Εκείνο το φευγαλέο πρωινό...

Εκείνο το βροχερό πρωινό του Μάη θυμάμαι...

Η ώρα ήταν έξι το πρωί.

Είχαμε κοιμηθεί μαζί το προηγούμενο βράδυ.

Ήρθες αργά ...Περασμένες δώδεκα ήταν. Ήσουν κουρασμένος απ' τη δουλειά.

Ξεντύθηκες και ήρθες να ξαπλώσεις δίπλα μου.

Όλο το βράδυ θα μου έκανες έρωτα.

Δεν ήταν όμως σαν τις άλλες φορές.

Δεν ήσουν ο εαυτός σου τελευταία.

Έδειχνες στεναχωρημένος.

Το ξυπνητήρι δυναμίτης.

Εγώ ήθελα λίγο ακόμα να κρατήσω την μυρωδιά σου επάνω μου δεν σηκώθηκα απ' το κρεβάτι.

Εσύ...

Είχες σηκωθεί, έκανες ένα γρήγορο ντουζ και σχεδόν βιαστικός να φύγεις.

Κάτι σε απασχολούσε καιρό τώρα.

Ίσως ήταν η δουλειά.

Ίσως το καινούριο σου αυτοκίνητο.

Ίσως και η ζωή σου η ίδια.

Ντύθηκες γρήγορα, φόρεσες το άρωμα που σου είχα αγοράσει και έφυγες.

Δεν ήρθες να με χαιρετήσεις.

Ο ήχος της πόρτας ακούστηκε δυνατός και καταλυτικός.

Απόμακρος.

Σαν να μην σε ένοιαζε τι άφηνες πίσω.

Πέρασαν μέρες και δεν σήκωνες το τηλέφωνο.

Μόνο ο τηλεφωνητής άκουγε την φωνή μου.

Αναπάντητες κλήσεις παντού.

Δάκρυα.

Πόνος.

Σιωπή.

Κρύωσα.

Έψαχνα να βρω μια απάντηση σε όλο αυτό.

Τίποτα.

Κι όμως.....

Η απάντηση που δόθηκε εκείνο το φευγαλέο πρωινό.

Είχε τελειώσει το μεταξύ μας, απλώς δεν είχες κουράγιο να μου το πεις.

Τι όμορφα που ήταν όλα το προηγούμενο βράδυ που περάσαμε μαζί.

Είχα πιστέψει ότι όλα ήταν εντάξει.

Κι όμως δεν ήταν.

Ο καθένας έπρεπε να πάρει τις μεγαλύτερες αποφάσεις για την ζωή του χωριστά.

Και τότε συνειδητοποίησα ότι τόσο καιρό πάλευα μόνη μου για να κρατήσω ο,τι έκανε εμένα χαρούμενη κι όχι εκείνον.

Εκείνος είχε φύγει από καιρό τώρα.

Χρυσάνθη Σεργίνη 🌹