Κάποιοι άνθρωποι δεν φεύγουν ποτέ από μέσα μας...🧡

«Αν δεν τον ζήσεις τη στιγμή που πρέπει, χάνεται…και δεν καίει πια το ίδιο ο έρωτας»

Ρενέ.

Το πιο τραγικό δεν είναι πως χάνεται ο έρωτας• σβήνει η φλόγα εκείνη της καρδιάς σου που έκαιγε μόνο για εκείνον ή εκείνην.

Ο έρωτας έχει εποχές· τα καλοκαίρια του, που ζει τις πιο μαγευτικές αγκαλιές κάτω από το φως του αυγουστιάτικου φεγγαριού· τα φθινοπωρινά απογεύματα, που γέρνεις στον ώμο του ακούγοντας την ψιλή βροχή· την άνοιξη, που σκορπά πεταχτά φιλιά ανάμεσα στα στάχυα και μεθά από τις μυρωδιές των λουλουδιών·

και τους χειμώνες του, που το γάργαρο γέλιο μπροστά από το αναμμένο τζάκι, ζεσταίνει το πιο όμορφο σμίξιμο.

Έχει ένα “τότε” που αν το φοβηθείς, αν το καθυστερήσεις, αν το αφήσεις να περιμένει λίγο παραπάνω απ’ όσο αντέχει… μαραίνεται σιωπηλά.

Δεν πεθαίνει με φωνές · σβήνει στην «άγρια αναμονή» των ανείπωτων «ίσως αργότερα», κρύβεται πίσω από εγωισμούς που νόμιζαν πως θα υπάρχει πάντα χρόνος.

Κάποια μέρα κοιτάς τον ίδιο άνθρωπο και δεν καίγεσαι πια. Τον αγαπάς, τον νοιάζεσαι, τον θυμάσαι, αλλά δεν «πυρώνεις» στη σκέψη του…

Αυτό είναι ο πιο βαθύς πόνος.

Να συναντιούνται δυο άνθρωποι που καίγονται κάτω από το ίδιο παθιασμένο άστρο, σε λάθος στιγμή. Ή χειρότερα, στη σωστή στιγμή, αλλά με «δειλές καρδιές».

Ο έρωτας δεν ζητά τελειότητα, θέλει την άμεση παρουσία και των δύο την κρίσιμη στιγμή που πρέπει να δείξεις το “σε θέλω” πριν είναι αργά.

Να αγγίξεις πριν παγώσει το σώμα από απουσία.

Να μείνεις πριν μάθει ο άλλος να ζει χωρίς εσένα.

Κάποιοι άνθρωποι δεν φεύγουν ποτέ από μέσα μας, μένει μαζί μας η στιγμή τους, η στάχτη τους.

Εκεί που κάποτε άγγιξαν τα λόγια τους και η ματιά τους · να μας θυμίζουν πως κάποτε άναψε μια φωτιά που έκαψε αθόρυβα την ίδια της την εστία · μονάκριβα…μοναδικά.

Μαρία Μίτα Νικολάου 🌹