Είσαι τα πάντα αόριστη, οιστρήλατη καρδιά παράφορη αγάπη που καίει τα στήθη σαν φωτιά. Θα σ’ αγαπώ για πάντα μου είπες μια καυτή βραδιά κι η αγκαλιά μου άνοιξε σαν θάλασσα πλατιά. Εσύ είσαι το μοναδικό ταξίδι που λαχταρώ, το φτερούγισμα της ταξιδιάρας αγάπης που ποθώ! Αριβάρει το αρχότι, το δροσερό αεράκι, πελαγίζει στης απαντοχής το γλυκό λιμανάκι. Μαγεύεις τα μάτια μου, αστροφέγγαρα κι ουρανό, ποιήματα στέλνω στου έρωτα τον πηγαιμό. Τραγούδησε γλυκό μου αηδόνι και δώσε μου

Το μονοπάτι του Αγίου Φανουρίου Ο ήλιος χαμήλωνε αργά, βάφοντας τον ουρανό με αποχρώσεις πορφυρού και χρυσού. Το φως έπεφτε απαλά στη γαλήνια επιφάνεια της λίμνης, δημιουργώντας αντανακλάσεις σαν χρυσές κλωστές που χάνονταν στα ήρεμα νερά. Ο Στέφανος περπατούσε αργά πάνω στο στενό μονοπάτι από χαλίκι που οδηγούσε στο μικρό εκκλησάκι, χτισμένο στη μικρή νησίδα μέσα στη λίμνη. Δεξιά κι αριστερά, το νερό απλωνόταν ήρεμο, σαν να κρατούσε την ανάσα του, καθρεφτίζοντας τον ουρανό κ

Ήταν φλογερό θηλυκό η Ασπασία! Φούσκωνε η θάλασσα, πλημμύριζε η προκυμαία κάθε φορά που εμφανιζόταν. Με πρόδηλες τις αναζητήσεις της, έλιωνε τις σόλες των παπουτσιών της, μα το όνειρο που είχε ζωγραφίσει, απατηλό φάνταζε, ανέφικτο έμοιαζε ! Σκούνα γλαυκωμάτα την αποκαλούσαν οι ναυτικοί σαν έπιαναν λιμάνι ! Εκείνοι αποζητούσαν λίγες ώρες να ξεμπαρκάρει η σκέψη τους, να ξεπλύνουν την αλμύρα απ’ το κορμί τους, την στέρηση, την μοναξιά του μπάρκου να αναπληρώσουν. Ήταν γ

Η νύχτα ήταν βαθιά, απλωμένη σαν βελούδινο πέπλο χωρίς άστρα. Στεκόμουν μόνος, σιωπηλός, κάτω από έναν ουρανό που έμοιαζε να ’χει ξεχάσει το φως του. Η ψυχή μου αναζητούσε κάτι, μια απάντηση, ένα σημάδι, μια ανάσα παρουσίας που να μου θυμίσει πως δεν είμαι μόνος. Στεκόμουν στο ύψωμα, με το βλέμμα χαμένο στο κενό, κι ένιωθα μέσα μου έναν κόμπο να τυλίγει τα σωθικά μου, έναν πόνο δίχως όνομα. Μια δίψα με κατέκλυζε∙ όχι του νερού, μα της αλήθειας. Και τότε, εκεί, στο μετέωρο άκρ

Η Ανάσταση δεν είναι απλώς μια συνηθισμένη στιγμή. Είναι το συναίσθημα για την ελπίδα και την αναγέννηση. Είναι η νύχτα που κρατάμε την ανάσα μας μέχρι να ακουστεί το «Χριστός Ανέστη» και να φωτιστούν τα πρόσωπα μας με το πιο λαμπερό ανθρώπινο χαμόγελο. Το Πάσχα κουβαλά κάτι ακόμη βαθύτερο. Μνήμες,υπέροχες αναμνήσεις,από εκείνο το φρεσκοψημένο τσουρέκι της γιαγιάς,τα κόκκινα δάκτυλα από την βαφή των αυγών,και τα λαχταριστά κουλουράκια, αυτά που μοσχοβολούν κι τρέχουν τ

🪽🪽🪽 Η Ανθή έγειρε στο περβάζι, έκλεισε τα μάτια, μύρισε τον δροσερό αγέρα που ερχόταν μέχρι τη Χώρα. Μοσχοβολούσαν οι πασχαλιές και οι πρωινοί ήχοι που σήμαιναν το ξύπνημα της γειτονιάς, άρχιζαν. Μεγάλη Εβδομάδα, η αιώνια άνοιξη της πατρίδας μας. Σταύρωσε τα χέρια και παρακάλεσε. ‘’Κύριε, τώρα που ‘ρχεσαι πιο κοντά μας, τώρα που σιμώνει ο καιρός να σε θρηνήσουμε και να λυτρωθούμε μαζί, πρόστρεξε στο παιδί μου, σε παρακαλώ Κύριε. Κάνε να δει μια στάλα φως σ’ αυτή την κοινων

Στα δύσκολα Χριστέ μου σε ζητώ. Βοήθησε με, δακρύζοντας παρακαλώ! Ελπίδα , φως , αγάπη σημαίνεις Εσύ. Όταν θυμώνω σκέφτομαι Εσένα. Έχεις τη δύναμη να συγχωρείς. Παράδειγμα ειρήνης φωτεινό! Πίστα ακολουθώ να διορθωθώ. Το Σταυρό μου κάνω και λέω Δόξα το Θεό. Που έστειλε τον Μεσσία στο κόσμο αυτό . Παναγία μου όμορφη είδες σταυρωμένο το γιο . Θυσία έγινε στο κόσμο αυτό. Η Ανάσταση έφερε φως στη γη . Η ανθρωπότητα να λυτρωθεί. Καλό Πάσχα με υγεία! Καλή Ανάσταση! Μαρίνα Παπαδοπούλ

Το απόγευμα έριξε το βλέμμα του . Ένα μαγαζί γεμάτο κόσμο βάραινε. Οι τζαμαρίες έμοιαζαν μεγάλες σαν γυάλινο τετραγωνισμένο βάζο. Που εισέβαλαν μυρμήγκια. Η κυρία στην είσοδο στημένη σαν άγαλμα είχε παραλάβει τη θέση της. Πότε πότε βημάτιζε και έλεγχε το χώρο. Ένας νεαρός έβαλε στη τσέπη του κάτι. Την κοίταζε με ένοχο ύφος. Πέρασε από μπροστά της ενώ η πονηριά απλωνόταν σε όλο το πρόσωπο του. Η ίδια παραξενεύτηκε με τη συμπεριφορά του. Όμως δεν πρόλαβε. Δεν τον είδε. Πώς μπορ

Στέκεσαι στο μπαλκόνι... κι εγώ, σαν ερειπωμένο σπίτι, μαθαίνω να καίγομαι δίχως να πονώ... Μαθαίνω να θυμάμαι... Δύο ονόματα μας δόθηκαν, τόσο βαριά σαν κατάρα: Ρωμαίος, Ιουλιέτα. Τα χείλη μας τα αρνήθηκαν. Μίλησε το μαχαίρι... Και τούτος ο κόσμος, τόσο «μικρός», δυο ανάσες δρόμος, που χώριζαν αιώνες μίσους. Μα η αγάπη, είπαν, ήταν αμαρτία, εμείς τότε πώς γίναμε άγιοι μέσα στην πτώση; Τη μοίρα τη ρημαδιασμένη δεν την πολεμάς... Γράφει με αίμα ό,τι δεν αντέχει στη λάμψη την ε

Η ραπτομηχανή κλεισμένη στο ξύλινο έπιπλο, σίγησε, σιωπηλή, στην σκοτεινιά. Αναπολεί αυτές τις στιγμές τις εποχές που δυο πόδια πατούσαν ρυθμικά το πετάλι και δυο χέρια οδηγούσαν με προσοχή το ύφασμα. Κι εκείνη τραγούδαγε ρυθμικά με τη χαρακτηριστική φωνή της, δουλεύοντας ασταμάτητα, άλλοτε ενώνοντας υφάσματα σε όμορφες δημιουργίες, κι άλλοτε κεντώντας με το τελάρο τις προίκες των κοριτσιών. Νιώθοντας ευτυχισμένη, για τη δημιουργικότητά της σαν να ήταν αυτή η νύφη. Τώρα έχει

Κύριε, συγχώρα μας Ω, Κύριε, συγχώρα μας, για κάθε ατόπημά μας... Συγχώρα μας, που την αγάπη που μας χάρισες, δεν νιώσαμε και το Σταυρό στους ώμους σου φορτώσαμε! Συγχώρα μας, για όλες τις ουλές που σου ανοίξαμε και τ' Άγιο Σώμα σου αφορίσαμε... Και φέτος σε σταυρώσαμε! Εκεί, και σήμερα , στην Άγια Ιερουσαλήμ σου, όπου σταυρώθηκε η πνοή σου, με αίμα αθώων την ποτίζουμε... Στη γη της "επαγγελίας" μ' εκατόμβη μικρούς αγγέλους, αφού, οικτρά σκοτώνουμε! Το νέο μας, ανί

Πέρασε το πρωινό που κοινωνούν οι πιστοί και κρατούν αντίδωρο της Μεγάλης Πέμπτης για όλα τα μέλη της οικογένειας, είναι καλό να κοινωνούν τη Μεγάλη Πέμπτη τα παιδιά, παίρνουν δύναμη, έλεγε η γιαγιά, πέρασε... Πέρασε η μέρα που βάφουν τα αυγά και ράβουν ένα σταυρουδάκι σε ένα ρούχο κάθε μέλους της οικογένειας, πέρασε ... Πέρασε η νύχτα με τα δώδεκα ευαγγέλια, με το έθιμο όπου οι πιστοί στην αρχή του κάθε ενός ευαγγελίου έχοντας μια κλωστή μαζί τους στην εκκλησία, κάνουν κι έ

Το πάθος ανθίζει για μια μέρα Υπόσχεση μυστική αίματος σφιχταγκαλιάζει φλεγόμενα αγκάθια στο λιβάδι πένθιμων βοών Αιμάσσουσα ανθεμώνη, τρελαμένη στο σάλεμα του αγέρα υπόκωφα και αθόρυβα τα κόκκινα φιλιά σου στο γαριασμένο χώμα των πληγών Δηλητηριασμένες οι πέτρες τριγύρω σου απ΄ τον οπιούχο εναγκαλισμό σου Βαμμένα κόκκινα τα μεσοφόρια των ψυχών Αιμάσσουσα ανθεμώνη, θνησιγενής ο στέφανός σου Τον φόρεσες Ευλογημένη η Άνοιξή σου Την έντυσες. Άννα Κλαρίτη 🌹

Επάγγελμα Ρεπόρτερ του Μικελάντζελο Αντονιόνι (1975) Η Εποποιία της Εκμηδένισης Ιταλία. Μια κατεστραμμένη χώρα. Οι κάτοικοι ζητούν επίμονα να ορθοποδήσουν κατόπιν δύο Παγκοσμίων Πολέμων που προηγήθηκαν. Σαν να μην έφτανε αυτό, η μάχη που δίνεται για τον απεγκλωβισμό από το απολυταρχικό καθεστώς είναι τιτάνια και εξουθενωτική. Η οικονομική ανέχεια απλώνεται σε όλη την χώρα και η ανάγκη για επιβίωση αποτελεί την μία και μόνη παράμετρο για τους κατοίκους. Ιδού ο σεναριακός καμβ

Μαrc Chagall Σε μια απόλυτα ευτυχισμένη στιγμή η ζωή τελειώνει αισθάνεσαι τόσο πλήρης! Δεν πεθαίνεις αλλά δεν επιστρέφεις ποτέ από εκεί. Μεγαλώνεις ζεις αλλά είσαι πάντα εκεί. Είναι ένα μέρος, μια εποχή, ένας ερωτικός ενθουσιασμός, ένα τραγούδι που αγαπάς με πάθος και κάθε φορά που το ακούς θα ήθελες να πεθάνεις. Σκοτώνουν τα τραγούδια; Εσύ το ξέρεις. Έζησες την ομορφιά και αρκεί. Το πάθος είναι αυτό που οδηγεί την ζωή κάπου. Όλες τις στιγμές που νιώθουμε απόλυτη ευτυχία ε

Το σώμα μύρο, προσευχή στη κλείδωση του ώμου σου, χρυσά κηροπήγια της σάρκας Οσμή του ιδρώτα σου, άγιο φως Εντός της σιωπής του στόματός σου, η νύχτα που μοσχοβόλησε, στο γυμνό δωμάτιο Η θερμοκρασία του φιλιού, ευωδία ζώντων σωμάτων Και όταν ο έρως αποσυρθεί, κενό στο κρεβάτι των στιγμών Ξεθυμαίνουν αργά, νωχελικά, ο Έρως και ο θάνατος αντικριστεί Tί περιμένεις Βαθμολόγησε λοιπόν Αντρούλα Θεοκλή Νικηφόρου 🌹

Ποιος γνωρίζει τον βαρκάρη που όλη νύχτα λάμνει μέσα σε άγνωστα νερά; Ποιος ανάβει το φεγγάρι το τσιγάρο και το δάκρυ στο στενό το μονοπάτι και την ερημιά; Μία ξοδεμένη αγάπη σε έναν σκονισμένο χάρτη και τα αστέρια να χορεύουν με σπασμένα τα φτερά. Νύχτωσε και η πίκρα μένει σαν κοιτώντας στον καθρέφτη και χωρίς χαρά... Ένα κέρμα για τον δρόμο μια ευχή πάνω στον ώμο για τη μοναξιά.. Το φεγγάρι τώρα στέκει και ακίνητο μας βλέπει δίχως πια μιλιά... Κώστας Κούκας 🌹

Ψέματα, ψέματα, χιλιάδες ψέματα. Τα κοιτούσε μπροστά της, σκόρπια στο πάτωμα˙ θρύψαλα από ψέματα που άκουγε όλη της τη ζωή. Έσκυψε και δοκίμασε να τα μαζέψει, μα χάραξαν το δέρμα της, έσκισαν τη σάρκα της και το αίμα χύθηκε ζεστό πάνω στο λευκό μάρμαρο. Σήκωσε την κόκκινη κάπα, εκείνη που φορούσε όταν ήθελε να κρυφτεί στο αγαπημένο της παραμύθι, εκείνο με το μικρό κορίτσι που το κυνηγούσε ο Λύκος και χώθηκε μέσα της. Ξάπλωσε στο δάπεδο και κουλουριάστηκε σε εμβρυϊκή στάση, κα

Μονογονεϊκή οικογένεια, με παιδί στο φάσμα του αυτισμού «Οι άνθρωποι μέσα στο αυτιστικό φάσμα δεν σκέπτονται με τον ίδιο τρόπο όπως εσείς. Στη ζωή μου, οι άνθρωποι που έκαναν τη διαφορά ήταν αυτοί που δεν έβλεπαν ταμπέλες, που πίστευαν στο να χτίζεις πάνω σε αυτό που ήδη υπάρχει. Αυτοί ήταν άνθρωποι που δεν προσπάθησαν να με σύρουν μέσα στον κόσμο τους, αλλά ήρθαν μέσα στο δικό μου.» Μέρι Τεμπλ Γκράντιν, καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο του Κολοράντο ( 29/08/1947- ) Καστοριά,

Η κόψη της σιωπής Λεπίδα η σιωπή, έβαψαν οι φλέβες της τους τοίχους της ψυχής! Δεν έσβησαν τα ίχνη, κάποιες σταγόνες ξέμειναν ξωπίσω, δεν ακολούθησαν το ταξίδι προς την λήθη! Τις κράτησα ενθύμιο θυμίζουν πως η τόλμη είναι προνόμιο για γενναίους και τους ταπεινούς.. Τις φίλησα στο μέτωπο, ανάσα συμφιλίωσης με απογείωσε σε αγνώστους κόσμους μαγικούς ονειρικούς. Γεννήθηκα να μην ανήκω πουθενά ... Ασυμβίβαστη, με δυσπεψία μονο στα ψευδή στα ποταπά. Σου οφείλω μάτια μου, τον νέο