Γλυκιά μου λύπη...

Με μάτια κλειστά σ' αγάπησα.

Η μυρωδιά σου ανθώνας

ζωής στη μύχια γη που

αντάμωσα.

Οι κούνιες του χρόνου

σταμάτησαν καιρό να

λικνίζουν από τα γέλια σου.

Βλέπεις....

Μεγάλωσες πια...

Η ευτυχία σου...

κρατά ζεστά τα καλοκαίρια

μου.

Όσο ανατέλλεις δύουν οι

στιγμές μας.

Θάλασσα η αγάπη μας,

ανταριάζει και παλεύει

στα γαλανά σου...

Της αλμύρας τα βουνά,ύψη

ολάκερα

κράταγα πάντα μακριά σου.

Με το βλέμμα της νιότης

το μέλλον βάλθηκες, να

ξελογιάζεις.

Γελώ, καθώς στα μάτια σου καθρεφτίζονται τα δικά μου.

Μισό κομμάτι μοίρας ο

καθένας μας κρατά.

Χαθήκαμε μέσα σε ορίζοντες

που αλλάζουν τροχιά.

Για μένα πάντα θα είσαι η

μεγαλύτερη χαρά και η πιο

γλυκιά μου λύπη.

Όταν ο κόσμος θα σου φαίνεται βαρύς και αδιέξοδοι οι

δρόμοι της καρδιά σου,

στον καθρέφτη θα με βρεις...

Άπλωσε το χέρι άγγιξέ

με και θα 'ρθω κοντά σου!

Χρήστος Παναγιωτόπουλος 🌹