Άκουσα το ψιθύρισμα της, όμως δεν στάθηκα ούτε ένα λεπτό, να την ακούσω προσεχτικά, την αγνόησα,την έβαλα στην άκρη, και είπα.... Η ζωή τρέχει,οι προτεραιότητες τρέχουν... η βιασύνη να προλάβω,δεν με άφησε... Με κοίταζε περίεργα,με θλιμμένο βλέμμα, με τσιμπούσε να νοιώσω , την ανάγκη της να μου μιλήσει... Σκλήρυνα στο ψιθύρισμα της, την προσπέρασα ωσάν μία ξένη κι έμεινε πίσω να με κοιτάζει.... Ψιθύριζε πότε σιωπηλά πότε δυνατά, την άκουγα,την παραμέριζα , για πιό μετά, για α

Κλείσαμε χωρίς ένα σ΄ αγαπώ Μου΄ πες τάχα: «-θα τα πούμε» Και ψάχνω τώρα στο κενό Τυχαία στον δρόμο να συναντηθούμε! Έρημο το δρομάκι το στενό Και φως το παραθύρι σου δεν έχει -Που βρίσκεσαι, ρωτάω και πονώ Χωρίς εσένα η καρδιά μου δεν αντέχει! Ξεχάστηκαν οι όρκοι, που μου έδωσες Μάγισσες σου σβήσανε την μνήμη κι η αγάπη σβησμένο κρασί, που νέρωσες, διαμάντι, που το πέταξες σε λίμνη.. Πόσο κρατάει αυτή η άρνηση; Χρόνια μπορώ να περιμένω Αρκεί να ξέρω, πως θα΄ρθεις και το κομμ

Η θέληση του καθενός,γίνεται φθόνος των πολλών. Γίνεται ζήλια,και παράκρουση. Αρχίζεις μαζεύεις στα δάκτυλα του ενός χεριού τους εκλεκτούς αληθινούς που παραμένουν. Αυτούς που δεν σου χαμογελούν και σου ρίχνουν με το έσω τους μπινελίκια. Ρωτάς τον εαυτό σου τι είναι αυτό που ενοχλεί ακόμη και ανθρώπους που σε γνωρίζουν ελάχιστα ή καθόλου. Απάντηση δεν παίρνεις. Το σίγουρο είναι ότι δεν έχεις πράξει ποτέ εναντίον τους,αλλά εισπράττεις την τοξικότητα σε όλο της το μεγαλείο!!! Κ

Αρχίζει αχνά να ξημερώνει η μέρα με ευλάβεια πάλι καρτερεί, τ' αδύνατό του το βλέμμα, παντέρημο γέρικο σκαρί στ' ακροθαλάσσι αραγμένο με την ανάσα αρμυρή... Ν' αναρωτιέται άλλη φορά, σε πια ταξίδια αλλαργινά θα ταξιδέψει και τρέχουν απ ' τα μάτια του τα δάκρυα καυτά. Αχ , Άγκυρα είναι ο καυμός κι ο νους θαλασσοδέρνεται βουβός.... Θυμάται την αγέρωχη , την άφοβη ψυχή του , που μίλαγε.... με τις βροντές , τις θύελλες , τους τυφώνες , με τους σεισμούς , τους

Εντός της άφωνης αβύσσου Ξημερώνει! Ιούλιος... Κι η θάλασσα ρίχνει ζάρια απόψε στα χέρια της. Βουλιάζουν οι μοναξιές στο αλάτι. Ουρλιάζουν τα πάθη στου μυαλού τα συρτάρια. Κράτησα δύο στιγμές που δε ζήσαμε στης μνήμης τα χαλάσματα. Ράψαμε τα λόγια. Ιούλιος... Ξημερώνει... Σωτηρούλλα Χατζηκωνσταντή Τζιαμπουρή 🪽

Βαστούσες στο χέρι το τέλος βρυχώμενου ανέμου Έχασες το όνομά σου ανάμεσα σε ξερά, άφυλλα δέντρα Γυμνή από βεβαιότητες, παράφορα ερωτευμένη Ένας έρωτας που σου αφαίρεσε τα δόλια ψέματα, που φορούσες για ρούχα Σε άφησε γυμνή πληγή, κατακόκκινη Το μαύρο κρύβει τους νεκρούς και το λευκό αγγέλους Μα εσύ απέμεινες, ένα τίποτα απ’ τα δυό Μιά που επέζησες, είσαι Ερωτευμένη με τα θνητά φώτα κι όχι με τις καλπάζουσες σκιές Βαστούσες στο χέρι το τέλος του ατίθασου ανέμου Μα έχασες τον

Σαν το βελούδινο θρόισμα των φύλλων της Λεύκας φτάνει στ' αυτιά μου, η ηχώ της ψυχής σου. ----------------------------------------------- Και οι ακτίνες του φεγγαριού, μη αντέχοντας στον πειρασμό, αντικατοπτρίζονται απάνω στο κρύσταλλο της θάλασσας, προσφέροντας στον ορίζοντα την αιωνιότητα. ----------------------------------------------- Τι κι αν δεν σου χαρίζεται η στιγμή; Μπορείς να την φτιάξεις. Αντριάννα Περικλέους Ονουφρίου 🌹

Ακροβατούν απόψε οι σκέψεις μου μετά από μια νύχτα πανσελήνου. Σκοτεινά τα κυνήγια της ψυχής μουσκεμένα τα μάτια απ' τα ενδόμυχα δάκρυα ως τα πιο απόκρυφα φυλλοκάρδια μου. Σε ποθώ και σε μισώ ταυτόχρονα που αναγκάζομαι να ψάχνω την ποθητή αλήθεια της ζωής ανάμεσα σε χώματα νύχτα πανσελήνου για τις νεκρές ψυχές. Γρίφος τα ουρλιαχτά της αβύσσου κυνηγώντας ένα πτώμα χωρίς ταμπέλα όνομα ή αριθμό γένους θηλυκού μέσα σε μια μαύρη σακούλα που κρύβει τη θλίψη της μεταθανάτια ώρα μετα

Κι αν, σε άπατα βρέθηκα νερά άμαθη να κολυμπώ, δεν φοβήθηκα. Τα μάτια είχα ορθάνοιχτα στον κίνδυνο μπροστά, μονάχη να παλεύω, να σωθώ με μόνη μου βοήθεια, την βαθειά μου πίστη στο Θεό . Προσεύχομαι ... στο Θέλημά Του ευελπιστώ. Την δύσκολή μου ώρα, φωτίζεται ... η ψυχή μου σαν ήλιος, η απελπισία μου γίνεται ελπίδα, η ταραχή μου ηρεμία. Οι φόβοι μου.... Δύναμη , λύτρωση , αισιοδοξία . Απλώθηκαν ολούθε μου ... φεγγάρια μες την σκοτεινιά κι ολόκληρη στρατιά, απ' αστρα, αναμμένα

Βρίσκομαι μακριά αυτή τη στιγμή, μα η απόσταση είναι ανύπαρκτη όταν η μνήμη φωνάζει Στις 27 Ιανουαρίου 2026 μπήκα στο λιμάνι του “ΛΟΓΩ ΤΙΜΗΣ” Σήμερα 27 Ιουνίου 2026 κλείνω πέντε μήνες ταξιδεύοντας στα καθάρια και ήσυχα νερά του Ένα καραβάκι στην αποβάθρα του, στοιβαγμένο δίπλα-δίπλα και με άλλα, έτοιμα να ταξιδέψουμε Με πλοηγό την αγαπημένη ΕΥΑ ΑΛΙΒΙΖΑΤΟΥ, αυθεντική, στιβαρή, μα και τόσο ανθρώπινη, ψελλίζουμε, διαβάζουμε, ακούμε, κρατάμε, αφήνουμε…Πάντα. Εκεί. Όλοι μαζί, μαζί

Ξάγρυπνη, ψάχνω στο υπόγειο της σπασμένης μου ψυχής μιαν αγάπη πεθαμένη Κλειδωμένη στου ανέμου την πόρτα. Το σώμα της ακροβατεί, σπασμένο, γυμνό σε μιας θάλασσας το βυθό που μυρίζει θάνατο. Σιωπές στην ομίχλη

Όλοι μού λένε είναι αργά στα πέλαγα να φτάσω. Να αφήσω πίσω μου καιρούς, κύματα να μεριάσω. Όλοι μού λένε είναι αργά για χάρτινες βαρκούλες. Μα εγώ σηκώνω άγκυρες αβυσσαλέες ψυχούλες. Με ένα μολύβι συντροφιά γράφω για την αγάπη, που πυρπολείται στο βυθό στης λησμονιάς το δάκρυ. Γράφω για αυτά που δεν αρκούν σε μια ζωή να γίνουν, για όλα τα εφήμερα στα χέρια σου σαν σβήνουν. Για όσους είχαν μια καρδιά σεντούκι από χρυσάφι. Μα μες στα έφαλα της γης έχασαν την αγάπη. Κανείς πο

Τις νύχτες περπατάς πάνω στο σώμα μου, πάνω στο σώμα που αγάπη προσκυνούσες. Μέσα απ’τα χείλη σου φιλί ροδόσταμο, καυτή η ανάσα σου τον έρωτα τρυγούσε. Φύλακας άγγελος μες’τα σκοτάδια μου, γλυκο νανούρισμα η προσευχή σου. Σαν άγιος έρωτας σαν φως ξεπρόβαλες, σαν αστραπή μέσα απ’το βάθος της αβύσσου. Φύλακας άγγελος μες’τα σκοτάδια μου, γλυκό νανούρισμα η προσευχή σου. Ένας παράδεισος μέσα απ’τα μάτια σου, κι’εγινε κόσμος μου ο κόσμος ο δικός σου. Μαρία Δασκαλάκη 💦

Κι αυτή η Μαγεία μιας Νύχτας... Του καλοκαιριού με σημάδεψε... Εκείνα τ' άγουρα τα χρόνια Τα μπερμπάτικα.... Τότε που η Νύχτα άπλωνε τα πλοκάμια της! Με τύλιγε στη Σκιά της. Με συνεπαιρναν τ' αστέρια της.... Κι έκανα τρισάγιο στο φεγγάρι. Τότε που η νύχτα έμοιαζε ημέρα, και ποτέ δεν πρόδωσα τα μυστικά της! Τα κράτησα βαθιά μες την ψυχή μου... Φυλαγμένα. Ήταν τρόπος ζωής, σημείο αναφοράς Για μένα... Πηγαίναμε με τη γιαγιά μου τη Χρυσούλα στην αγορά της Καλαμάτας... Πρωί πρω

🌙Σελήνη της Φράουλας... Καρπός αρμονικός στη φωτεινή σου Πληρότητα που αιώνια ζ ω ή ευωδιάζεις... ✨️Κόσμημα εσύ... του άγρυπνου Ουρανού μου...✨️ 🌙Της Αφθονίας καρπός στο χρώμα της καρδιάς... Σαν αίμα που γλυκά κυλάς στου Έ ρ ω τ α τις φλέβες και καλπάζον Φως γεννάς... ✨️Λάβα μεθυσμένη του Ονείρου μου...✨️ 🌙Γεμάτη αστρόσπορους στο μελωμένο Σύμπαν

Και ξαφνικά μια μέρα ξύπνησε. Ξύπνησε και κοίταξε στον καθρέφτη. Κοίταξε τα άσπρα της μαλλιά,τα καφέ μεγάλα της μάτια...το πρόσωπο της δεν ήταν το ίδιο φρέσκο όπως άλλοτε. Ρυτίδες και γραμμές γεμάτο. Το δέρμα της έμοιαζε σαν διψασμένη γη. Το βλέμμα της χαμήλωσε. Τα χέρια της μαρτυρούσαν την ζωή της. Τίποτα δεν ήταν το ίδιο πια. Και ξαφνικά κοίταξε τον εαυτό της και είδε τη ζωή της να περνά σαν ταινία με πρωταγωνιστές άλλους και όχι εκείνη. Τα χρόνια που αφιέρωσε. Η ζωή που δε

Νύχτα μου μεγάλη νύχτα μου πλατιά σε ικετεύω ... έλα μου απόψε κράτα μου συντροφιά. Έλα μου Ψιθυρισέ μου .... λόγια τρυφερά αγάπης κι έρωτα ξελόγιασέ με ... πάρε μου τα μυαλά. Έλα μου, θυμησέ μου τα παλιά ... μέτρησε, τους χτύπους της καρδιάς πλάνεψέ με, παιδεψέ με, πάρε με αγκαλιά. Έλα μου, διώξε μου τον πόνο μου λύτρωσέ με ... σβήσε το καυτό μου δάκρυ απ 'του ματιού την άκρη. Έλα μου, σ ' έχω απόψε τόσο ανάγκη λιώνω απ ' τον καημό δεν αντέχω άλλο, πάω να τρελαθώ... Κι εσύ

Ετούτος ο κόσμος, αναλλοίωτος στη βαναυσότητά του, αιωρείται ανάμεσα στο κενό ζωής και θανάτου. Μαρτύριο. Θάβει τους καρπούς του, τον έναν μετά τον άλλον. Κρατά τη συμφορά στα στήθη, λατρεύει τα χρώματα, ληθεί τα χώματα. Άφοβα. Ύστερα θρηνεί. Παίρνει στο κατόπι την αιωνιότητα, λιθοβολεί τον θάνατο. Κι από τα κέρματα που έκρυψε κάτω απ' τα σύνεφφα, δύο κρατά. Ένα για κάθε μάτι. Τραυλίζει μέσα στην ενότητά του. Γεμάτος πλάνες αλήθειας και ανάγκης. Ωραίος σαν έρωτας. Ξέγνοιαστο

Τα μάτια μιλούν σ' όσους μπορούν ν' αποκρυπτογραφήσουν σιωπηλούς ψιθυρισμούς αόρατα νεύματα κι άηχες κραυγές Τους άλλους απλώς τους κοιτούν, διαφυλάσσοντας σκέψεις απόκρυφες και μυστικά ανείπωτα στα ωχρά των βλεφάρων παρασκήνια... Αλίκη Πέϊκου 🥀💕🥀

Μύστης του άρρητου φωτός, στεκόταν ανάμεσα σε χαλάσματα παλιών προσδοκιών, εκεί όπου το μύρο της μνήμης ανέβαινε ως πίδακας από αθέατες ρωγμές. Οι εσθήτες των ημερών –άλλοτε πάλλευκο μαγνάδι που έκρυβε τις πληγές –τώρα κρέμονταν ως απομεινάρια μιας εύθραυστης πορείας. Ολόπλευρα η ψυχή δεχόταν την κρούση των μύριων ανέμων · μια μείξη από αθέατη σιωπή και αναπόδραστη θλίψη που τον άφηνε ασυντρόφευτο στο μέσον ενός κόσμου, όπου τίποτα δεν έμενε απαράμιλλο, μονάχα η αντοχή της κα