Θα βουτάω στη νοσταλγία

Πότε δε δάμασες των διλημμάτων κύματα,

Βουτούσα και πνιγόμουν στα μάτια σου τα θαλασσιά

Στα μάτια μου εσύ έβλεπες πυροτέχνηματα,

Για μένα ήσουν αγιασμένη ζωγραφιά.

Στα μάτια σου τα παιδικά,τα

άστατα κι' αλήθωρα

Καρφώναν τα δικά μου να μείναν

εκεί και μόνο

Το φώς στις κόρες των ματιών σου της θέας μου σύνορα

Μάτωνα να σε έβλεπα στης

αντηλιάς το θρόνο.

Παροδικά σήματα τα δικά σου συναισθήματα,

Στην αφέλεια της τρελής χαράς

μου δεν πρόβλεψα

Όλο στα μάτια σου διάβαζα

ποιήματα

Κι' εσύ στα δικά μου γρίφους

και σταυρόλεξα.

Αν τα βλέφαρά σου δεν έγιναν της αγάπης φυλακή,

Αν δεν με έκλεισες στο βλέμμα σου σε γλυκιά ομηρία,

Χωρίς να σε ρωτώ, κάθε ευλογημένη Κυριακή,

Στα μάτια σου θα μπαίνω να

βουτάω στη νοσταλγία.

Λευτέρης Σιώμος 🌺