Υγιείς και άρρωστες ιστορίες 2ή

ΥΓΙΕΙΣ   ΚΑΙ   ΑΡΡΩΣΤΕΣ   ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Ιστορία  2^η

«Στην υγειά μας, ρε παιδιά!», σήκωνε το σφηνάκι με το τσίπουρο ο Νώντας και όλοι μαζί πίναν μονορούφι στην υγειά του καθενός με τη σειρά. Δέκα φίλοι, στρυμωγμένοι σα σταφύλι σε ουζερί στο λιμάνι του Βόλου.  Πρώτη γύρα, πρώτος μεζές ψωμάκι, ελιά, λακέρδα. Δεύτερη γύρα, τσιτσίραβλα. Τρίτη γύρα, γαύρος στο φούρνο. Τέταρτη, Πέμπτη,…Στην δέκατηπέμντη γύρα, γύριζαν όλα. Και το σφηνάκι φάνταζε σαν κρασοπότηρο.

Ο Νώντας, ο Φώντας, ο Μάκης, ο Σηφιός, ο Λάκης, ο Ντίνος, ο Πέτρος, ο Σταύρος, ο Αλέκος και ο Τάκης, ήταν αχώριστοι από τα σχολικά τους χρόνια. Τώρα, πια, πενηνταπεντάρηδες, συναντιόντουσαν μια φορά τη βδομάδα για  τσιπουροκατάνυξη και πάντα Σαββατόβραδο. Αυτή τη φορά είχαν ένα λόγο παραπάνω. Εϊχε φύγει από τη ζωή ο ενδέκατος της παρέας, της ποδοσφαιρικής ομάδας του σχολείου, ο Μίμης. Έπρεπε να τον τιμήσουν δεόντως. Πόσες ιστορίες δε θυμήθηκαν από τότε που στους σχολικούς αγώνες κέρδιζαν με τόση άνεση, γιατί ήταν μεταξύ τους φίλοι, χωρίς εγωισμούς και μικρότητες. Και πάντα, μετά το σχόλασμα τις Παρασκευές, πήγαιναν για αναψυκτικό και κρουασάν στο συτης ημέρας», έλεγαν. Συζητούσαν, γέλαγαν με τα πειράγματα και τ’ αστεία, οργάνωναν την επόμενη συνάντηση με το «άντε γειά μας, ρε παιδιά!»,γυρνούσαν στα σπίτια για φαγητό και ότι άλλο στην οικογένεια.

-          Ο Μίμης! Ο Μιμάκος μας. Στον αγαπημένο φίλο που θα βάζει γκολ στον Παράδεισο, φώναξε ο Πέτρος. Και ύψωσε το σφηνάκι του.

-          Τέτοια μεταγραφή, ούτε ο Θεός δεν την περίμενε, συνέχισε ο Τάκης.

-          Πάμε όλοι μαζί το σύνθημα, τους διέκοψε ο Νώντας. Όλοι ύψωσαν φωνή και τα ποτήρια τους. «Στην υγειά μας, ρε παιδιά!» και τι όμορφο. Όλοι στο μαγαζί απάντησαν: «Στην υγειά σας!»

Κι’ ένα ξέφρενο τραγούδι ξεκίνησε σα να έριξε κάποιος το δίδραχμο στο τζουκμπόξ: Ακόμα ένα ποτηράκι, ακόμα ένα τραγουδάκι,..

- Ακόμα θυμάμαι, είπε ο Σταύρος στους άλλους δύο που απόμειναν από την παρέα, το Σηφιό και το Φώντα. Ακόμα κι’ ας περάσαν τριάντα χρόνια από τότε που χάθηκε ο Μίμης και αργότερα οι υπόλοιποι φίλοι.

- Στην υγειά μας, ρε παιδιά!, φώναξε  ο Φώντας υψώνοντας τη φωνή και το σφηνάκι του.

- Στην υγεία σας ρε παιδιά, απάντησαν όλοι.

Υ.Σ. Στη μνήμη των φίλων και συμμαθητών που έχουμε χάσει.

                                                                                                                         Κ. Γ. Κ.   2026