Η Μοίρα Εγγυητής 🪽

Η μοίρα μπήκε

εγγυητής

στα αμέτρητα αντίο

που ειπώθηκαν

Η εικονική

πραγματικότητα

χτισμένη με εγωιστική

επιμονή

κατέρρευσε

Το εσύ κι εγώ

έγιναν εμείς

γιατί η ζωή απλώθηκε

στα δικά μας μέτρα

Τα αντίο σβήστηκαν

με ένα χάδι στο

μέτωπο

με έναν ψίθυρο που

είπε μένω

όταν όλα έλεγαν φύγε

Κι όταν κατέρρευσε

ο ψεύτικος κόσμος

δίπλα μας

δεν ακούστηκε κρότος

παρά μόνο η ανάσα σου

δίπλα μου

Άπλωσες το χέρι σου

πάνω από τα χαλάσματα

και βρήκε το δικό μου

Τότε έμαθα πως

μετά την καταιγίδα

έρχεται γαλήνη

πως στα συντρίμμια

ανθίζει αγκαλιά

Δεν χτίσαμε παλάτια

από εγωισμό

μα φτιάξαμε ένα σπίτι

από αγάπη και υπομονή

Το εσύ κι εγώ

δεν χάθηκαν

απλώς έγειραν το

ένα στο άλλο

να ξαποστάσουν

Κι έγιναν εμείς

όχι κραυγή μα λίκνισμα

σαν προσευχή που

ψιθυρίζεται

κάθε βράδυ πριν

κοιμηθούμε

Έτσι η ζωή απλώθηκε

στα δικά μας μέτρα

τόσο όσο χωράει

ένα αληθινό σ αγαπώ

ανάμεσα σε δύο

χτύπους καρδιάς

Κι η μοίρα

στέκει στην άκρη και

χαμογελά

γιατί τα αντίο

έγιναν χρυσές

χαραυγές

Λαμπρινή Ζαφείρη 🪽