Ο Άρης και η Εμμέλεια

Δύο άνθρωποι που ήταν χρόνια μαζί.

Πέρασαν όμορφες στιγμές.

Πέρασαν δύσκολες στιγμές.

Μετρούσαν κοινή πορεία από πριν την ενηλικίωση τους.

Μια ζωή μαζί.

Τα σύννεφα στην ζωή τους ήταν εμφανή.

Η αρρώστια της μοίρας την χτύπησε βαριά.

Μήνες έλιωνε στο κρεβάτι του νοσοκομείου.

Δίχως ελπίδα.

Ο Άρης δίπλα της νυχθημερόν.

Εκείνο το πρωινό λίγο πριν ο ήλιος ανατέλλει,ο Άρης μόλις είχε ξυπνήσει και πριν προλάβει να πιεί μια γουλιά καφέ έλαβε ένα μήνυμα.

Να Μ' αγαπάς.

Όσο μπορείς να Μ' αγαπάς.

Να Μ' αγαπάς όπως τότε που είμασταν παιδιά.

Να Μ' αγαπάς κι όταν δεν θα υπάρχω πια.

Να Μ' αγαπάς και να μην με ξεχνάς.

Δεν έχω τίποτα άλλο πια να σου προσφέρω.

Η ζωή μου έφτασε στο τέλος της.

Θα πετάξω σε λίγο μακριά.

Κοίτα εσύ να φτιάξεις την ζωή σου και να μην ξεχάσεις να μ'αγαπάς.

Δάκρυα κύλησαν από τα μάτια του Άρη.

Η Εμμέλεια που τόσο αγάπησε,δεν υπήρχε πια.

Τίποτα δεν θα είναι το ίδιο χωρίς εσένα κραύγασε.

Ξέσπασε.

Σιώπησε.

Κατάλαβε.

Χρυσάνθη Σεργίνη 🌹