με ονειρα χρώμα συννεφιάς Της ψυχής ερημιά πως να ξορκίσω; Συνάνθρωπέ μου Μια στέρφα της νύχτας συντροφιά Το μυαλό μου παρασύρει σε δίνες Φίλε, καλέ μου Σαν ξεσπά ο τυφώνας ερημιάς Τις σκέψεις μου σκεπάζουν οι θίνες. Συνάδελφε μου Απόψε κά

⭐️Την ανάσα της κρατά απόψε η ασέληνη Νύχτα... Ψιθυρίζουν τα άστρα... ✨️Ο Νους φορά ακόμη αγκάθινο στεφάνι και σιωπά... Σσσσς... Συνθέτει Άνοιξη η Ψυχή... ❣️Κι η Ωδή της Αγάπης στη Σιωπή απλώνεται του Εφήμερου... 🌑 🌒 🌓 🌔 🌕 🌖 🌗 🌘 🌑 [✨️Η ΣΕΛΗΝΗ εκ νέου στη ΝΕΑ της φάση... στο περιοδικό Ταξίδι της Πληρότητας και της Αρμονίας...🌙} Γιούλη Σκορδάκη ✨

Δεν ανήκει πια στον ανοιξιάτικο ήλιο στην ψυχή του φώλιασε βαθύς χειμώνας Η προσπάθειά του να κρατηθεί στο φως σβήνει αργά μονότονα Νιώθει τα χέρια ακρωτηριασμένα να μην μπορούν να πιαστούν από κλαδί βλέπει τα πόδια μαρμαρωμένα να μην μπορούν να κάνουν βήμα προς τη ζωή Το σκοτάδι του χάους τον πλησιάζει κι απ’ τον γκρεμό δεν βρίσκει σωτηρία Σαν σκιές περνούν τα περασμένα και τον πληγώνουν Δεν αντέχει άλλο Γολγοθάς Χωρίς Α

Εκεί που ο ήλιος έγνεψε στο πρώτο το λουλούδι, Ακούστηκε από τον ουρανό ολόγλυκο τραγούδι. Με σχιστή ουρά και στήθος σαν το Χιόνι,η χελιδόνα έφτασε,το κρύο κόσμο λιώνει. Κουβάλησε στις φτερούγες το μπλέ του Αιγαίου και γέμισε χαρές,όλες τις ρούγες. Έφερε γλύκα στον Μάρτη και στον Απρίλη ζάχαρη, μέλι στα χείλη και ανθοστόλισε λουλούδια την αυλή. Ψιθύρισε μυστικά πως ο χειμώνας πάει μακριά κι όλη η ζωή απ' την αρχή ξανά χαμογελάει. Η γη όλη άνθησε τον κόσμο να στολίσει Η Ε

Πες μου, ποια πόρτα άνοιξες στη βαρυχειμωνιά να μπει φρέσκος, αδίστακτος αέρας. Να νιώσεις το καμίνι του βοριά που ανάβει στις ψυχές τις συνειδήσεις; Πες μου, ποια σκέψη σου έφτασε στο τέρμα και πέρασε διακριτικά απ’ την καρδιά σου, αφήνοντας πατήματα ν’ ακολουθήσεις° να μη χαθείς° να γίνει ο δρόμος σου; Πες μου ποιο όνειρο παραστράτησε και εισέβαλε στη λογική σου, με πίστη, αντοχή και ελπίδα να πραγματώσει «τ’ όνειρό» του; Είσαι και θα ‘σαι αυτός, ο ίδιος που ζητά τον ήλιο,

Πολυσύχναστο δρομάκι άστεγος, φωλιάζει στο βρωμερό του στρώμα. Ταλαντεύεται επικίνδυνα το κοκκαλιάρικο κεσεδάκι για ψίχουλα συμπόνοιας. Φυσάει αδιαφορία αποκρουστική. Η ανάγκη τον βάφτισε άστεγο. Κάποιος δικός του χρίστηκε εκατομμυριούχος. Ψάχνει κάτω απ το στρώμα τη χαμένη του αξιοπρέπεια. Ταπείνωση,εξευτελισμός, ψευτιά,υποκρισία. Βοήθησέ τον ή προσπέρασέ τον. Δική σου η ανάγκη ή η επιλογή. Κατερίνα Καρασούλα 🪽

Άλλη μια νύχτα κύλησε σιωπηλά άλλη μια μέρα ρόδισε στον ορίζοντα κι εγώ σ’ αγαπώ και σου γράφω άλλη μια μέρα που χάθηκες όμορφη μούσα της νύχτας Στων βραδιών τη σιωπή ποιητές σε υμνούν χαράζουν την όψη σου στα μάγουλα των άστρων φως και σκιά η μορφή σου σιγανή φωτιά το άγγιγμά σου χάδι το χάδι σταγόνα τη σταγόνα στάζει η νύχτα πάνω μου και σε γεννά ξανά Σαν κύμα που σβήνει και πάλι γυρνά σε βρίσκω πού να σε βρουν αστερισμέ στα βάθη της νύχτας χλωμή μου κόρη άπιαστη πνοή άλλη

Άυλη του χρόνου η διαδρομή Του αίματος η ροή βάφει τη φύση πορφυρή Η ελπίδα αδειανή Η απελπισία στο δάκρυ ορατή Οι νεκροί νωποί Η μνήμη χαίνουσα πληγή Σα στάχυ θερίζεται η ψυχή Η Ειρήνη στριμωγμένη σε μια γωνιά κοιτάει ενεή, σε σκέψεις ζοφερές βυθισμένη Μήπως πάνω σε μια σπαρασσόμενη από την εξουσία και το κέρδος Γη Η παρουσία της καταντήσει ουτοπική... Αλίκη Πέϊκου 🌿🌼🌿

Ματώνεις τώρα ευαίσθητη μου ψυχή άντρας θα φταίει. Μείνε μόνη στο μέλλον η μοίρα σου αλλάζει. *** Κατάθλιψη ναι πίσω από το γυαλί σαν σε κοιτάζω. Άγγελοι προστάτες να σε ραίνουν υπομονή. *** Ουσίες στο αίμα μια στάλα μετάνοιας θα ωφελήσει. Θεού δύναμη πάρε νέο δρόμο διαβαίνεις. Κατερίνα Ραμανδάνη 🪽

Ματωμένες οι Χριστοαγκαθιές, το αίμα μένει στα χείλη. Βουβές οι λέξεις, άκρατη η σιωπή. Κι όλο το πένθος τ' ουρανού μας σκέπασε από παντού. Κι η Σωτηρία της ψυχής μια λύτρωση ατομική νικώντας το φόβο του θανάτου Νίκος Μητρόπουλος 🪽

Μέσα στις αυλακιές της θλίψης ξεπηδάνε κάτι τουλίπες γεμάτες αγάπη. Κι εκεί στο ατέλειωτο της στιγμής γεννιέται ελπίδα. Σαν κάτι πέτρες σκληρές που από κάτω κρύβουν χιλιάδες μικροσκοπικές υπάρξεις... Άντρι Περικλέους Ονουφρίου 🪽

Σε βλέπω στο λιμάνι λίγο προτού χαράξει στην έρημη αποθήκη στο σκουριασμένο ντοκ. Στα κόκκινα ντυμένη κοιτάς στον ουρανό τους άγγελους ερωτιδείς με τόξα τεντωμένα. Στο σκοτεινό πηγάδι που κολυμπάς τις νύχτες κρατώντας το ξυράφι με ρώτησες διψάς; Πήρα το μπουκάλι έσπασα ένα τζάμι κόπηκα μετά επάνω στα γυαλιά. Κι όλο φοβάμαι να σου το πω πως έχεις πια πεθάνει δεν μένεις τώρα εδώ. Κώστας Κούκας 🌹

Κάθε που η βροχή έπεφτε επάνω της, έδερνε τα δάκρυά της, που έπεφταν στον λαβύρινθο του βυθού της, ξεπλένοντας την ομίχλη του μυαλού της. Κάθε δάκρυ της κι ένα εσύ… Σ’ ένα άδειο μαξιλάρι ξάπλωσε τις πληγές της. Ακούμπησε σε ματωμένα χείλη, άδεια, που φώναζαν «θέλω». Γεύσεις προσμονής χαραγμένες στα βράχια της λησμονιάς. Σωτηρούλα Χατζηκωνσταντή Τζιαμπουρή 🌹