"Όταν τα παιδιά προστατεύουν την φύση"

«Σε όλη τη διάρκεια της Ιστορίας, ο άνθρωπος έπρεπε να παλεύει με τη Φύση για να επιβιώσει.

Σ’ αυτόν τον αιώνα, έχει αρχίσει να συνειδητοποιεί ότι για να επιβιώσει, πρέπει να την προστατέψει.»

Ζαν-Υβ Κουστώ, Γάλλος ωκεανογράφος (1910-1997)

Θεσσαλονίκη Ωραιόκαστρο, 22 Απριλίου 2025, 18:30

Η δεκατετράχρονη ξανθιά Ευρύκλεια, περπατούσε στο αρχέγονο δάσος στις πλαγιές του όρους Σιβρί, κάτω από την παχιά σκιά των πανύψηλων και καταπράσινων δένδρων, με τον ήχο από τα αθλητικά παπούτσια της, να θρυματίζει την ησυχία του αιωνόβιου δάσους.

Από πάνω της, μαύρα σύννεφα είχαν καλύψει τον λαμπερό ήλιο, καθώς πλησίαζε η ώρα της δύσης του.

Το κορίτσι έμενε στον κοντινό οικισμό του Ωραιοκάστρου .

Από μικρή την είχαν εκπαιδεύσει, οι γονείς της που ήταν περιβαλλοντολόγοι.

Της είχαν εξηγήσει πως δεν τρώμε ότι δεν γνωρίζουμε και πως το κίτρινο και το πορτοκαλί χρώμα στην φύση είναι δηλητηριώδη.

Πλέον ήξερε τι ακριβώς προκαλούσε το κάθε βότανο και φυτό που ευδοκιμούσε στο παρθένο δάσος. Ταυτόχρονα της είχαν εντρυφήσει τον σεβασμό και όχι τον φόβο προς το δάσος και τα πλάσματα του.

Πλησίαζε ένα μικρό ρυάκι που διέτρεχε την πλαγιά του βουνού, όταν ακούστηκε ο ήχος ενός οχήματος που πλησίαζε από τον απόκρημνο χωματόδρομο. Ενστικτωδώς κρύφτηκε πίσω μια γέρικη οξιά, που στον ξεφλουδισμένο κορμό της υπήρχαν γκρι μανιτάρια. Είδε ένα λευκό κλείστρου τύπου φορτηγάκι να περνάει από δίπλα της και να σταματάει δίπλα στο ρυάκι, με το γάργαρο παγωμένο νερό.

Από το όχημα βγήκαν δύο ψηλοί μελαχρινοί άντρες, με ολόσωμες μπλε φόρμες εργασίας από εργοστασιακή μονάδα παρασκευής χρωμάτων.

Κοίταξαν τριγύρω τους με καχυποψία αλλά δεν μπόρεσαν να εντοπίσουν την Ευρύκλεια που με την πράσινη φόρμα και το πράσινο φούτερ, είχε γίνει ένα με το περιβάλλοντα χώρο της.

Αφού βεβαιώθηκαν λανθασμένα, πως δεν υπήρχε ανθρώπινη παρουσία δίπλα τους, άνοιξαν την πίσω πόρτα του φορτηγού και έβγαλαν ένα μεταλλικό σκουριασμένο βαρέλι. Άνοιξαν την τάπα του, το έγειραν στο πλάι και ένα μωβ υγρό άρχισε να χύνεται πάνω στο ρυάκι. Απόβλητα από χρώματα, βερνίκια και διαλύτες άρχισαν να μολύνουν το καθάριο νερό. Μια δυσοσμία λες και είχε ανοίξει υπόνομος, κατέκλυσε την περιοχή. Αντί να τα παραδίδουν σε εταιρείες διαχείρισης αποβλήτων, προτιμούσαν να τα πετάνε όπου έβρισκαν. Για να γλυτώσουν τα χρήματα που θα τους χρέωνε η εταιρεία για την ανακύκλωση.

Η Ευρύκλεια είχε δει αρκετά.

Τα απόβλητα που πετούσαν οι δύο άντρες, θα μόλυναν ανεπανόρθωτα τον υδάτινο ορίζοντα της περιοχής. Μέσω των υπόγειων υδάτων, τα βαρέα μέταλλα και οι τοξικές ουσίες θα διασκορπίζονταν σταδιακά σε όλη την περιοχή και από τα φρούτα, τα λαχανικά και τα ζώα, μέσω της τροφικής αλυσίδας, θα μεταφέρονταν στους ανθρώπους, που είναι στην κορυφή της τροφικής αλυσίδας.

Οι δύο άνδρες θα ήταν υπεύθυνοι για τους μελλοντικούς καρκίνους, λευχαιμίες, τερατογενέσεις και θανάτους της περιοχής.

Ειδικά σήμερα στις 22 Απριλίου, που ήταν η παγκόσμια ημέρα της μητέρας γης.

Θαρραλέα, πήρε την απόφαση της.. Έβγαλε το κινητό της και άρχισε να τους τραβάει βίντεο.

Με το που θα είχε αρκετό υλικό θα το έστελνε στους γονείς της.

Αυτοί θα ήξεραν τι να κάνουν. Προσπάθησε να ενσωματώσει στο βίντεο την πινακίδα του οχήματος αλλά και τα πρόσωπα των δύο αντρών, ώστε να γίνει πιο εύκολη η αναγνώριση τους από τις διωκτικές αρχές. Καθώς όμως προσπαθούσε να βελτιώσει την γωνία λήψης του βίντεο, γλίστρησε και έπεσε βάρδια πλατιά δίπλα στο φορτηγάκι.

Οι δύο άνδρες πάγωσαν για μια στιγμή, από την έκπληξη.

Η Ευρύκλεια δεν περίμενε να συνέλθουν, πετάχτηκε όρθια και ξεκίνησε να τρέχει.

Ευτυχώς ήταν αθλήτρια στίβου και το τρέξιμο ήταν μέσα στην ζωή της. Δεν είχε αμφιβολίες για το τι θα συνέβαινε έτσι και την έπιαναν οι δύο άντρες.

Θα κατέληγε ένα από τα εξαφανισμένα παιδιά της εφαρμογής amber alert Hellas, του εθελοντικού μη κερδοσκοπικού οργανισμού, «Το Χαμόγελο του Παιδιού».

Από πίσω της άκουσε την μηχανή του φορτηγού που ζωντάνευε.

Η καρδιά της άρχισε να χτυπάει πιο γρήγορα. Ευτυχώς ο δασικός δρόμος ήταν στενός και ο οδηγός δεν μπορούσε να κάνει αναστροφή. Υπερεκτιμώντας τις οδηγικές του ικανότητες, αποφάσισε να κυνηγήσει το κορίτσι με την όπισθεν.

Με τον πύρινο δίσκο του ήλιου να βασιλεύει πίσω από τις καταπράσινες βουνοκορφές, το άσπρο φορτηγάκι αγωνίζονταν να φτάσει την Ευρύκλεια, κινούμενο με περιορισμένη ορατότητα.

Σε μια απότομη στροφή δεν κατάφερε να στρίψει με επιτυχία, ντεραπάρισε και άρχισε να κατηφορίζει κουτρουβαλιαστά την πλαγιά.

Οι δύο επιβάτες του οχήματος χτυπούσαν στα τοιχώματα του, καθώς δεν είχαν φορέσει τις ζώνες ασφαλείας τους.

Μετά από έξι πλήρεις περιστροφές, κατέληξε αναποδογυρισμένο μέσα στο ρυάκι.

Η όρεξη να κυνηγήσουν το κορίτσι είχε φύγει και από τους δύο άντρες οι οποίοι ήταν πλέον αναίσθητοι μέσα στο όχημα, έχοντας τραύματα που θα τους κρατούσαν στο κρεβάτι του νοσοκομείου, για αρκετούς μήνες.

Η Ευρύκλεια κοίταξε για μια τελευταία στιγμή το φορτηγάκι, χαμογέλασε και συνέχισε την πορεία της.

Θεσσαλονίκη Ωραιόκαστρο, 22 Απριλίου 2025, 20:55

Στην κεντρική πλατεία του Ωραιοκάστρου, η ελκυστική μελαχρινή ρεπόρτερ ήταν σε ζωντανή μετάδοση με το κεντρικό δελτίο ειδήσεων, ενός μεγάλου τηλεοπτικού καναλιού της Αθήνας. Παρουσίαζε την ιστορία ενός μικρού κοριτσιού, που αντιμετώπισε μόνη της δύο ενηλίκους άντρες που μόλυναν το περιβάλλον και κατάφερε να τους ακινητοποιήσει και να τους παραδώσει στις διωκτικές αρχές.

Δίπλα στην ψηλή ρεπόρτερ στέκονταν η χαρωπή Ευρύκλεια, που ήταν στην αγκαλιά των χαμογελαστών γονιών της.

Η αποστολή της είχε στεφθεί με απόλυτη επιτυχία.

Είχε προστατέψει το δάσος και την μητέρα φύση, από το δηλητήριο της απληστίας των ανθρώπων.

Γιώργος Παλαιστής 🌹