Τυφώνας ερημιάς

Δες, αδερφέ μου

Σαν μπήκα σ'ενα καπηλειό

Για παρέα κάλεσα τις αναμνήσεις

Όμως, καλέ μου

Έγινε η μοναξιά θεριό

Μες στην κούπα μου πάει να τις πνίξει.

Αχ, κολλητέ μου

Αυτή την πελώρια μοναξιά

Πως να διώξω μόνιμα, πως ν' αποθήσω ;

Αγαπητέ μου

Με ονειρα χρώμα συνεφιας

Της ψυχής ερημιά πως να ξορκίσω;

Συνάνθρωπέ μου

Μια στέρφα της νύχτας συντροφιά

Το μυαλό μου παρασύρει σε δίνες

Φίλε, καλέ μου

Σαν ξεσπά ο τυφώνας ερημιάς

Τις σκέψεις μου σκεπάζουν οι θίνες.

Συνάδελφε μου

Απόψε κάθε στιγμή η μοναξιά

Σε δαγκάνες άγρια,σφιχτά με τυλίγει

Εξηγησέ μου

Όσο κι'αν τη μεθύσα με τα κρασιά

Γιατί όμως δε λέει πια να φυγει;

Λευτέρης Σιώμος Κ/28δ.π.ελ.