Για όλον τον έρωτα που δεν πήρε πότε μορφή. Για όλα τα δάκρυα που χάραξαν αυλάκια. Για όλα τα ΠΡΕΠΕΙ, που ύψωσαν τείχη... Για όλα τα ΜΗ, που δεν μπόρεσαν να γκρεμίσουν. Για όλες τις αποστάσεις, που δεν βρέθηκαν γέφυρες να τις ενώσουν. Για όλες τις σιωπες που ούρλιαξαν. Για όλα τα μάτια που μίλησαν με ένα τίναγμα βλεφάρων Για όλα και για τίποτα να μην σκορπιζεσαι. Ρούλα Παγιαλάκη 🌹

Σαν το κύμα που γλείφει τα βράχια. Σαν τον αέρα που τριβελίζει τις κρύες μέρες του χειμώνα. Σαν την δίψα για γνώση. Έναν τέτοιο έρωτα έζησα μαζί σου. Όλη η ποιητική συλλογή των μεγάλων ερωτικών συγγραφέων πέρασε από μπροστά μου. Τι έρωτας ήταν αυτός που σου είχα.. Τι έρωτας. Θυμάμαι τα βράδια που μούσκεμα από τα δάκρυα γινόταν το μαξιλάρι μου από την απουσία σου. Θυμάμαι τα συναισθήματα μου να ουρλιάζουν στην σιωπή. Θυμάμαι την ψυχή μου να κραυγάζει. Καμία χαρά. Μόνο δάκρυα.

Στην εποχή της ευρείας προσφοράς και της συνεχούς ζήτησης, στον καιρό της έκπτωσης ζωής και συναισθημάτων, εκεί που η φθήνια και η προκλητική προχειρότητα φλερτάρουν με την κάκιστη ποιότητα και το αβασάνιστο ξεπούλημα σε εκθέσεις ελεϊνών, κακοστημένων πάγκων λαϊκής αγοράς χυδαία εκτεθειμένων με κάθε λογής σαρκίο προς αγορά και κατανάλωση, πακτωλοί χρημάτων χάνουν την αξία τους, γεμάτοι κορβανάδες σωπαίνουν ερυθριώντας υποτιμημένοι μπροστά στη θλιβερή διαπίστωση πως κάποια συν

Γιορτινή Καλημέρα ψυχούλες μου αγαπημένες ! Χαρούμενη και ευλογημένη Τρίτη με υγεία αγάπη και χαρούμενες στιγμές και σκέψεις Σήμερα η ορθόδοξη εκκλησία μας 20 Οκτωβρίου, τιμά τη μνήμη του Οσίου Γερασίμου εν Κεφαλληνία και του Αγίου Αρτεμίου του Μεγαλομάρτυρα. Η Οσία Ματρώνα η Χιοπολίτιδα, η Θαυματουργή Οι Άγιοι Εβόρης και Ενόης Ο Όσιος Γεράσιμος ο Νέος Ασκητής, προστάτης της Κεφαλονιάς, έζησε τον 16ο αιώνα και αναδείχθηκε σε σύμβολο ταπεινοφροσύνης, εγκράτειας και ελέους.

Να ξεσκαρτάρεις τη ζωή σου, λένε, να ξαλαφρώσεις, να κάνεις χώρο να χωρέσουν νέες συνθήκες, νιόφερτες καταστάσεις, αισθήματα και συναισθήματα που καθυστερημένα ήχησαν και πολιορκούν την ήδη χαρτογραφημένη σου πορεία! Ποιος τάχα δεν μπήκε σ' αυτόν το πειρασμό με την πρώτη αγανάκτηση! Ποιός δεν αναζήτησε εκείνο το σφουγγάρι που απαλείφει παρελθόν και παρόν, δεν προσπάθησε να εξαφανίσει κάθε ενοχλητικό αποτύπωμα από το θυμικό του, ελπίζοντας σε νέο ξεκίνημα, σε ένα ελπιδοφόρο μέ

Η Άννα ήταν πάντα λίγο διαφορετική. Από μικρό παιδί ένιωθε πως κάτι μέσα της ζητούσε περισσότερα. Όχι περισσότερα χρήματα, ούτε μια ζωή γεμάτη πολυτέλειες. Ήθελε να νιώθει ζωντανή. Να αγαπά χωρίς φόβο, να ονειρεύεται χωρίς όρια, να περπατά σε δρόμους που δεν είχε χαράξει κανείς για εκείνη. Την συνέπαιρναν πράγματα μικρά · όπως ο ήχος της βροχής στα πεσμένα φύλλα, το χρώμα του φθινοπώρου, το γαλάζιο και γκρίζο της θάλασσας, η μυρωδιά της κανέλας και τόσα άλλα απλά και μικρά.

Στιγμές που μια λέξη καθορίζει μια ολόκληρη ύπαρξη. Τα αναπάντητα μονοπωλούν τη σκέψη και κρύβουν τις διεξόδους. Οι ορίζοντες χάνονται απ’ του νου τη διαύγεια και το μόνο που αχνοφέγγει ειν’ η υποψία μιας επιστροφής. Ατέρμονες αναμονές κι απελπισμένες ελπίδες για ένα θαύμα, μια επιλογή, μια απάντηση στον ορυμαγδό της εγκατάλειψης. Οι αισθήσεις δεν νιώθουν το αύριο, δεν υπάρχει. Πίσω απ’ τα σύννεφα δε βλέπουν τον ήλιο. Το σονέτο της μοναξιάς Μια ζωή μ’ ένα αντίο σου έσβησε

Σε προσμένω, αγάπη μου. Λικνισμένη στα όνειρά μας, σαν απατηλό χάδι, μες στης νύχτας το απέραντο, βαθύ της σκοτάδι να ξεπροβάλλεις. Να ανακαλύψεις πάλι απ’ την αρχή, τις πτυχές του κορμιού μου. Να απλώσεις το ουράνιο πέπλο σου επάνω στα ιριδίζοντα χρώματα της αστερόσκονής μου, για να σε ζεστάνω με το άγγιγμα των χειλιών μου. Τόσο κοντά. Σώματα ενωμένα, σαν δυο άστρα λουσμένα από το σεληνόφωτο που μάγεψαν με πάθος τον έναστρο ουρανό τους. Η λάμψη μας μοναδική. Πλημμυρισμένη απ

Οκτώβρης. Τα χρώματα αλλάζουν. Το πράσινο δίνει τα σκήπτρα στο καφέ,το κίτρινο,το πορτοκαλί. Η ζεστασιά του ήλιου σιγά-σιγά αποδυναμώνεται. Τα βουνά,οι πεδιάδες,τα λαγκάδια φορούν το φουστάνι του φθινοπώρου. Μια εποχή γεμάτη από εικόνες. Ταξιδεύοντας. Εκδρομή. Ένα ξύλινο σπίτι στο βουνό. Δύο κούπες ζεστό καφέ με άρωμα φουντούκι. Εσύ.... Εγώ..... Ένας αόρατος έρωτας για τους άλλους. Ένας ορατός έρωτας για εμάς. Αλήθεια... Τι ερωτεύτηκες σε εμένα; Τι σε κάνει να θες να μου μιλά

Πες μου γιατί κάθε φορά που σε σκέφτομαι εμφανίζεσαι μπρος μου δίχως να σε φωνάξω. Δίχως να σε πάρω τηλέφωνο. Δίχως να σου στείλω ένα μήνυμα. Αυτή η παράξενη σύνδεση που έχω μαζί σου. Κάποιος το είπε έρωτα. Κάποιος το είπε χημεία. Κάποιος το είπε τυχαίο γεγονός. Κάποιος το αποκάλεσε λατρεία. Αν με ρωτήσεις πως το αποκαλώ εγώ,θα σου αποκαλύψω πως αυτό είναι αγάπη. Σε νιώθω. Σε αισθάνομαι. Σε επιθυμώ. Το βλέμμα μου στραμμένο προς την θάλασσα. Ο ουρανός. Τα θαλασσοπούλια. Τα καρ

Ένωνα τα χείλη και το σ 'αγαπώ έβγαινε άηχο, δίχως φωνήεντα, δίχως συναίσθημα. Μια καρδιά που ξέμεινε απο ανάσες και φιλιά που έκλεβαν την αγάπη από τα χείλη. Λέξεις που έπαψαν να αγκαλιάζουν το κορμί μου, έμειναν χωρίς ταίρι - πληγώθηκαν. Όχι γιατί σταμάτησαν να αγαπούν αλλά γιατί κουράστηκαν να πονούν. Να γυρεύουν απαντήσεις στους γρίφους των χειλιών σου... Οι λέξεις, χόρευαν ανάμεσά μας σαν ταξιδιάρικα πουλιά, μακρινά, μα συνάμα ξυπνούσαν πάντα ανθισμένες στα γλυκά μας πρ

Χρυσός,μην φανταστείς, στα μάτια που γυαλίζει, δες το περιεχόμενο, να δείς αν ξεχωρίζει... Την λαμπερή την όψη του, ποτέ σου μην κοιτάς, ψάξε από μέσα για να δείς, αν έχει ότι ζητάς.... Το λαμπερό εξώφυλλο, πάντα μας ξεγελάει, αλλιώς υπολογίζουμε, κι αλλού αυτό μας πάει... Πάντα το περιτύλιγμα, τα μάτια τα θαμπώνει, δεύτερη σκέψη δεν κάνεις, κι η λάμψη σε σκλαβώνει. Ποτέ δεν είναι χρυσός, όσο κι αν λαμπυρίζει, ο άνθρωπος δεν κρίνεται, το πρόσωπο αν γυαλίζει Άνθρωπος με το τρό

Η αγάπη δεν είναι μαθηματικά, μήτε και εξισώσεις, η αγάπη είναι συναίσθημα, που πρέπει να το νοιώσεις. Βρές τις λύσεις...πέταξες, και τόβαλες στα πόδια, κι άφησες πίσω την ψυχή, να δρασκελά εμπόδια. Κλείστηκες μέσ’ τη σιωπή, χωρίς να αντιδράσεις, η γνώμη σου ανύπαρκτη, θέλεις να αποδράσεις... Η αγάπη η αληθινή, δεν είναι ασκήσεις, που θα σκεφτείς με προσοχή, και θα μπορείς να λύσεις. Οι λύσεις είναι άπιαστες, το χ και ψ σκοντάφτουν, δεν βγαίνει η εξίσωση, και λύσεις δεν υπάρχ

Την πρώτη φορά που τον είδα, ήταν τρεις και δεκαεπτά το πρωί. Δεν ξέρω γιατί θυμάμαι την ώρα. Ίσως επειδή από εκείνη τη νύχτα και μετά, κάθε φορά που κοιτάζω το ρολόι και βλέπω 3:17, νιώθω πως κάποιος στέκεται πίσω μου. Εκείνο το βράδυ καθόμουν μόνος στο σαλόνι. Το σπίτι ήταν σκοτεινό. Μόνο το φως από τον δρόμο περνούσε μέσα από τις γρίλιες και έκοβε το πάτωμα σε λεπτές, γκρίζες λωρίδες. Δεν μπορούσα να κοιμηθώ γιατί τη σκεφτόμουν. Πάλι. Δεν την ήθελα πίσω · αυτό έλεγα στον ε

Να με σκέφτεσαι άγρια σαν την θάλασσα που υπηρετείς. Να με σκέφτεσαι άγρια σαν τον απύθμενο ωκεανό. Να με σκέφτεσαι άγρια όπως ο καρχαρίας ποθεί το θήραμα του. Άγρια μαύρη θάλασσα. Αυτό κρύβει το βλέμμα σου. Σκοτεινός υδάτινος κόσμος η ψυχή σου. Να με σκέφτεσαι άγρια όπως τα κύματα χτυπούν τα βράχια. Φάρος θα είναι το βλέμμα μου και φως η προσευχή μου. Χρυσάνθη Σεργίνη 🌹

Να μ' αναζητάς θα πει πως λείπω, πώς έλειψα, πως έλειπα. Να μ 'αναζητάς, θα πει πώς με χρειάζεσαι, πως με φαντάζεσαι, πως αφουκράζεσαι ψιθύρους. Να μ 'αναζητάς θα πει το σώμα είναι μετέωρο, το μυαλό παγιδευμένο, το κορμί αδειανό. Να μ αναζητάς... Ρούλα Παγιαλάκη 🌹

Τον γνώρισε ένα απόγευμα του Οκτώβρη, σ’ ένα μικρό καφέ κοντά στη θάλασσα. Η βροχή είχε αρχίσει απότομα. Μπήκε μέσα βιαστικά, κρατώντας την τσάντα πάνω απ’ το κεφάλι της, περισσότερο από συνήθεια παρά από χρησιμότητα. «Έχεις γίνει μούσκεμα», της είπε ο σερβιτόρος. «Το παρατήρησα.» Κοίταξε γύρω της. Όλα τα τραπέζια ήταν πιασμένα εκτός από ένα, δίπλα στο παράθυρο. Κάθισε. Άφησε το παλτό στην πλάτη της καρέκλας, είδε έξω τον γκρίζο ουρανό και αναστέναξε. Άνοιξε το βιβλίο που είχ

Δύο μικρά κοριτσάκια, ασφυκτιώντας μέσα στις άσπρες γούνες τους, ακίνητα, ανάμεσα σε δύο γλάστρες. Κρατιούνται από το χέρι, και κοιτάζουν τρομαγμένα τον φωτογράφο, που προσπαθεί, να αποτυπώσει τη στιγμή σε ασπρόμαυρο χαρτί. Πέρασαν τα χρόνια ξεθώριασε η φωτογραφία. Εκείνα έμειναν παιδιά, λαχταρώντας να πεταχτούν έξω από την κορνίζα, να συνεχίσουν όπως παλιά το παιχνίδι τους. Μα τα σώματά τους πληγωμένα από τον χρόνο. Και παραμένουν εγκλωβισμένα εκείνα αγέραστα στο χαρτί και τ

Οι κραδασμοί έγιναν έντονοι Κανείς δεν τους άκουγε Ήταν ο σκουριασμένος καθρέφτης που ράγιζε επιτηδευμένα Ήξερε τα πάντα Το καμπανάκι της συνείδησης χτύπησε αλλά ο ήχος ήταν νεκρός Τα φυλλοκάρδια ξεράθηκαν Απότιστα, στεγνά, μαραμένα λες και δεν είχαν ζήσει ποτέ Η ανυπακοή ήταν ο θάνατος Το τέλος δεδομένο Ψάχνει να δικαιωθεί τώρα Το πάτωμα απολογείται Λάθος βήματα πάνω σε σπασμένα μάρμαρα Μια ζωή σε δύο βαλίτσες Ξέρεις που θα πας.; ΟΧΙ..! Τα πόδια ξέρουν..! Θα βρουν τον δρόμο

Σκοτεινοί Διάλογοι [Το τέρας που πληγώνει] Ξέχασες να κλείσεις το τετράδιο Η τελευταία σελίδα κενή Περίνενε το τέλος! Κρίμα το μελάνι που ξόδεψες Η ζωγραφιά στο εξώφυλλο, έχασε το χρώμα της Οχι! Δεν ξεθώριασε με τα χρόνια Οχι! Η λάμψη από την αρχή της, σκοτεινή Και καμώνεσαι τώρα πως δεν γνώριζες Μα απ’την αρχή γνώριζες το τέλος Και τώρα λυπάσαι Αχ, αυτά τα ψέματα! Ποτέ δεν είναι αθώα Της άγνοιας έχουν την παιδική αφέλεια Τέλος το κρυφτό Φτού ξελευτερία ΣΩΘΗΚΑ ! Όταν τον τ