Ζούμε σε μια εποχή που ακούς συχνά: «Μην δίνεσαι πολύ» «Μην αγαπάς περισσότερο» «Μην επενδύεις στην αγάπη» Σαν να είναι η αγάπη μια επένδυση που πρέπει να αποδώσει σε κάτι… Ποτέ δεν πίστεψα ότι η αγάπη πονάει. Πονάει η απουσία. Πονάει η συνήθεια που έμεινε χωρίς εκείνον τον άνθρωπο που σου γέμιζε τις στιγμές σου. Πονάνε οι λέξεις που δεν ειπώθηκαν και οι αγκαλιές που τελείωσαν ξαφνικά. Η αγάπη όμως; Η αγάπη μόνο σε γεμίζει. Σε γεμίζει εικόνες που κανένας χρόνος δεν μπορεί να

Είπα να διαβώ κι εγώ μαζί σας τούτο το ξεχωριστό μονοπάτι με τα εύοσμα ρόδα που άνοιξαν διάπλατα τα πέταλά τους ευφραίνοντας τις προκλήσεις τής ζωής! Πόσες πνευματικές ανησυχίες πόσouς καημούς και στεναγμούς πόσες χαρές και συγκινήσεις "περπατήσαμε" όλοι μαζί μες στον εύφορο λειμώνα σου! Και αν, λόγω τιμής, προβληματιστήκαμε κλάψαμε γελάσαμε και ίσως κάπου χαθήκαμε, ωστόσο σαν λειτουργοί τού πνεύματος, ξανασμιξαμε ανθρώπινα και ενώσαμε τις δυνάμεις μας γύρω από την τράπ

Ιούλιος το κάλλος των Θεών, των θαλασσών, και των ανέμων. Του έρωτα ο μήνας ο καυτός εράσμιος και δυνατός μας πάει σε ακρωτήρια της αγάπης στα μαϊστράλια των χαρμόσυνων ειρμών. Ιούλιος ο μήνας των πανηγυριών και των παραμυθιών ο χάρτης, π' αποτυπώνει τους ανθούς των λουλουδιών. Χρυσές ακτές στα δειλινά του του πόθου σπάνε οι καρδιές, και στον καιρό του ολόφωτες του φεγγαριού οι πύλες καρτερούν σε μια Πανσέληνο να δώσουν την αγάπη, λαμπρός χαρμόσυνος και ζωντανός. Βασίλης Σαμο

Γεννήθηκες το Σάββατο του μήνα Ιουνίου, ένα μωρό πανέμορφο με ζωηρά τα μάτια. Χεράκια τόσο δα σφιχτά, πάλεψαν για να ζήσουν. Ήσουν ο πρώτος ήλιος μου, ο μαγικός αυλός μου, θριάμβευσες και κέρδισες και νίκησε η ζωή σου. Πέρασαν χρόνια όμορφα στη παιδική ψυχή σου, ένα χαρούμενο παιδί, με όνειρα και ελπίδα για ένα μέλλον λαμπερό μες τη ψυχή σου είδα. Έφτασες όπου ήθελες με ήθος και με πείσμα. Κάτω ποτέ δεν το 'βαλες, ποτέ δεν σε νικάει...η θλίψη, κάθε τι κακό εσέ δεν ακουμπάει.

Ήθελε λέει τα πρωινά, που ανοίγει τα μάτια του, το πρώτο πράγμα που θα αντικρίζει, να είναι ένας καυτός πεινασμένος ήλιος. Ήθελε λέει, όταν τις νύκτες ξαπλώνει στο μαξιλάρι του, να φεύγουν όλες οι έννοιες από το μυαλό του και να μένει μόνο η μορφή της χαραγμένη ζωγραφιά από ταγμένο χαράκτη. Ήθελε λέει, όταν οι φόβοι του χείμαρροι απλώνονται στην καρδιά του, αυτός να ακουμπά στην δική της και να ξαποσταίνει σαν παιδί που παίζει κρυφτό, μέσα στο λιοπύρι. Ήθελε λέει όταν απλών

Ειρήνη, η πιο ηχηρή του κόσμου η σονάτα, Το αιώνιο χαμόγελο στα χείλη παιδιών, Την πλάσης ολης τ'ονειρο,η ελαφριά ανάσα Ουλές που κλείνουν αιχμηρές στο σώμα των καιρών. Αγώνας είναι ανθρωπιάς,το αίμα και ο μόχθος, Στο πάγιο μας όραμα ειρήνης σταθερής, Μανάδων είναι προσευχή των μαχητών ο πόθος Μες στην καρδιά γαλήνης οι λέξεις συνοχής. Στης έριδος πλοκάμια γίνου σιγής στολίδι, Σε ήρωες βασίσου,στα μπράτσα εργατιάς, Γιατί ποτέ η Ειρήνη δεν γίνεται παιχνίδι, Ζητάει τόλμη η λευ

Κάθε καλοκαίρι αντάμωναν στο ακρογιάλι. Ο Βάγιος και η Ευτέρπη. Από μικρά παιδιά φίλοι. Αχώριστοι. Δεν της είπε ποτέ πόσο πολύ ήταν ερωτευμένος μαζί της. Η ζωή τους μεγαλώνοντας άλλαξε. Η Ευτέρπη έφυγε από το νησί πήγε να σπουδάσει,να γνωρίσει τον κόσμο,να ερωτευτεί. Ο Βάιος φτωχό παιδί από λαϊκή οικογένεια είχε την ενασχόληση του με τα δίχτυα. Τεχνίτης και μάστορας. Έτσι τον φώναζαν οι φίλοι του. Η Ευτέρπη είχε πολλά χρόνια να δώσει σημεία ζωής. Εκείνος πάντα την περίμενε στ

«Αν δεν τον ζήσεις τη στιγμή που πρέπει, χάνεται…και δεν καίει πια το ίδιο ο έρωτας» Ρενέ. Το πιο τραγικό δεν είναι πως χάνεται ο έρωτας• σβήνει η φλόγα εκείνη της καρδιάς σου που έκαιγε μόνο για εκείνον ή εκείνην. Ο έρωτας έχει εποχές· τα καλοκαίρια του, που ζει τις πιο μαγευτικές αγκαλιές κάτω από το φως του αυγουστιάτικου φεγγαριού· τα φθινοπωρινά απογεύματα, που γέρνεις στον ώμο του ακούγοντας την ψιλή βροχή· την άνοιξη, που σκορπά πεταχτά φιλιά ανάμεσα στα στάχυα και μεθ

Ο διάδρομος μύριζε ακόμη καφέ όταν γύρισα στο σπίτι. Άφησα τα κλειδιά πάνω στο τραπέζι και κοίταξα το κινητό μου πριν καν βγάλω τα παπούτσια. Τίποτα. Ούτε ένα μήνυμα. Μόνο εκείνη η παλιά μας φωτογραφία στην οθόνη μου θυμίζει πως κάποτε μιλούσαμε ασταμάτητα, λες και φοβόμασταν τη σιωπή. Τώρα υπάρχει ένας ωκεανός σιωπής ανάμεσά μας. Όχι από αυτούς που κοιτάς και θαυμάζεις∙ από αυτούς που σε καταπίνουν αργά, χωρίς θόρυβο, χωρίς κύματα. Κάποτε οι λέξεις έφταναν εύκολα από εμένα σ

Δύο άνθρωποι που ήταν χρόνια μαζί. Πέρασαν όμορφες στιγμές. Πέρασαν δύσκολες στιγμές. Μετρούσαν κοινή πορεία από πριν την ενηλικίωση τους. Μια ζωή μαζί. Τα σύννεφα στην ζωή τους ήταν εμφανή. Η αρρώστια της μοίρας την χτύπησε βαριά. Μήνες έλιωνε στο κρεβάτι του νοσοκομείου. Δίχως ελπίδα. Ο Άρης δίπλα της νυχθημερόν. Εκείνο το πρωινό λίγο πριν ο ήλιος ανατέλλει,ο Άρης μόλις είχε ξυπνήσει και πριν προλάβει να πιεί μια γουλιά καφέ έλαβε ένα μήνυμα. Να Μ' αγαπάς. Όσο μπορείς να Μ'

ΥΓΙΕΙΣ ΚΑΙ ΑΡΡΩΣΤΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ Ιστορία 2η «Στην υγειά μας, ρε παιδιά!», σήκωνε το σφηνάκι με το τσίπουρο ο Νώντας και όλοι μαζί πίναν μονορούφι στην υγειά του καθενός με τη σειρά. Δέκα φίλοι, στρυμωγμένοι σα σταφύλι σε ουζερί στο λιμάνι του Βόλου. Πρώτη γύρα, πρώτος μεζές ψωμάκι, ελιά, λακέρδα. Δεύτερη γύρα, τσιτσίραβλα. Τρίτη γύρα, γαύρος στο φούρνο. Τέταρτη, Πέμπτη,…Στην δέκατηπέμντη γύρα, γύριζαν όλα. Και το σφηνάκι φάνταζε σαν κρασοπότηρο. Ο Νώντας, ο Φώντας, ο Μά

Εκείνο το βροχερό πρωινό του Μάη θυμάμαι... Η ώρα ήταν έξι το πρωί. Είχαμε κοιμηθεί μαζί το προηγούμενο βράδυ. Ήρθες αργά ...Περασμένες δώδεκα ήταν. Ήσουν κουρασμένος απ' τη δουλειά. Ξεντύθηκες και ήρθες να ξαπλώσεις δίπλα μου. Όλο το βράδυ θα μου έκανες έρωτα. Δεν ήταν όμως σαν τις άλλες φορές. Δεν ήσουν ο εαυτός σου τελευταία. Έδειχνες στεναχωρημένος. Το ξυπνητήρι δυναμίτης. Εγώ ήθελα λίγο ακόμα να κρατήσω την μυρωδιά σου επάνω μου δεν σηκώθηκα απ' το κρεβάτι. Εσύ... Είχες

«Το κακό που κάνεις μένει σ’ εσένα. Το καλό που κάνεις επιστρέφει σ’ εσένα.» Βούδας, (563-483 π.Χ.) Καστοριά, Κάτω Νεστόριο 21 Δεκεμβρίου 2026, 07:10 Το χιόνι είχε σκεπάσει όλη την περιοχή τριγύρω από το χωριό Κάτω Νεστόριο, σε υψόμετρο οκτακοσίων ενενήντα μέτρων, στην πλαγιά του όρους Γράμμου, της ορεινής Καστοριάς. Το νεαρό δεκατριάχρονο αγόρι περπατούσε κάτω από τις αιωνόβιες οξιές, που τα πυκνά κλαδιά τους, ήταν ολότελα καλυμμένα με ολόλευκο χιόνι. Τα βήματα του βυθίζοντ

Ο ήλιος έχει κατεβεί απ' τον ουρανό χαμηλά και χρυσώνει τα ήρεμα νερά της θάλασσας. Ο Ντάφυ τ' όμορφο σκυλάκι κάθεται στο τελευταίο σκαλί της σκάλας με το βλέμμα του καρφωμένο στις ανταύγειες που σχηματίζει το απαλό αεράκι πάνω στην επιφάνεια του νερού Το πρόσωπο του χαρούμενο, με τ' αυτιά του τεντωμένα χαίρεται ν ' ακούει το μελωδικό κύμα που σχηματίζει χρυσές ραβδώσεις μια θεσπέσια μοναδική εικόνα. Εδώ βρίσκει την γαλήνη, την ηρεμία, στην απαράμιλλη ομορφιά η ψυχή του στο

Όλοι την ίδια απορία έχουν. Γιατί αγαπούν ανθρώπους που τους αγνοούν. Γιατί υποφέρουν. Γιατί δεν μπορούν να αφήσουν πίσω αυτά που έζησαν η αυτά που θα ήθελαν να ζήσουν... Οι απορίες γίνονται εμμονές κι οι εμμονές τρέλα. Όχι από εκείνη την ωραία που γελάς,και χαίρεσαι με τα απλά καθημερινά πράγματα,με ένα ποτήρι κρασί,με ένα γλέντι ερωτικό, με ένα χάδι απαλό. Είναι εκείνη η επικίνδυνη τρέλα,που στέλνει ψυχές στον διάβολο και τυρανιούνται για ανείπωτα η χιλιοειπωμένα... Μα μέσ

Για να πείσω πως έχω συναισθήματα δεν θα χρειαστεί ποτέ να στο γράψω. Για να σου πω τι σημαίνει να το ακούς και να το νιώθεις, είναι δική σου η ευθύνη! Μπορώ να εξηγώ ώρες ολόκληρες τι σημαίνει η λέξη "πάντα" όχι...δεν είναι εκείνα τα χαριτωμένα ζωάκια από την Κίνα. Είναι εκείνο το πάντα που μας κρατά δεκαετίες στο ίδιο έργο θεατές και ηθοποιούς συγχρόνως. Κανένας δεν ξέρει, δεν αντιλαμβάνεται πόσο εύκολος ρόλος είναι... Μέχρι να τον αγαπήσεις! Γιατί ο εύκολος ρόλος δεν έχει

Συναντήθηκαν ένα απόγευμα του φθινοπώρου, σε ένα μικρό καφέ κοντά στον Σηκουάνα. Ο κόσμος περνούσε βιαστικά, τα φύλλα έπεφταν αθόρυβα, και ο αέρας είχε εκείνη τη δροσιά που σε κάνει να μένεις λίγο περισσότερο απ’ όσο είχες σκοπό. Κι’ εκείνο το απόγευμα, σε εκείνο το μικρό καφέ στο Παρίσι, που έμοιαζε να υπάρχει έξω από τον χρόνο· όταν ο ήλιος έπεφτε αργά, βάφοντας τα πέτρινα κτίρια με ζεστό φως · μια χειραψία και ένα βλέμμα που κράτησε λίγο παραπάνω, ήταν αρκετά για το μετά·

Γκρίζα μαλλιά. Μάτια καστανά. Χείλη σαρκώδη. Βλέμμα μυστηριώδες. Σώμα αγάλματος μπροστά μου ξεπροβάλλει. Πώς να αντισταθεί κανείς σε μια τέτοια θεϊκή ομορφιά. Στα μάτια μου φαντάζεις σαν άγρια θάλασσα. Ηρεμη αλλά και απόμακρη. Παθιασμένη αλλά με απόσταση. Χαοτική και απύθμενη. Μια θάλασσα που μέσα της με ελκύει. Τα μάτια σου ερωτεύτηκα. Τα χείλη που δεν γευτηκα. Την ανάσα που δεν ένιωσα. Το σώμα που δεν ιδρωσα. Η ηδονή που αγνόησα. Τα δάκρυα που έριξα. Η απόρριψη που βίωσα. Η

Πότε δε δάμασες των διλημμάτων κύματα, Βουτούσα και πνιγόμουν στα μάτια σου τα θαλασσιά Στα μάτια μου εσύ έβλεπες πυροτέχνηματα, Για μένα ήσουν αγιασμένη ζωγραφιά. Στα μάτια σου τα παιδικά,τα άστατα κι' αλήθωρα Καρφώναν τα δικά μου να μείναν εκεί και μόνο Το φώς στις κόρες των ματιών σου της θέας μου σύνορα Μάτωνα να σε έβλεπα στης αντηλιάς το θρόνο. Παροδικά σήματα τα δικά σου συναισθήματα, Στην αφέλεια της τρελής χαράς μου δεν πρόβλεψα Όλο στα μάτια σου διάβαζα ποιήματα