Μωρουδίστικα παιχνίδια

Ένα αθώο γέλιο ενός μωρού

και η καρδιά μου γεμίζει γαλήνη.

Τα γελαστά ματάκια του

με κοιτάζουν με λατρεία

και το πρόσωπό μου

φωτίζεται ολόκληρο.

Τα μικροσκοπικά χεράκια του

κουνάνε την κουδουνίστρα

και χοροπηδώ ολόκληρη

στους ρυθμούς της.

Μου γραπώνει τα δάχτυλα.

Τα μασουλάει.

Νιώθω τα πρώτα του

μυτερά δοντάκια

να αγκελώνουν την επιδερμίδα μου.

Μου αφήνουν δυο σημαδάκια

και γελάω πιο δυνατά

καμαρώνοντας για τη δύναμή του.

Παίζουμε το πρώτο του κρυφτό:

Ντααααα!..

Κρύβομαι πίσω από τις παλάμες μου.

Ντααααα!...

Εμφανίζομαι ξανά.

Τσιρίζει από τα γέλια.

Μπαμπαλίζει τις πρώτες

μπεμπεκίστικες λεξούλες.

Ένας μικρός, στρουμπουλός Ηρακλής

που αντί για φίδια

πνίγει βάσανα και καημούς.

Με λιώνει...

Με μετατρέπει σε ζυμάρι και πηλό

έτοιμο να πλαστεί από την αρχή

σε έναν καλύτερο

πιο αθώο εαυτό.

Νίκη Μαντζαβίνου 🌹