Και κάπως έτσι μίσησα την θάλασσα 💦

Η σχέση μου με την θάλασσα

ήταν πάντα περίεργη.

Ποικιλία από συναισθήματα με κατέκλυζαν κάθε φορά που την συναντούσα στο δρόμο μου.

Το χειμώνα κρύα και απόμακρη,το καλοκαίρι ζεστή και παιχνιδιάρικη.

Όταν ήρθες εσύ.

Όταν ήρθες εσύ ο μαχητής της θάλασσας και μπήκες στη ζωή μου,όλα άλλαξαν.

Η θάλασσα άρχισε να μοιάζει οικεία.

Δεν με τρόμαζαν τα μεγάλα θεριά.

Τα κύματα δεν φάνταζαν τόσο άγρια.

Έδωσες νόημα στη ζωή μου κι ας κράτησες μόνο μια στιγμή.

Ωραία ιστορία.

Που θα μπορούσε να γίνει ποίημα.

Στην πρώτη φουρτούνα με έριξες στην θάλασσα.

Μου έδειξες το σκληρό της πρόσωπο.

Μου έδωσες μια και έπεσα μέσα.

Δίχως σωσίβια λέμβο.

Δίχως να κοιτάξεις πίσω.

Κι εγώ;

Κι εγώ είχα δύο επιλογές..

Ή έπρεπε να αφήσω τον εαυτό μου να βυθιστεί στην παλίρροια, ή έπρεπε να κολυμπήσω για να σωθώ.

Μάντεψε τι επέλεξα.

Και κάπως έτσι μίσησα την θάλασσα.

Χρυσάνθη Σεργίνη 💦