Χαμένη Άνοιξη 🪽

Ήταν φλογερό θηλυκό η Ασπασία! Φούσκωνε η θάλασσα, πλημμύριζε η προκυμαία κάθε φορά που εμφανιζόταν.

Με πρόδηλες τις αναζητήσεις της, έλιωνε τις σόλες των παπουτσιών της, μα το όνειρο που είχε ζωγραφίσει, απατηλό φάνταζε, ανέφικτο έμοιαζε !

Σκούνα γλαυκωμάτα την αποκαλούσαν οι ναυτικοί σαν έπιαναν λιμάνι !

Εκείνοι αποζητούσαν λίγες ώρες να ξεμπαρκάρει η σκέψη τους, να ξεπλύνουν την αλμύρα απ’ το κορμί τους, την στέρηση, την μοναξιά του μπάρκου να αναπληρώσουν.

Ήταν για λίγο μόνο, γιατί η μεγάλη τους αγάπη ήταν το ατέρμονο γαλάζιο, η πλατιά αγκαλιά της θάλασσας, η οποία χωρούσε όλα τα άγνωστα του κόσμου.

Οι περιπέτειες, οι εκπλήξεις, ο αγώνας με τα κύματα, η γοητεία της νίκης και της επιβίωσης, η απόλυτη ελευθερία που ένιωθαν στα ταξίδια των ατέρμονων ωκεανών, ήταν ακατανίκητοι ανταγωνιστές της Ασπασίας.

Όσο όμορφη ήταν, τόσο και καλοπροαίρετη, σε όρια αφέλειας έφτανε.

Ένα στόχο είχε από μικρή ακόμη, με ναυτικό να αρμενίσει τα όνειρά της. φούντωνε των θαλασσοδαρμένων ανδρών τον πόθο, αδυνατούσαν εκείνοι να αντισταθούν στα κάλλη της, ξεστόμιζαν εύκολα λόγια γλυκά, έδιναν αίολες υποσχέσεις, ταξίδευε κι εκείνη με τη ρότα του δικού τους ανέμου σε κόσμους άγνωστους, μαγικούς, για ξεχωριστές γυναίκες πλασμένους μόνο, όπως φανταζόταν. Κεμπάρη ναυτικό ποθούσε στο πλάι της να έχει, μαζί του τον κόσμο να γυρίσει , αφέντρα των κυμάτων η νιότη της να γίνει, ως γοργόνα ακριβοθώρητη να κολυμπά στο όνειρο, που χρόνια αναζητούσε.

Ευκολόπιστη στα πλανερά τα λόγια, στα γλυκά ερωτικά χάδια της καρδιάς, ως ιαματικό επίθεμα τα ένιωθε, ενέδιδε στον έντονο πόθο που γινόταν και δικός της, παραδινόταν σε λόγια Κίρκης πλάνα, σε ηδονικές Σειρήνων μουσικές, σε φιλιά ασίγαστα , ξεμυάλισμα γυναίκας, που αποζητά αραξοβόλι …

Όλα τα πίστευε η εν σκοτία περιπατούσα αγγελοκρουσμένη κόρη, και ούτε καν διανοούταν πως ο δρόμος της δεν ήταν στρωμένος με των ονείρων της τα άνθη. Είχε χαθεί στα νεφελώματα της νιότης, στο λαβύρινθο των άγονων αναζητήσεών της.

Γέμισε το σκαρί της ίχνη φιλιών, χεριών αποτυπώματα, μα η καρδιά της παρέμενε άδεια, προδομένη…,κεράκι που έλιωνε…, τρεμόπαιζε η φλόγα, η υπομονή της εξανεμίστηκε, μπούκωσε η ψυχή της από λόγια της στιγμής, επαναστάτησε ο νους της, δανεική ξαφνικά ένιωσε την ζωή της.

Δεν υπήρχε άλλη φυλή του κόσμου να εμπιστευτεί, έμεινε λεηλατημένη απ’ την επέλαση των εραστών της . Κάθε διάψευση και μια πληγή, κάθε γράμμα από τα ξένα και νέα οργή , γιατί ο αποστολέας μόνο αναμνήσεις και όμορφες στιγμές απαριθμούσε , μόνο το ροδόσταμο απ’ τα χείλη της μνημόνευε! Στέρεψαν τα δάκρυά της, σταμάτησε κι εκείνη να στύβει το όνειρο για να σταλάξει ελπίδα. Απομακρύνθηκε απ΄την προκυμαία, γύρισε σελίδα.

Με σχισμένα πανιά και άλμπουρο σπασμένο αποφάσισε νέα ρότα να χαράξει στον καιρό, με άλλα όνειρα το τσαρδί της οραματίστηκε να στήσει, κι ας μην είχε τη θέα που επιθυμούσε!

Τα βράδια τα κύματα της μοναξιάς την έπνιγαν, στην άβυσσο προσπαθούσαν να τη σύρουν. Της συνήθειας η βούληση κράχτης εφήμερης ευδαιμονίας γινόταν, μα αντιστεκόταν. Αποφάσισε να προστατέψει το αμπάρι της , με ό,τι είχε απομείνει…, ήταν πολύτιμο το φορτίο ακόμη και σπάνιο για του λιμανιού τα ήθη!

Όνειρα ζυμωμένα με προσδοκίες πολλές, στιγμές αληθινές, απροσποίητα χαμόγελα, ένας άγνωστος έρωτας σε αναμονή και μια αλέκιαστη μεριά της καρδιάς της δικαίωση αποζητούσαν! Ξεκίνησε ως άμυνα, ως αντίδραση στων εραστών την ασυνέπεια, μα ιδέα κατέληξε να γίνει.

Η ιδέα έγινε πείσμα που την δυνάμωνε, από το πείσμα έπαιρνε κουράγιο να μαντάρει τα σκισμένα της πανιά, φτερά στις πλάτες της να γίνουν, να πετάξει ψηλά, πολύ ψηλά, μακριά από τις βαριές ανάσες νικοτίνης και αλκοόλ , αποστροφή προκαλούσαν πλέον οι παλιές συνήθειες, μόνη της ορκίστηκε τον κόσμο να γνωρίσει!

Είχε πιστέψει πως τα κατάφερε!

Σε μια στροφή της ζωής ήρθε αντιμέτωπη με ΔΑΙΜΟΝΑ μεταμορφωμένο σε ΑΓΓΕΛΟ υπέρλαμπρο, που πίστεψε και πάλι. Βούλιαξε άλλη μια φορά στην ανυπαρξία, μόνο που δεν γνώριζε πως κρυβόταν μεγαλύτερος πάτος στην ζωή ετούτη.

Λίγο ακόμα άδολη Ασπασία, και θα έσβηναν όλοι οι χειμώνες, θα γινόσουν κομμάτι της άνοιξης που διαρκώς αποζητούσες και αναζητούσες!

Κρίμα , λάθος διεύθυνση είχες φυλάξει, μπέρδεψες πάλι τις εποχές, δεν καταφέρατε με την άνοιξη να συναντηθείτε, να γεμίσει η καρδιά σου ανθούς … να χαμογελάσει η ψυχή σου!

Βαγγέλης Γιάννος 🪽