Χαστούκια με αγάπη 🪽

Μου επιτίθεται πάντα

τη νύχτα

Τότε ανοίγουν οι καταπακτές

της

Εκεί, στα καλά καθούμενα,

μου ορμά

Όσο περνούν τα χρόνια,

μου επιτίθεται και μέρα

μεσημέρι

Μέσα μου υπάρχουν

περιπολίες της

Την ακούω να μου μιλά

φωνακτά,

δε ψιθυρίζει αυτή

Ό,τι έχει να πει, το λέει

Γυρίζει το διακόπτη,

σε γυρεύει,

σε κοιτά κατάματα καθώς

πάει και έρχεται

Άλλες φορές γελά

μαζί μου

Άλλες, είναι τόσο ορμητική,

θυμώνει και μου σκάει

χαστούκια

Κάποιες φορές λιγοστεύει,

χορεύει σε γκρίζο φόντο

Μα υπάρχουν και άλλες

που χάνεται

και η ψυχή μου ουρλιάζει

Μέσα στο μυαλό μου,

έρχεται η νύχτα

Άφωτο το κάθε χάραμα

Η ζωή μου χάνει το

νόημά της

Προσπαθώ να ανασάνω,

να μην πνίγομαι

Τίποτα—

Όλα πια είναι άδεια·

Περιπολίες τέλος—

Δεν υπάρχουν ορισμοί,

ούτε λάμψεις

Οι λέξεις μυστήριο

Αγέλαστα, άπονα,

αναίσθητα τα πράγματα,

ασυγκίνητα, σκληρά,

στέκονται ολόγυρά μου

Με κοιτάζουν αδιάφορα,

με περιγελούν

Κι αυτή λείπει

Και το ξέρω:

δε θα προλάβω να μυρίσω

την αγάπη μου,

πάνω στου σούρουπου

τ΄αφρισμένα κύματα,

λίγο πιο βαθιά

στην προκυμαία της

καρδιάς μου

Δεν την θυμάμαι πια

την αγάπη μου

Όλα θαμμένα γύρω μου

Έγινα μωρό που κλαίει

απαρηγόρητο,

ψάχνοντας τα μητρικά

κλώνια

να κρυφτώ μέσα τους

και να χαθώ

Μα και αυτά λείπουν

Η ανεμοδαρμένη μνήμη

μου σιωπά

Μόνο τα αφρισμένα κύματα ανασκαλεύουν,

μαρτυρώντας πως ξέχασα

Ξέχασα

Πώς να θυμάμαι πια!

Άννα Κλαρίτη 🪽