Πτώμα ασυνόδευτο...

Ακροβατούν απόψε οι σκέψεις μου

μετά από μια νύχτα πανσελήνου.

Σκοτεινά τα κυνήγια της ψυχής

μουσκεμένα τα μάτια απ' τα ενδόμυχα δάκρυα

ως τα πιο απόκρυφα φυλλοκάρδια μου.

Σε ποθώ και σε μισώ ταυτόχρονα

που αναγκάζομαι να ψάχνω

την ποθητή αλήθεια της ζωής

ανάμεσα σε χώματα

νύχτα πανσελήνου

για τις νεκρές ψυχές.

Γρίφος τα ουρλιαχτά της αβύσσου

κυνηγώντας ένα πτώμα

χωρίς ταμπέλα

όνομα ή αριθμό

γένους θηλυκού

μέσα σε μια μαύρη σακούλα

που κρύβει τη θλίψη της

μεταθανάτια ώρα

μεταξύ μιας πιστοποίησης

κι ενός προδότη νεκροθάλαμου

αναζητώντας την ταφή της.

Αυτό θαρρώ είναι το τίμημα

να μη νιώσει κανείς

έστω και ως πτώμα

την παραμικρή υποψία

πως είναι ασυνόδευτο!

Δεν κρύβω τα πάθη

μα ούτε τα λάθη μου

ενώ η λέμβος του βαρκάρη

μπορεί να πελαγοδρομεί

μες στο σκοτάδι του ποταμού

μες το φως της πανσελήνου

μες το βυθό του Άδη

ρωτώντας εντατικά

που βρίσκεται η χαμένη Ατλαντίδα

των ασυνόδευτων πτωμάτων!

Ένα μειδίαμά της φαντάζει

στο νου μου

ενώ αγωνιώ

μην κι εγώ καταντήσω

ΠΤΩΜΑ ΑΣΥΝΟΔΕΥΤΟ!

Κατερίνα Ραμανδάνη 🌹