Οι πύλες του ουρανού

Απρόβλεπτα ανοίγουν οι

πύλες τ' ουρανού...

ο μεγάλος κατακλυσμός

πλησιάζει, ατέλειωτα τα

δάκρυα.

Μα ένα δάκρυ πάντα

ξεχωρίζει,

το πιο καυτό, της μάνας.

Είν' η μέρα του πόνου, των απελπισμένων,

ειν' η μέρα που οι κραυγές

σιωπούν

και γίνονται δάκρυα, πόνος

πίσω απ τα

μαύρα σύννεφα της απελπισίας.

Οι πύλες τ ουρανού ανοίγουν διάπλατες,

να χωρέσουν η θρηνητική

ερημιά κι η απελπισία

της κάθε μάνας.

Πως να περιμένει το θαύμα, την άνοιξη,

κοιτώντας τα σφαλισμένα μάτια,

χάθηκε κι ο ήλιος κι ο καημός

βούτηξε στη συντέλεια.

Ο πόνος της κάθε μάνας

που βλέπει τον εαυτό της στα θεία δάκρυα, βλέπει το δικό της Χριστό στο "τετέλεσται".

Ο βουβός πόνος της κάθε μάνας

που ζει την αδυναμία η τη διαφορετικότητα

του δικού της παιδιού.

Όταν χτυπούν τα φτερά

των παιδιών,

η άνοιξη έχει κι όλας

τελειώσει,

κι ο άνεμος που φυσά

φέρνει θρήνο .

Κάθε φορά οι ουρανοί

θ' ανοίγουν μπροστά

σ αυτά τα δάκρυα, κάθε

φορά η συντέλεια

θα ακολουθεί την τελευταία

λέξη, κι η

μάνα απαρηγόρητη, θα δίνει

λίγο απ'

τον πόνο της στη γη, για

να μπορεί

ν' αντέξει την πιο μεγάλη

απώλεια.

Όταν χάνεται ένα παιδί, ο κόσμος γίνεται

πιό μουντός κι η καρδιά της κάθε μάνας

παραδίδεται σε μιά ευχή.

Νίκη Φωκά 🌹