Σφήνα στο είναι...

Όσα χρόνια πέρασαν πίσω μου, δεν κατάφερα να σε σβήσω.

Πάγωσε ο χρόνος για εμένα.

Στο σ' αγαπώ που πίστεψα.

Σε σπασμένες υποσχέσεις που πέταξες.

Βυθίστηκα σε πένθος που δεν γνώρισες.

Όλα για σένα εύκολα έρχονταν πάντα.

Λες και σου χρωστούσε ο θεός. Πίνοντας της λήθης το νερό. Προχώρησες μίλια μακριά.

Κλειστά τα μάτια μου έμειναν σε μια άδεια ελπίδα.

Έραψα μια τσακισμένη καρδιά. Μάδησα την ψυχή μου.

Μια σφήνα με σταμάτησε.

Ακίνητη και μπηγμένη μέσα στο είναι μου. Πάσχιζα να τη βγάλω.

Μα έμαθα και ζω πια με αυτήν.

Η αγάπη μου μοιάζει απειλή.

Το χάδι με ανατριχιάζει.

Σε κάθε ευκαιρία στρέφω το βλέμμα κάτω.

Κάθε ματιά με κάνει να τρέχω.

Αν η επόμενη φορά γίνει σίδερο καυτό και πέσει πάνω μου!

Αν πνιγώ στα δάκρυα…

Μαρίνα Παπαδοπούλου 🪽