Ροζιασμένη στο χρόνο

Και ξαφνικά μια μέρα ξύπνησε.

Ξύπνησε και κοίταξε στον καθρέφτη.

Κοίταξε τα άσπρα της μαλλιά,τα καφέ μεγάλα της μάτια...το πρόσωπο της δεν ήταν το ίδιο φρέσκο όπως άλλοτε.

Ρυτίδες και γραμμές γεμάτο.

Το δέρμα της έμοιαζε σαν διψασμένη γη.

Το βλέμμα της χαμήλωσε.

Τα χέρια της μαρτυρούσαν την ζωή της.

Τίποτα δεν ήταν το ίδιο πια.

Και ξαφνικά κοίταξε τον εαυτό της και είδε τη ζωή της να περνά σαν ταινία με πρωταγωνιστές άλλους και όχι εκείνη.

Τα χρόνια που αφιέρωσε.

Η ζωή που δεν έζησε.

Τα λόγια που ποτέ δεν ξεστόμισε.

Η αλήθεια που δεν ειπώθηκε.

Ροζιασμένη στο χρόνο.

Η κυρά -Χρυσάνθη.

Ετών 95.

Μια ζωή έτρεχε για τους άλλους.

Μα ποτέ δεν έτρεξε για εκείνη.

Και εκεί λίγο πριν το τέλος της να πλησιάζει, ψέλλισε :" Ευλογημένη πορεία".

Έζησα.

Υπήρξα.

Αγάπησα.

Αγαπήθηκα.

Αυτό μόνο μετρά.

Τίποτα άλλο.

Και ξαφνικά τα μάτια έκλεισαν για πάντα.

Τα χείλη σφράγισαν και η αναπνοή δεν ακουγόταν πια.

Χρυσάνθη Σεργίνη 🪽