Μια απορία...

Όλοι την ίδια απορία έχουν.

Γιατί αγαπούν ανθρώπους που τους αγνοούν.

Γιατί υποφέρουν.

Γιατί δεν μπορούν να αφήσουν πίσω αυτά που έζησαν η αυτά που θα ήθελαν να ζήσουν...

Οι απορίες γίνονται εμμονές κι οι εμμονές τρέλα.

Όχι από εκείνη την ωραία που γελάς,και χαίρεσαι με τα απλά καθημερινά πράγματα,με ένα ποτήρι κρασί,με ένα γλέντι ερωτικό,

με ένα χάδι απαλό.

Είναι εκείνη η επικίνδυνη τρέλα,που στέλνει ψυχές στον διάβολο και τυρανιούνται για ανείπωτα η χιλιοειπωμένα...

Μα  μέσα σ’ αυτή την  σιχαμένη  τρέλα,

υπάρχει μια σιωπή που δεν την ακούμε.

Από αυτή 

που κουράζεται η ψυχή να τρέχει πίσω από φαντάσματα.

Που δεν κάνει κέφι πλέον να ζητά απαντήσεις,

από ανθρώπους που δεν έχουν την διάθεση να μιλήσουν.

Τότε  αρχίζει κάτι άλλο...

Δεν είναι ο έρωτας,ούτε η ελπίδα της προσμονής.

Είναι η απόφαση της επιστροφής στην αληθινή ζωή.

Ξεκινάς και συμαζεύεις τα κομμάτια σου

από άγνωστα χέρια,

από μάτια που ποτέ δεν έκαναν το κόπο να σε κοιτάξουν βαθιά,από λόγια του αέρα.

Και νιώθεις ότι για πρώτη φορά,

η απορία αλλάζει,αλλά κι η πορεία σου.

Δεν σκέφτεσαι τώρα "γιατί δεν με ήθελε";

"Γιατί δεν με αγάπησε";

Αλλά:

"Γιατί έμεινα εκεί που δεν με δέχθηκαν  ποτέ";

Κι αυτή η ερώτηση πια δεν σου φέρνει τρέλα.

Σε χαστουκίζει και ξυπνάς.

Εκείνο το σφίξιμο στη ψυχή που σου τρώγε τα σωθικά δίνει την θέση του στον καθαρό πόνο που οι ρυτίδες στο πρόσωπο σχηματίζουν χαμόγελο.

Το παρακάτω...ας το χτίσετε μόνοι.

Ο καθένας γίνεται άξιος της μοίρας του.

Εύα Αλιβιζάτου 🌹