Η παραίτηση έχει εγκατασταθεί αυθαίρετα στην άτρωτη γωνιά του μυαλού. Την τροφοδοτούν, με σαδιστική ευχαρίστηση, οι κάθε είδους πληροφοριοδότες. Με ντροπιάζει το παρελθόν που δωροδόκησε την ζωή για έλεος. Οι ενοχές απέκτησαν φωνή και επιβάλλουν δράση. Με αγωνιστικά αισθήματα σε έξαρση πορεύομαι κάθε πρωτομαγιά, στην μνήμη ενάντια στην λήθη. Πανό συνθήματα παλμός, γιορτάζει ο αγώνας. το Σικάγο ορόσημο. Ένας αρμός γιγαντωμένος, λιποτάκτες του ονείρου με ορμή διεκδικούν ένα κ

Ήρθες Μάη μου της ψυχής λαχτάρα, του εαρινού ίμερου αντάρα. Φλογάτες παπαρούνες η καρδιά μου, αγριολούλουδα στην αγκαλιά μου. Αλεξιβρόχιο στην καταιγίδα, μαγιάτικα φεγγάρια πλημμυρίδα, ξεχύνονται τα όνειρα σαν πουλιά, την αλγεινή σκέψη πετάνε μακριά. Μάη μου, σιγίλιο της αναγέννησης, τοξότη μου στο μήνυμα της δέησης, να γενεί το Θάμα της αγάπης ανθισμένο όνειρο της πλάσης!!!❤️ Όλγα Τρυφωνίδου Ζώγλη 🌹

Ανθίζει η άνοιξη ξανά σε αυτήν εδώ την γειτονιά. Μια μαργαρίτα που γελάει σε χρυσαφένιο χώμα. Μοιάζουνε όλα γιορτινά ο ουρανός και τα κλαριά. Τα λόγια και τα χάδια στου χρόνου τα πηγάδια. Στέκουν τα πλοία σιωπηλά και περιμένουν τον νοτιά. Με ένα τραγούδι από παλιά μαζί τους να μας πάρουν. Ανοίγει ο άνεμος πανιά και εγώ θα τρέξω να σε βρω. Εκεί που μένεις στο στενό πίσω απ’ το παλιό λιμάνι. Έλα και βάλε μου κρασί να ξεδιψάσει η ψυχή. Μέσα σε κόσμους μυστικούς και διώξε μου τον

Ένα αθώο γέλιο ενός μωρού και η καρδιά μου γεμίζει γαλήνη. Τα γελαστά ματάκια του με κοιτάζουν με λατρεία και το πρόσωπό μου φωτίζεται ολόκληρο. Τα μικροσκοπικά χεράκια του κουνάνε την κουδουνίστρα και χοροπηδώ ολόκληρη στους ρυθμούς της. Μου γραπώνει τα δάχτυλα. Τα μασουλάει. Νιώθω τα πρώτα του μυτερά δοντάκια να αγκελώνουν την επιδερμίδα μου. Μου αφήνουν δυο σημαδάκια και γελάω πιο δυνατά καμαρώνοντας για τη δύναμή του. Παίζουμε το πρώτο του κρυφτό: Ντααααα!.. Κρύβομαι πίσω

Το ραβδί της Κίρκης πότισε με κόκκινο το λευκό του τετραδίου, την ώρα που ζωγράφιζα τον έρωτα. Tης φλογερής ύπαρξής σου τον απόντα. Ξάπλωσα πάνω του και βάφτηκα με το χρώμα του αίματος. Καθώς οι πόροι του δέρματος ρουφούσαν λαίμαργα τη δροσιά του, το σώμα κυριευόταν από μένος για την ντροπή και την απώλεια, γι’ αυτή τη δήωση του πάθους για ζωή. Όταν κοίταξα τα ίχνη ένα χέρι αντίκρισα ν’ απλώνεται… σα για να χαϊδέψει τη σκέψη μου, σα για να αγκαλιάσει την απαντοχή μου, σα για

Αγαπώ τα συμβεβλημένα δέντρα• Εκείνα που την άνοιξη ανθίζουν άτακτα, με τα κλαριά τους ακόμη υγρά από κάποιον εραστή τους. Εκείνα που βρίσκονται παράνομα με το φθινόπωρο. Αγαπώ την επιούσια άνοιξη, όχι πάντα· κάποιες φορές μόνο, τις θλιμμένες Κυριακές, εκεί κοντά στο μεσημέρι, όταν περνούν αεροπλάνα άγνωστης προέλευσης και σου θυμίζουν νευρικά πως υπάρχει ακόμη ουρανός. Αγαπώ κι εσένα συμβεβλημένη του έρωτος, να τέμνεσαι διαρκώς από μιαν άνοιξη που δεν σε δικαιώνει· με τα κλα

Μοιάζει ο κόσμος μου να χάνεται στο φως, Γύρω απ’τον ίσκιο μου χορεύει ένας ήλιος. Κι’εγω θυμάμαι τον παλιό μου εαυτό, ήταν για μένα ο καλύτερος μου φίλος. Μες’τον καθρέφτη μια εικόνα σκυθρωπή, κι’ένα χαμόγελο με πίκρα με κοιτάζει. Κάποια ρυτίδα συλλογάται σιωπηλή, αυτή η ψυχή δεν λέει να γεράσει. Μέσα στην πόλη χαμένη γυρνώ. Μέσα στα πλήθη εσένα γυρεύω. Φίλημα ανέμου ανάσα μου εσύ, μετά από σένα ζωή δεν προσμένω. Σε ναρκοπέδιο το σώμα μου γυμνό, ψάχνει η καρδιά μου μια αγ

Σ’ αναζητώ στις γειτονιές των παιδικών μου χρόνων, που νοσταλγία κουβαλούν. Σ’ αναζητώ στης άνοιξης τις ευωδίες, στο χάδι του ήλιου το παρήγορο. Σ’ αναζητώ στης νύχτας τη σιωπή και στο παιχνίδισμα των άστρων, το αιθέριο. Σ’ αναζητώ στα γέλια των παιδιών, που γύρω τους φως ιερό σκορπίζουν. Σ’ αναζητώ σε μια αγκαλιά ζεστή, σ’ ένα απαλό φιλί στα βλέφαρα. Σ’ αναζητώ στης αγάπης το ασφαλές καταφύγιο. Σ’ αναζητώ, Γαλήνη… Μα, χάνεσαι· γλιστράς και χάνεσαι. Στα χέρια μου σφιχτά νιώ

Μεθυστικά τα φεγγάρια στις νύχτες μου Στάλαζαν σταγόνες άλικες κρασιού παλιακού Στα ποτήρια της πικρής σοδειάς της λήθης τα χείλη βάφτηκαν κόκκινο οίνο Μεθυσμένη πάλλουσα σάρκα, ηδονή στα δρύινα βαρέλια της ψυχής Οι σιωπές τους ζυμώθηκαν Και πριν την απόσταξη το κρασί της χαραυγής, χωμένο στα βάθη του ποτηριού Πιες όσο θες Ό,τι χυθεί να ξέρεις, δε θα γίνει ποτέ δικό σου Κράτησε πικρό μαχαίρι, σφικτά στην ιδρωμένη σου παλάμη Τα χείλια της λάμας ακούμπησέ τα στον γυμνό λαιμό τη

⭐️Αν με ρωτήσεις για τις γειτονιές των άστρων... έχω τόσα ρήματα να σου πω... Ακούω... τις νότες τους που παίζουν οι ψυχές μας στους κρατήρες τους... Μαζεύω... το Φως από τη μάζα των πυρήνων τους σταγόνα σταγόνα Και ξεδιψώ... με λέξεις αστρικές τις άνυδρες Σιωπές μας... Σκαλώνω τις φθαρτές μου φλέβες στα πυκνά νεφελώματα του ονείρου για ν' αναπνεύσει ο χρόνος σου φωτόρρυτες στιγμές... ❣️Ά-φθονα ρήματα... ρέοντα στα ο

Να το θυμάσαι, αν βρεθώ σε νοσταλγία Αδιαμαρτύρητα στιγνά βασανιστώ Απ 'την αβάσταχτη, μεγάλη σου απουσία Στιγμές που χάρισες εγώ θα ξαναζώ. Θα σ' ονειρεύομαι γλυκά σαν τ' αεράκι Που'χει ηχώ της ηδονής τους στεναγμούς Να βρώ της άκρης νήμα στ'ονειράκι Σε θάλασσες πετώντας κι' ουρανούς. Με κατακτά σαν σε θυμάμαι η νοσταλγία Μες στο δικό σου το καβούκι να κλειστώ Όμηρος λήθης, τρυφερής αδυναμίας Στης φαντασίας μυστικά να λικνίστώ. Θα θυμηθώ κάθε φιλί σου, κάθε χάδι Στης αγκαλ

Ξημέρωσε η Πρωτομαγιά γιορτάζει όλη η εργατιά. Από τον ύπνο τους ξυπνούν πουλιά που γλυκοκελαηδούν. Ανοίγει διάπλατα η καρδιά, ντύνεται έκσταση η ματιά, ολόγεμη η φύση ομορφιά, δέντρα, λουλούδια σε κλωνιά με αρώματα μεθυστικά γιορτάζουν την Πρωτομαγιά. Το βλέμμα μου αλλαργινό στον απέραντο πέρα ουρανό, τα χείλη μιλούν με το Θεό, δεν χορταίνω να κοιτώ Παράδεισος στ' αλήθεια είν' εδώ δεν είναι όνειρο τον ζω. Mπροστά μου τριανταφυλλιές, πύρινες, κόκκινες φωτιές, κλώνια με φ

Με μάτια κλειστά σ' αγάπησα. Η μυρωδιά σου ανθώνας ζωής στη μύχια γη που αντάμωσα. Οι κούνιες του χρόνου σταμάτησαν καιρό να λικνίζουν από τα γέλια σου. Βλέπεις.... Μεγάλωσες πια... Η ευτυχία σου... κρατά ζεστά τα καλοκαίρια μου. Όσο ανατέλλεις δύουν οι στιγμές μας. Θάλασσα η αγάπη μας, ανταριάζει και παλεύει στα γαλανά σου... Της αλμύρας τα βουνά,ύψη ολάκερα κράταγα πάντα μακριά σου. Με το βλέμμα της νιότης το μέλλον βάλθηκες, να ξελογιάζεις. Γελώ, καθώς στα μάτια σου

Άκουγα την ανάσα του φεγγαριού ν'ανθίζει, μια νύχτα που οι ερωτευμένοι στέναζαν στους βράχους, κρεμασμένο στην ερημιά που απλωνόταν στο πέλαγος. Ψιθύριζε και αυτό γι'αγάπη Στέναζε σιωπηλά για έναν έρωτα. Σεργιάνιζε ολομόναχο στο δικό του κρεβάτι. Μια νύχτα, που αδειάσαμε τους φόβους μας μ'ένα λυγμό στα χείλη του. Μια νύχτα, που οι σιωπές του έρωτα, μιλούσαν με το φεγγάρι, πνίγοντας τις κραυγές τους. Σωτηρούλα Χατζηκωνσταντή Τζιαμπουρή 🌹

Στο ξέφωτο της παραλίας ακόμη και όταν τίποτε δεν καρτερείς, ανθρώπινες συμπεριφορές γλυκά σε παρασύρουν, ονειροβατείς στην αιώρα τής ζωής! Στην αμμουδερή αγκαλιά, καρδιές αγάπης δημιουργείς και ο Θεός του Ανέμου ξελογιάζει καθε ευκαιρία, κάθε κρυφή επιθυμία, που μάταια προσδοκείς ... Απρόσκλητα, έρωτας σα κομήτης μπορεί το γκρι να κάνει ροζ. Κόκκους τής χρυσαφένιας άμμου, να εμφυσήσει.. Δίνοντας σάρκα και οστά, σε όνειρα, που έμοιαζαν απατηλά. Τον χτυπο της καρδιάς σου, να

Ήρθε πάλι η ευτυχία Χαμογέλα Άδραξε την ευκαιρία Τι κι αν αύριο θα χαθεί Και που ξέρεις Αύριο μια άλλη μέρα θα ρθεί Το πολύ μας στη ζωή Ακατανίκητο Απλό και κατανοητό Εύκολο δεν είναι τίποτα !! Στη ζωή του τυράννου μυαλού σου κοίτα να ξεφύγεις Πέφτεις θύμα συνεχώς Μα ποιος είσαι ποιος; Τι κι αν μείνεις

Σε βρίσκω στην ομορφιά του δειλινού, στα καλντερίμια τ' ουρανού, σε κάθε πέταγμα του νου σε βρίσκω. Σε βρίσκω στη σιγαλιά της ροδαυγής, σε κάθε άκρια της γης, στο βλέφαρο της αστραπής σε βρίσκω. Σε βρίσκω σ' όλα τ' αστέρια της νυχτιάς, στη ζεστασιά της αμμουδιάς, μες στο κενό της ερημιάς σε βρίσκω. Σε βρίσκω στα ναι, στα όχι, στα γιατί, όπου η σκέψη μου πατεί, σε κάθε μου διαδρομή σε βρίσκω. Σε βρίσκω σ' όλους τους χάρτες του νοτιά, στο αεράκι του βορρά, σ' όσα η καρδιά παρατ

Χριστός Ανέστη και χρόνια πολλά ψυχούλες μου αγαπημένες! Καλημέρα φίλες και φίλοι μου αγαπημένοι! Χαρούμενη και ευλογημένη Παρασκευή με υγεία αγάπη αισιοδοξία θετική σκέψη και καλή διάθεση! ♥️ Ζήσε…!!❤️ Ζήσε... όχι όπως σου είπαν, αλλά όπως ψιθυρίζει μέσα σου η ζωή όταν σωπαίνουν όλα. Σαν παραμύθι που δεν χρειάζεται τέλος, σαν δρόμος που δεν ζητά προορισμό, μόνο βήματα… και ανάσες. Κάθε πρωί, άσε μια "καλημέρα" να ανθίσει στα χείλη σου πριν ακόμα ο ήλιος καλοβγεί Και το βράδυ

Μυρτούλα, π΄ ευωδίαζες, νιάτα και ομορφιά και άνθιζες κι ομόρφαινες, σα να ΄σουνα Μυρτιά, της Αφροδίτης ιερό, άνθος αγαπημένο, πανέμορφο και ευωδιαστό, της μάνας λατρεμένο. Μυρτούλα, που επόθησες τον κόσμο να γνωρίσεις, είναι ο κόσμος μας κακός, προκλήσεις να αγνοήσεις! Πουλάκι π΄ άνοιξες φτερά, μακριά απ΄την φωλιά σου, σε παραφύλαγαν θεριά. Φύγε πουλάκι, βιάσου.. Ρόδο του Απρίλη όμορφο, ανάγκαθο και αγνό, κακοί σου στήσαν άρκυες ταξίδι αλαργινό. Σε άλλου

Σήμερα φόρεσα τα φθαρτά μου• έκρυψα της μάνας τα ρούχα, του πατέρα τις γραβάτες, για να σε ερωτευτώ, να περισσέψω μόνος. Άφησα τη σκόνη να αιωρείται κόκκινη, γευστική να συμβαίνει μέσα στο φως χαζεύοντας τον εμπαιγμό της• ούρλιαζε πως είσαι εδώ. Ύστερα μοίρασα τα κύτταρα δίκαια, κάθε πληγή κι ένα. Δεν σε αγάπησα μόνο• σε αγάπησα από μέσα εγκυμονώντας κάθε κίνδυνο. Το ήξερες, έστω ψιθυριστά. Το ξέρεις.. Έβγαλα τη μνήμη με μέριμνα την άφησα αλλού, ήσουν ήδη γνώριμη. Η αγάπη πρό