Μεγάλωσε η μέρα, για μένα όμως οι νύχτες έγιναν τεράστιες, χωρίς τελειωμό. Αισθάνομαι πως η σιωπή έκανε την ψυχή μου σπίτι της και μένει μόνιμα. Μια περίεργη ησυχία πλανάται τριγύρω. Σαν η αγάπη να αιωρείται ακόμα στον αέρα. Ξυπνάω σε μια περίεργη ηρεμία, εκεί που έμεινε τώρα η σκιά σου, αναδύει ακόμα η μορφή σου, το άρωμα σου. Δεν υπήρξε αντίο ούτε αποχαιρετισμός. Δεν χρειάστηκαν λέξεις για να ξέρουμε. Μερικές φορές οι καρδιές μιλούν βαθιά μόνο με ένα βλέμμα, και τις πιο

Ακούσαμε ιστορίες για μέρες που λιάζονται σε πολύχρωμα λιβάδια. Για πουλιά που κουρνιάζουν στις παλάμες των ανθρώπων. Τραγούδια που υμνούν την Αναγέννηση. Για την αγάπη, μας είπαν... Σκορπίζεται στη γύρη των αισθήσεων. Πολλαπλασιάζεται κάτω απ' τα αρώματα των στιγμών. Κοίτα μας... Ριζώσαμε στους τσιμεντένιους χειμώνες. Θαφτήκαμε στο ανομολόγητο βάρος της προσμονής. Στις χιονισμένες επιθυμίες παγώσαμε. Κόκκινα και πράσινα φανάρια η ζωή μας, στο αδιέξοδο αποτύχαμε. Βλέπεις αγάπ

Η σχέση μου με την θάλασσα ήταν πάντα περίεργη. Ποικιλία από συναισθήματα με κατέκλυζαν κάθε φορά που την συναντούσα στο δρόμο μου. Το χειμώνα κρύα και απόμακρη,το καλοκαίρι ζεστή και παιχνιδιάρικη. Όταν ήρθες εσύ. Όταν ήρθες εσύ ο μαχητής της θάλασσας και μπήκες στη ζωή μου,όλα άλλαξαν. Η θάλασσα άρχισε να μοιάζει οικεία. Δεν με τρόμαζαν τα μεγάλα θεριά. Τα κύματα δεν φάνταζαν τόσο άγρια. Έδωσες νόημα στη ζωή μου κι ας κράτησες μόνο μια στιγμή. Ωραία ιστορία. Που θα μπορούσε

Είσαι τα πάντα αόριστη, οιστρήλατη καρδιά παράφορη αγάπη που καίει τα στήθη σαν φωτιά. Θα σ’ αγαπώ για πάντα μου είπες μια καυτή βραδιά κι η αγκαλιά μου άνοιξε σαν θάλασσα πλατιά. Εσύ είσαι το μοναδικό ταξίδι που λαχταρώ, το φτερούγισμα της ταξιδιάρας αγάπης που ποθώ! Αριβάρει το αρχότι, το δροσερό αεράκι, πελαγίζει στης απαντοχής το γλυκό λιμανάκι. Μαγεύεις τα μάτια μου, αστροφέγγαρα κι ουρανό, ποιήματα στέλνω στου έρωτα τον πηγαιμό. Τραγούδησε γλυκό μου αηδόνι και δώσε μου

Μέσα στις αυλακιές της θλίψης ξεπηδάνε κάτι τουλίπες γεμάτες αγάπη. Κι εκεί στο ατέλειωτο της στιγμής γεννιέται ελπίδα. Σαν κάτι πέτρες σκληρές που από κάτω κρύβουν χιλιάδες μικροσκοπικές υπάρξεις... Άντρι Περικλέους Ονουφρίου 🪽

Καλημέρα Ανάστασης Κύπρος μου, Ελλάδα μου. Αμμόχωστος μου Κερύνεια μου και κατεχόμενη γη μου. Χρόνια πολλά αγαπημένοι μου φίλοι Ευλογημένη Δευτέρα του Πάσχα. Οι σκέψεις μου όπως πάντα εκεί στην πολύπαθη και προδομένη Πατρίδα. Δεν σε ξέχασα ποτέ, ούτε στιγμή. Σε κουβαλώ μέσα μου χρόνια τώρα, σαν ανάσα, σαν φλόγα που δεν σβήνει. Αμμόχωστος, Κερύνεια γη αγαπημένη, πληγή και δύναμη μαζί. Σήμερα, μέρα Ανάστασης και φωτός, η καρδιά δεν σωπαίνει. Θυμάται, πονά, μα κ

Σήμερα ο ήλιος λάμπει πολύ, ίσως γιατί γιορτάζεις εσύ. Φωτεινό, λαμπερό, ταπεινό, Λάζαρέ μου, όνομα ιερό, σαν την Άνοιξη που φέρνει το φως. Βρίσκεις τον δρόμο σου, κι όταν χαθείς. Έχεις χαράξει μόνος ζωή, σε μονοπάτι που κάποιες φορές πληγώνει, μα οι χαρές σε περιμένουν, σαν φρέσκια ανεμώνη. Στο όνομά σου ζωή να σκορπάς, ελπίδα γύρω σου παντού να κρατάς. Κι ό,τι κι αν έρθει, να θυμάσαι καλά: είσαι για μένα παιδί της καρδιάς. Χρόνια πολλά, με αγάπη πολλή, να μην αγνοείς την πί

Η καταιγίδα πέρασε, μα ο ουρανός παραμένει γκρίζος, γεμάτος σύννεφα. Ένας περίεργος καπνός παρασύρεται από τον κρύο αέρα, σαν πόνος που σέρνεται μέσα στις άγουρες νύχτες, χωρίς ελπίδα για ζωή. Η μυρωδιά της βροχής και του χώματος σκεπάζουν το άρωμα της αγάπης που κάποτε έμενε για ώρες στη μνήμη μου. Έμαθα να αναπνέω αλλιώς. Να αφουγκράζομαι άλλες μυρωδιές, άλλους ήχους. Ψάχνω να βρω την ηρεμία μου στη θολούρα των γκρίζων ημερών του χειμώνα. Μα δεν είναι χειμώνας… Έχει έρθει η

Να ‘μαι λοιπόν εδώ μπροστά σου. Σε κοιτώ κατάματα και αλλού γυρνάς. Το αδιάφορο σου βλέμμα σφιχτά κρατάς. Λάθη πολλά μα μόνο αυτά μετράς. Τον καθρέφτη πιάσε , σταμάτα να μιλάς . Ξέχασες να αγαπάς . Θυμήσου αλήθειες. Υποσχέσεις που ζωγράφισες σε μνήμες.   Μόνη λοιπόν στο δρόμο, αυτό με σπασμένα φρένα. Ψάχνω τα σωστά μονοπάτια, χωρίς ταμπέλες και ανθρώπους σκάρτους.  Μακριά από τα κομμάτια που επιπλέουν στην λίμνη των παραμυθιών σου.   Για πότε ήρθε τούμπα η ζωή; Για πότε γύρισ

«Γιατί πρέπει πάντοτε να ψάχνεις λόγο να σκέφτεσαι το παρελθόν; Γιατί δεν απαγορεύεις στον άντρα σου να σε σπρώχνει στις αναμνήσεις, τις τόσο θλιβερές; Η μητέρα του δεν έφυγε γιατί έφτιαξες εσύ. Έφυγε γιατί δεν άντεχε άλλο την κακομεταχείριση του άνδρα της. Ιωάννα, άκουσε με για τελευταία φορά. Όσο δέχεσαι αυτές τις συμπεριφορές και ζεις κάτω από αυτές τις συνθήκες, κάνεις κακό σ’ εσένα αλλά και στην κόρη σου. Η Ευγενία δεν σου έχει φταίξει σε κάτι! Ούτε εσένα ούτε του Παύλου

Η γνωριμία μας. Όλα στο κόκκινο. Έντονα και παθιασμένα μηνύματα. Μηνύματα που κρύβουν λαχτάρα για κάτι νέο. Μυνήματα που μέσα τους έχουν μια ιδιαίτερη στιγμή. Μέρα με την μέρα "Φούντωνε" όλο αυτό. Δεν έδωσα όνομα. Δεν ήθελα. Μια στιγμή και διαλύθηκαν όλα. Εγώ φταίω. Εσύ με τιμώρησες αρκετά. Δεν νομίζεις; Το ενδιαφέρον δεν είχε πια ενδιαφέρον. Η καθημερινότητα. Η αποφυγή. Η απομάκρυνση. Το "δήθεν" ενδιαφέρον έκανε μια δυνατή εμφάνιση. Ψίχουλα. Ψίχουλα συναισθημάτων. Αναρωτιέμα

Περπατάω μόνη κάτω από έναν ασημένιο ουρανό. Ο ήχος μιας κιθάρας ακούγεται αδύναμος, κάπου εκεί που έμεινε κι η σιωπή. Μια απαλή συγχορδία, σαν εύθραυστη ανάσα πόνου.  Η θάλασσα δεν ακούγεται, μου δίνει χώρο να ακούσω οτιδήποτε άλλο. Οι ηχώ ξεθωριάζουν αλλά τα δάκρυα γεμίζουν ακόμα τα μάτια μου. Θέλω να φωνάξω το όνομα σου αλλά κάτι μου κλείνει τον λαιμό!  Κάποιες σκιές παραμένουν και η νύχτα ήρεμη θυμάται όλα όσα δώσαμε! Μια αλήθεια, μια αγάπη που δεν μπορούσε να διαρκέσει.

Ένα ποίημα μου για την Παγκόσμια γιορτή της ποίησης Σήμερα μιλά η ποίηση ξανά σε κάθε γλώσσα, σε κάθε καρδιά σαν άνεμος γλυκός τραγουδά όσα ο κόσμος δεν τολμά Σε γκρίζους δρόμους ανθίζει φως κι ο γαλανός ουρανός γελά κι ό,τι δεν λέγεται δυνατά το γράφει η ψυχή σιγανά Σήμερα μιλά η ποίηση και σπάει της σιωπής τα δεσμά γίνεται φλόγα και μνήμη και μας ενώνει ξανά Σήμερα μιλά η ποίηση σε κάθε βλέμμα που πονά κρατάει τον κόσμο όρθιο μες στην μικρή της αγκαλιά Σε μια γωνιά, ένα π

Σε καμαρούλα μια σταλιά κάθεται μια γιαγιούλα και συλλογάται με καημό αχ , μια παρεούλα νά'χα κι εγώ μια κουβεντούλα για να πω... Τα λιγοστά της τα λεφτά  μετράει και ξαναμετρά να πάει στο παζάρι, τα ψώνια της να κάνει γάλα και ψωμί να πάρει. Στου μαντηλιού της τη γωνιά  κόμπο δένει τα λεφτά παίρνει το ραβδάκι της που βοηθάει τη στράτα της στο σύντομο σεργιάνι της. Αργά -- αργά το βήμα της σέρνει κι αναστενάζει... ανάθεμα τη φτώχεια μου η μοίρα που μου δώρησε αχ,  βάσανα με φ

Στην Ελένη μου 🌹 Ελένη, κοριτσάκι μου με τα παιχνίδια κούκλες Άσε αγάπη τα μαλλιά και τις χρυσές τους μπούκλες Ποτέ δεν,ξεχωρίζεσαι τις παιδικές σου φίλες, Αν σου τις πάρει και κανείς νιώθεις ανατριχίλες. Δικά σας χάδια και φιλιά,τρελές οι αγκαλίτσες, Ψυχούλα Έλενάκι μου με τις μικρές κουκλίτσες. Γλυκοκοιμάστε ενώ αυτές στα μάτια σ' αγναντεύουν Κορούλα μου,κουκλάκι μου θαρρείς πως σε νταντεύουν . Λευτέρης Σιώμος 🌹

Λίγο ο χρόνος που δεν βρέθηκε. Λίγο η ζωή που έφυγε. Λίγο εγώ. Λίγο εσύ. Λίγο και οι δύο μαζί. Λίγο λίγο με σκοτώνει η δήθεν παρουσία σου. Λίγο λίγο με απομακρύνει η αδιαφορία σου. Μαζεύω εγώ. Τα σημειώνω όλα. Λίγο λίγο τα συναισθήματα πεθαίνουν. Το τέλειο σχέδιο εξόντωσης. Στρατηγική συνεργασία μυαλού και καρδιάς. Λίγο λίγο έφυγες. Λίγο λίγο μ' άφησες. Μ' άφησες να ελπίζω. Με γέμισες φειδωλές υποσχέσεις. Όνειρα. Όνειρα που δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ. Έρωτα το βάφτισες αυτό

Κάτω από τη σκιά σκέψης ψαχουλεύω με γούστο Αφουγκράζοντας να πιάσω την ηχώ της ερήμου Ονειροπαρμένος μες του οίστρου το ναίσκο , Νοιάζομαι τις ζυμώσεις στης ποίησης το μούστο, Θέλω να νιώσω την ατόφια μοναξιά της ψυχής μου. Κρυφόκοιμούνται μέσα μου βαθιά ψίθυροι και στεναγμοί, Του άγριου μου λήθαργου λάβες σκέψεων πληθώρα Θαλερές μπουμπουκιασ- μένες άφατες σιωπές Τεχνοσμηλεμένες στροφές με ιδέες τρωτές Τρεμοδονούνται ένα σωρό διλήμματα σεισμοί Τραγούδια σεργιανόπουλα στης

Νόμιζα ότι η καρδιά μου τα είχε νιώσει όλα, ότι είχε δοκιμάσει το πιο γλυκόπικρο φιλί και είχε κουρνιάσει στην πιο τρυφερή αγκαλιά. Στα ταξίδια μου πίστεψα πως είχα δει το πιο ρομαντικό ηλιοβασίλεμα, την πιο ήσυχη και υποσχόμενη ανατολή. Κοίταζα πάντα τη θάλασσα, στεκόμουν pμπροστά της και νόμιζα πως καταλάβαινα τα μυστικά της. Τώρα ξέρω πως δεν τα ήξερα όλα ! Πάντα κάτι έλειπε,ένα λιμάνι που να μοιάζει «δικό μου». Περιπλανιόμουν σαν κύμα. Πότε ήρεμο, πότε άγριο, πάντα όμως σ

Γυναίκα, πελαγίσιο αγέρι, σπιθοφεγγιά των άστρων, γάργαρο φεγγάρι των αναστεναγμών, κεντί του φλογερού έρωτα, λυχνάναμα του ήλιου, Μαγιά, ψυχορμησιά, το χαμόγελο της ζωής, το πιο γλυκό τραγούδι. Ωκεανίδα, ενάλια Νύμφη, γιόμισε νερό τους ποταμούς και τις θάλασσες. Δώσε στον άνεμο την ανάσα σου. Μεθύστρα Αφροδίτη, φλόγα καυτή που επωάζεις την αγάπη, λιοστάλαχτη, αστερόεσσα, στα χείλη σου ο έρωτας, στην αγκάλη σου η αγάπη, αρχέγονη μήτρα, αιώνια, ανασταίνεις τη ζωή, την ελπίδα τ

Ανοησία το ψέμα, ανοησία η κοροϊδία μεταξύ ανθρώπων. Ανοησία να νομίζεις ότι έχεις τη δύναμη και τον τρόπο να κοροϊδεύεις τους υπόλοιπους. Πόσο δύσκολο να κρατήσεις ισορροπία; Πόσο εύκολο να κοιτάς κάποιον στα μάτια; Ακόμα πιο δύσκολο να κρατηθείς στην επιφάνεια της ειλικρίνειας. Μάταια κάποιοι άνθρωποι πασχίζουν να μη γίνουν μέρος αυτής της συμπεριφοράς. Εμφανίζονται ως άτολμοι και συνάμα ευγενικοί. Κρύβονται πίσω από το ψέμα και το φθόνο. Χαρούμενοι, δήθεν ντόμπροι, σε πλησ