Ήρθε πάλι η ευτυχία Χαμογέλα Άδραξε την ευκαιρία Τι κι αν αύριο θα χαθεί Και που ξέρεις Αύριο μια άλλη μέρα θα ρθεί Το πολύ μας στη ζωή Ακατανίκητο Απλό και κατανοητό Εύκολο δεν είναι τίποτα !! Στη ζωή του τυράννου μυαλού σου κοίτα να ξεφύγεις Πέφτεις θύμα συνεχώς Μα ποιος είσαι ποιος; Τι κι αν μείνεις

Σε βρίσκω στην ομορφιά του δειλινού, στα καλντερίμια τ' ουρανού, σε κάθε πέταγμα του νου σε βρίσκω. Σε βρίσκω στη σιγαλιά της ροδαυγής, σε κάθε άκρια της γης, στο βλέφαρο της αστραπής σε βρίσκω. Σε βρίσκω σ' όλα τ' αστέρια της νυχτιάς, στη ζεστασιά της αμμουδιάς, μες στο κενό της ερημιάς σε βρίσκω. Σε βρίσκω στα ναι, στα όχι, στα γιατί, όπου η σκέψη μου πατεί, σε κάθε μου διαδρομή σε βρίσκω. Σε βρίσκω σ' όλους τους χάρτες του νοτιά, στο αεράκι του βορρά, σ' όσα η καρδιά παρατ

Απρόβλεπτα ανοίγουν οι πύλες τ' ουρανού... ο μεγάλος κατακλυσμός πλησιάζει, ατέλειωτα τα δάκρυα. Μα ένα δάκρυ πάντα ξεχωρίζει, το πιο καυτό, της μάνας. Είν' η μέρα του πόνου, των απελπισμένων, ειν' η μέρα που οι κραυγές σιωπούν και γίνονται δάκρυα, πόνος πίσω απ τα μαύρα σύννεφα της απελπισίας. Οι πύλες τ ουρανού ανοίγουν διάπλατες, να χωρέσουν η θρηνητική ερημιά κι η απελπισία της κάθε μάνας. Πως να περιμένει το θαύμα, την άνοιξη, κοιτώντας τα σφαλισμένα μάτια, χάθηκε κι

Όσα χρόνια πέρασαν πίσω μου, δεν κατάφερα να σε σβήσω. Πάγωσε ο χρόνος για εμένα. Στο σ' αγαπώ που πίστεψα. Σε σπασμένες υποσχέσεις που πέταξες. Βυθίστηκα σε πένθος που δεν γνώρισες. Όλα για σένα εύκολα έρχονταν πάντα. Λες και σου χρωστούσε ο θεός. Πίνοντας της λήθης το νερό. Προχώρησες μίλια μακριά. Κλειστά τα μάτια μου έμειναν σε μια άδεια ελπίδα. Έραψα μια τσακισμένη καρδιά. Μάδησα την ψυχή μου. Μια σφήνα με σταμάτησε. Ακίνητη και μπηγμένη μέσα στο είναι μου. Πάσχιζα να τ

Τα παιδικά μου χρόνια ένα δέντρο άκαρπο, που ανασύρθηκε από τη μνήμη μου με όλα τα θέλω που δεν έζησα κι όλες τις πίκρες που γεννούν οι στιγμές κι εγώ πάντα γυμνός πίσω από τις φυλλωσιές της συστολής μου. Χρόνια κρυβόμουν κάτω από τη καμπούρα ενός επιβλητικού βουνού που κινούσε τα νήματα της ζωής μου. Στα μελαγχολικά μάτια μου απλωνόταν ένας φόβος, ο θάνατος και ο Θεός. Κι ο δρόμος μακρύς και κακοτράχαλος, δρόμος της ψευδαίσθησης με τόσα βάσανα και θλίψη, κόκκινο αίμα του θυμ

Δύο χέρια• φορεμένα σε μανίκια σηκωμένα. Να φαίνονται οι πράξεις. Μην και σταθούν αμφιβολίες στα διάτρητα κουμπιά. Δύο χέρια• βίασαν με στόμφο και με έπνιξαν. Βύζαξε ο πόνος φθόνο κι έγινε στάλα σε εκκρεμότητα. Ύστερα έπρεπε• — ακούς; — έπρεπε πολλά. Εγώ δεν άντεχα τα πρέπει• Είναι λεμόνια βουτηγμένα σε πρόσωπα. Κι έτσι πρόσφερα το υστέρημά μου. Δύο χέρια νυφικά, σαν ταφικά μνημεία. Αγορασμένα χέρια. Δάχτυλα δεύτερης ποιότητας. Πολυφορεμένα. Με έπνιξαν. Με βίασαν. - Τα φόρεσα

Όλες τις νύχτες που μου είπες πως θα ’ρθεις με ένα καράβι από μακρινό λιμάνι, παντού τριγύρω μας να φλαίγονται οι φάροι και εμείς γυμνοί ακροβάτες στο κενό. Όλες τις ώρες που μου είπες «θα χαθώ» με ένα τραίνο στις ράγες τσακισμένο, πικροί σταθμοί που μένουν σιωπηλοί σε έναν κόσμο στο χάος βυθισμένο. Σε όλες τις μπόρες που περάσαμε μαζί με ένα τσιγάρο στο στόμα αναμμένο, τώρα χειμώνας και μια βαθιά σιωπή με ένα τραγούδι στα χείλη λυπημένο… Κώστας Κούκας Ποιήματα στο Σεληνόφως

Στη μνήμη του πατέρα μου, που από το 1948 έως το 1950 περπάτησε πάνω στις γυμνές πέτρες της Μακρονήσου, στα δεκαοχτό του, μαθαίνοντάς μας πως η νύχτα δεν είναι ποτέ αρκετά σκοτεινή για να σβήσει το φως της αξιοπρέπειας. Αφιερωμένο σε όλους εκείνους που μέτρησαν τα χρόνια τους πίσω από το συρματόπλεγμα, αλλά δεν επέτρεψαν στη σιωπή να τους νικήσει. Η πανσέληνος απόψε ήταν μια πληγή μελάνης πάνω στο στήθος της νύχτας· ένα πρόσωπο θλιμμένο, με το βλέμμα καρφωμένο επίμονα πάνω απ

«Σε όλη τη διάρκεια της Ιστορίας, ο άνθρωπος έπρεπε να παλεύει με τη Φύση για να επιβιώσει. Σ’ αυτόν τον αιώνα, έχει αρχίσει να συνειδητοποιεί ότι για να επιβιώσει, πρέπει να την προστατέψει.» Ζαν-Υβ Κουστώ, Γάλλος ωκεανογράφος (1910-1997) Θεσσαλονίκη Ωραιόκαστρο, 22 Απριλίου 2025, 18:30 Η δεκατετράχρονη ξανθιά Ευρύκλεια, περπατούσε στο αρχέγονο δάσος στις πλαγιές του όρους Σιβρί, κάτω από την παχιά σκιά των πανύψηλων και κατ

Δύο ψυχές ανταμώνουν σε ονείρου σεντόνια λευκά. Τόσο αγνός ο έρωτας σαν δυο κρίνα που φυτρώσαν στον κήπο της Εδέμ. Λαχταρούν τα κορμιά άγγιγμα τρυφερό η σκέψη σαν φλόγα αναπηδά. Σου στέλνω φιλιά με το φεγγάρι Μικρή μου αγκαλιά ανάσα καυτή μου. Το μεθυστικό άρωμα σου, τις αισθήσεις ξυπνά στα όνειρα μου. Είσαι μακριά μου. Προσμένω τις στιγμές που κάποτε θα 'ρθούν. Σαν κύμα απαλό θα διπλώσω στην ζεστη αμμουδιά σου. Με χίλια αστέρια, θα στολίσω τα μαλλιά σου. Αγαπημένε της καρδι

Η μοίρα μπήκε εγγυητής στα αμέτρητα αντίο που ειπώθηκαν Η εικονική πραγματικότητα χτισμένη με εγωιστική επιμονή κατέρρευσε Το εσύ κι εγώ έγιναν εμείς γιατί η ζωή απλώθηκε στα δικά μας μέτρα Τα αντίο σβήστηκαν με ένα χάδι στο μέτωπο με έναν ψίθυρο που είπε μένω όταν όλα έλεγαν φύγε Κι όταν κατέρρευσε ο ψεύτικος κόσμος δίπλα μας δεν ακούστηκε κρότος παρά μόνο η ανάσα σου δίπλα μου Άπλωσες το χέρι σου πάνω από τα χαλάσματα και βρήκε το δικό μου Τότε έμαθα πως μετά την καταιγίδα

Ζωή - Αγάπη - Δάκρυ Είναι ένας Κύκλος η Ζωή με κέντρο την Αγάπη! Περίμετρο τον Έρωτα, και Εμβαδό... Το Δάκρυ... Γωνία πιάνει το Δεξί τ' Αριστερό θολώνει... Κι αρχίζει και μοιρολογεί, το παρελθόν φουντώνει... Το Δάκρυ το Ασίγαστο το παραπονεμένο... Έτσι κι αγγίξει τις καρδιές, τις κάνει βρυσομάνες. Μοιάζουν σαν τις βαριομοίρες... πικρές μοιρολογίστρες που αναπολούν στα νιάτα τους τα μακρινά μεράκια Που κουβαλούσαν στην Ψυχή Κι έτριζαν τα Σοκάκια. Σμαραγδή Κουτσοπέτρου 🌹

«Γνώρισα τους ανθρώπους και αγάπησα τα ζώα.» Μενέλαος Λουντέμης, Έλληνας συγγραφέας (1912-1977) Θεσσαλονίκη, 04 Απριλίου 2025 02:00 Η εικοσάχρονη λυγερόκορμη μελαχρινή κοπέλα περπατούσε κατά μήκος της Αγίου Δημητρίου, με το μακρύ μπεζ παλτό της, σφικτά τυλιγμένο γύρω από το νεανικό σώμα της. Κατευθύνονταν προς το διαμέρισμα της, στην Άνω Πόλη. Είχε φύγει εδώ και τριάντα λεπτά από ένα μπαράκι στην πλατεία Αριστοτέλους, όπου διασκέδαζε με την παρέα της. Περπατούσε με δυσκολία

" Κόκκινο φιλί " ( tanka ) Κόκκινα χείλη ανοιξιάτικο χνάρι επανάστασης Σ' ένα φιλί ανθίζει παθιασμένα η ζωή Αλίκη Πέϊκου 🌹

Μενεξεδένιο πρωινό λαμποκοπά! Πέφτει διάσπαρτο πάνω στον αχνό ορίζοντα. Στην πρωινή του αφύπνιση βαριανασαίνει από την μακρύγορη άχνα της υπνηλίας. Το χασμουρητό του ορίζοντα χάσκει σαν βρεφικό χαμόγελο. Αγνό και παρθένο, ανέγγιχτο ακόμα από τα αναβλύζοντα ηλιακά σπέρματα, που γεννούν αστραπιαίες πτήσεις και μυστικά περάσματα. Καλύπτουν πρωινά ξεσπάσματα. Το κίτρινο πανί στραγγίζει τα αιωρούμενα δάκρυα, από την πρωινή πάχνη. Πάνω ψηλά στα διάφανα συρματόσχοινα, ανεμίζει και α

Ένα παράφορο σάλπισμα καλωσόριζε, κάθε απόγευμα, πάντα την ίδια ώρα, το άνοιγμα του υπαίθριου λούνα παρκ. Έμοιαζε, τούτος ο σεμνός επικήδειος ήχος, σαν να υπενθύμιζε στους κατοίκους αυτής της ξεχασμένης πολίχνης μια ζώσα πραγματικότητα. Και μαζί όμως, με έναν ψύχραιμο ρεαλισμό, σαν να επιβεβαίωνε τις τερατώδεις αναλήθειες που έκαναν τάχα όλους να ζουν με τον ίσκιο των πεθαμένων τους ανθρώπων. Ήταν ελάχιστοι οι πάγκοι όλοι μπογιατισμένοι με μιαν ώχρα που έκανε το χρώμα του ήλι

Είναι απόγευμα. Σε ένα πέτρινο κτήριο στέκονται τρεις άντρες, δυο Πολωνοί και ένας Έλληνας... Έχουν μεγάλα σχέδια για το επόμενο χτύπημα της συμμορίας τους… Ο Jón, ένας περήφανος Κασούβιος, επιβλητικός, μιλάει κυρίως Κασουβικά Ο Przemyslaw, από το Radom, με ένα ειρωνικό χαμόγελο και ο Θάνος από την Πάτρα… Δεν ήταν, όμως, μόνοι τους, λόγω των τριών διαφορετικών γλωσσών τους έπρεπε να βρουν κάποιον να τους μεταφράζει κάθε λίγο και λιγάκι. Έτσι στο πλευρό τους είχαν τη Μαίρη, η

Παλεύω με το χρόνο για να ξεχάσω· όμως ο χρόνος εδώ μυρίζει πάντα εκείνη την άλμη, τη σκουριά των παλιών καδενών και το υγρό σκοτάδι. Σαν μεθυσμένος ναύτης που επιμένει να ζωγραφίζει κύματα φανταστικά πάνω στο τσιμέντο της προκυμαίας, με αρπάζει κάθε νύχτα απ’ το μανίκι, ψιθυρίζοντας στο αυτί μου ονόματα νησιών που χάθηκαν. Κι εγώ τραβιέμαι πίσω, να μην λιποθυμήσω μέσα στην αποφορά του φτηνού αλκοόλ και της τσιγαρίλας. Έσκαβα, θυμάμαι, να βγω απ’ τον τάφο που μου χάρισες· μια

Μοιάζεις γριά ξεδοντιάρα Τροτέζα που ξέμεινες από νταβατζή σε κτίρια φαντάσματα με απόκοσμες αλλοτινές βουές Εδέσσης και Βίκτωρος Ουγκώ γωνία Μυρίζεις κάρι και κάτουρο και σέρνεις τα πόδια σου, σαν τη Μάρω στα καλντερίμια πίσω απ’το Γιαχουντί Χαμάμ και μετά στο Καπάνι Έμποροι διαλαλούν την πραμάτεια τους, τσουγκρίζουν ποτήρια στα λιγδιασμένα ταβερνάκια κι εσύ, με σκυμμένο κεφάλι προχωράς Φτάνεις στο Μπιτ Παζάρ Παίζεις με τη σπασμένη κούκλα Ξεφυλλίζεις παλιά, σκονισμένα βιβλία

Καλημέρα αγωνιστική με αέρα λευτεριάς Κύπρος μου Ελλάδα μου Αμμόχωστος μου-Κερύνεια μου και κατεχόμενη γη μου Αγαπημένοι μου φίλοι, Αρώματα της Άνοιξης! Αρώματα της Άνοιξης έγινε η αγάπη μου για σένα, σκλαβωμένη μου Κύπρος μου και ευωδιάζει η ψυχή μου κάθε που φυσά αγέρας απ’ την Καρπασία και φέρνει μνήμη και χώμα δικό σου. Ουράνιοι θρήνοι γίνεται η φωνή σου η πληγωμένη, που αντηχεί στην έρημη Αμμόχωστος και σπάει τη σιωπή των δρόμων πότε θα γυρίσεις παιδί μου; Κι ε