'Δέντρο άκαρπο"

Τα παιδικά μου χρόνια

ένα δέντρο άκαρπο,

που ανασύρθηκε από τη

μνήμη μου

με όλα τα θέλω που δεν έζησα

κι όλες τις πίκρες που

γεννούν οι στιγμές

κι εγώ πάντα γυμνός

πίσω από τις φυλλωσιές

της συστολής μου.

Χρόνια κρυβόμουν

κάτω από τη καμπούρα

ενός επιβλητικού βουνού

που κινούσε τα νήματα

της ζωής μου.

Στα μελαγχολικά μάτια

μου απλωνόταν

ένας φόβος, ο θάνατος

και ο Θεός.

Κι ο δρόμος μακρύς και κακοτράχαλος,

δρόμος της ψευδαίσθησης

με τόσα βάσανα και θλίψη,

κόκκινο αίμα του θυμού,

της απειλής,

πόσο αλήθεια με πικραίνει;

Εσύ γυναίκα που ύφαινες

με το υφάδι της αδιαλλαξίας

σου

το χειμώνα της ζωής μου,

πόσο ακόμα θα μου

παίρνεις την ανάσα,

πόσο ακόμα τον ήλιο θα

μου κρύβεις;

Νίκος Μητρόπουλος 🪽