Ο χρόνος είναι λίγος για όσους περπατούν...

Κι αν, σε άπατα βρέθηκα νερά

άμαθη να κολυμπώ,

δεν φοβήθηκα.

Τα μάτια είχα ορθάνοιχτα

στον κίνδυνο μπροστά,

μονάχη να παλεύω,

να σωθώ

με μόνη μου βοήθεια,

την βαθειά μου πίστη στο Θεό .

Προσεύχομαι ...

στο Θέλημά Του ευελπιστώ.

Την δύσκολή μου ώρα,

φωτίζεται ...

η ψυχή μου σαν ήλιος,

η απελπισία μου

γίνεται ελπίδα,

η ταραχή μου ηρεμία.

Οι φόβοι μου....

Δύναμη , λύτρωση , αισιοδοξία .

Απλώθηκαν ολούθε μου ...

φεγγάρια μες την σκοτεινιά

κι

ολόκληρη στρατιά,

απ' αστρα, αναμμένα κεριά.

Μύριοι φάροι ...

τύφλωσαν τ' άγρια θεριά ...

που χάθηκαν στης θάλασσας...

τ 'άπατα βαθειά νερά.

Έτσι δυνατή αρχίνησα,

μέρες ευλογημένες να ξαναζήσω

στον κόσμο αυτό τον άδικο...

χωρίς μίσος, χωρίς παράπονο...

Με την αγκαλιά μου ανοιχτή

ν ' αγκαλιάζει

με καλοσύνη κι

άδολη αγάπη

τον κόσμο.... όσο ζει.

Ο χρόνος είναι αργός για όσους

περιμένουν να περπατήσουν

εκεί που η καρδιά τους ποθεί

γιατί

έρχονται μπόρες,

χαρές πεθαίνουν,

όνειρα κι αισθήματα σπάνε...

Χρειάζεται

αδιάλειπτη Προσευχή,

ψυχική δύναμη , εγκαρτέρηση,

αγώνας, υπομονή

η ψυχή να γιατρευτεί.

Τριανταφυλλιά Παπανδρέου 🌹