Μονογονεϊκή οικογένεια/Αυτισμός

Μονογονεϊκή οικογένεια,

με παιδί στο φάσμα του αυτισμού

«Οι άνθρωποι μέσα στο αυτιστικό φάσμα δεν σκέπτονται με τον ίδιο τρόπο όπως εσείς. Στη ζωή μου, οι άνθρωποι που έκαναν τη διαφορά ήταν αυτοί που δεν έβλεπαν ταμπέλες, που πίστευαν στο να χτίζεις πάνω σε αυτό που ήδη υπάρχει. Αυτοί ήταν άνθρωποι που δεν προσπάθησαν να με σύρουν μέσα στον κόσμο τους, αλλά ήρθαν μέσα στο δικό μου.»

Μέρι Τεμπλ Γκράντιν, καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο του Κολοράντο ( 29/08/1947- )

Καστοριά, 02 Απριλίου 2025 12:00

Οι μεσημεριανές ακτίνες του ήλιου έπεφταν πάνω στην επιφάνεια της λίμνης της Καστοριάς και ένα μέρος τους, εκτρέπονταν πάνω στους τουρίστες, που έπιναν τα παγωμένα τους ροφήματα, δίπλα στα γαλανά νερά της. Η μελαχρινή νεαρή σερβιτόρα, κινούνταν σαν ανεμοστρόβιλος ανάμεσα στα μεταλλικά τραπέζια της καφετέριας, αφαιρώντας τα άδεια ποτήρια και πιατάκια και τοποθετώντας τα γεμάτα κρυστάλλινα ποτήρια με τους καφέδες και τους φυσικούς χυμούς. Πρόσεξε πως στο τελευταίο τραπέζι που σέρβιρε, το δεκάχρονο καστανό αγοράκι κοιτούσε μονίμως το κενό και τα δάκτυλα του ήταν λες και έπαιζαν μονίμως κάποιο αόρατο πιάνο. Η νεαρή ξανθιά γυναίκα που κάθονταν δίπλα του, του κρατούσε το ποτήρι με τον φυσικό χυμό καθώς έπινε μια γουλιά γεμάτη με βιταμίνη C. Από τα παρόμοια χαρακτηριστικά του προσώπου τους, συμπέρανε πως πρέπει να ήταν το παιδί της. Συνειδητοποίησε επίσης πως το παιδί πρέπει να ήταν στο φάσμα του αυτισμού, καθώς και ο επτάχρονος αυτιστικός αδερφός της είχε παρόμοια συμπεριφορά.

Αναρωτήθηκε πως τα έβγαζε πέρα η μητέρα της στα Γρεβενά, τώρα που είχε αποβιώσει ο πατέρας της.

«Όλα καλά Περικλή μου;» ρώτησε η τριαντάχρονη γυναίκα.

«Ναι μαμά, ναι μαμά», απάντησε ο Περικλής κουνώντας πέρα δώθε τα χέρια του, αγνοώντας το μικρό στρογγυλό τραπέζι που άρχισε να κινείται παλινδρομικά απειλώντας να εκτοξεύσει τα ποτήρια και τα πιάτα με τα τοστ, μέσα στον βυθό της λίμνης.

Η Τζένη τον αγκάλιασε με τρυφερότητα και ο Περικλής σταμάτησε τις ασυντόνιστες κινήσεις του και αφέθηκε στον στοργικό εναγκαλισμό της μητέρας του. Καθώς η Τζένη είχε στην αγκαλιά της, τον καρπό του έρωτα της, το μυαλό της ταξίδευε πίσω στο χρόνο. Θυμήθηκε πως είχαν περάσει δεκαοχτώ μήνες από την γέννα της, στο Ιατρικό Διαβαλκανικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης, όταν ο σύζυγος της, ο Έκτορας παρατήρησε πως ο μικρός τους, δεν τους κοιτούσε, δεν χαμογελούσε και δεν μιμούνταν κινήσεις ή εκφράσεις, όπως κάνουν τα υπόλοιπα μωρά. Στην καθιερωμένη τους ιατρική επίσκεψη μετά από λίγες ημέρες, ο οικογενειακός ιατρός τους, τους ενημέρωσε πως ο Περικλής έχει νευροαναπτυξιακή διαταραχή. Από εκείνη την ημέρα ξεκίνησε ο καθημερινός Γολγοθάς τους, καθώς προσπαθούσαν να βοηθήσουν το σπλάχνο τους. Σε αντίθεση με παλιότερες εποχές και με μερικές μεμονωμένες τωρινές οικογένειες, οι οποίες έκρυβαν το ότι τα τέκνα τους ήταν αυτιστικά, η Τζένη και ο Έκτορας δεν το έκρυψαν ποτέ. Αντιθέτως στάθηκαν δίπλα στο σπλάχνο τους. Παρότι δεν ήταν πλούσιοι, με τον Έκτορα να είναι μηχανικός πλοίων και την Τζένη δασκάλα, διέθεσαν τα πάντα για τον Περικλή. Συμβουλεύτηκαν τους καλύτερους γιατρούς και προσπάθησαν να ακολουθήσουν κατά γράμμα τις συμβουλές τους. Προσπάθησαν να ακολουθούν κάθε μέρα την ίδια ρουτίνα στο σπιτικό τους, ώστε να μην υπάρχουν εκρήξεις από την μεριά του Περικλή. Συμμετείχαν σχεδόν σε όλες τις εκδηλώσεις του σχολείου, ώστε να γνωριστούν με το διδακτικό προσωπικό και τους υπόλοιπους γονείς. Παράλληλα συμμετείχαν σε διαδικτυακές κοινότητες γονέων αυτιστικών παιδιών, ώστε να ανταλλάσσουν απόψεις αλλά να μπορούν να λένε σε φιλικά αυτιά και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν. Ταυτόχρονα είχαν ξεκινήσει μαθήματα εργοθεραπείας και λογοθεραπείας για τον γιο τους. Η ελπίδα τους ήταν πως η κατάσταση του Περικλή θα βελτιώνονταν αισθητά, σε σημείο να μπορέσει να φροντίζει ο ίδιος τον εαυτό του και ίσως να καταφέρει να σπουδάσει στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και να γίνει ένα παραγωγικό μέλος της κοινωνίας. Ότι και να γίνονταν πάντως, θα ήταν πάντα περήφανοι για το παιδί τους.

Η αλήθεια ήταν πως ο Περικλής είχε αρχίσει να δείχνει σημάδια βελτίωσης και πλέον σκέφτονταν να ξεκινήσουν ιπποθεραπεία και υδροθεραπεία, καθώς η επαφή με τα άλογα και με το νερό θεωρούνταν, πως πλέον μπορούσε να βοηθήσει τα άτομα στο φάσμα του αυτισμού. Δυστυχώς σε εκείνο το σημείο η μοίρα έδειξε το πιο σκληρό πρόσωπο της, το ελληνόκτητο δεξαμενόπλοιο στο οποίο επέβαινε ο Έκτορας σαν Ά μηχανικός, δέχτηκε πυραυλική επίθεση καθώς έπλεε στην ερυθρά θάλασσα και βυθίστηκε μέσα σε λίγες ώρες. Δεν υπήρξαν επιζώντες και μετά από έξι μήνες, η Τζένη προσπαθούσε να συνειδητοποιήσει πως ο εφηβικός της έρωτας, δεν υπήρχε πια.

Καστοριά, 02 Απριλίου 2025 16:00

Η ατμόσφαιρα στο σπίτι των πεθερικών της, παρότι την απώλεια του γιού τους, ήταν ζεστή καθώς τώρα αγαπούσαν διπλά το εγγόνι τους. Ο Περικλής έφαγε με όρεξη όλες τις λιχουδιές που μαγείρεψε η γιαγιά του και αν κάποιος δεν τον ήξερε θα θεωρούσε πως ήταν ένα συνηθισμένο υπερδραστήριο παιδί. Ήταν καλή ιδέα που δέχθηκε να τους επισκεφτεί.

Αποχαιρέτησαν τον παππού και την γιαγιά, αφού υποσχέθηκαν να ξανάρθουν όσο πιο σύντομα μπορούσαν. Καθώς βάδιζαν στο πεζοδρόμιο, ένα μικρό τρίχρωμο γατάκι τους ακολουθούσε νιαουρίζοντας. Ο Περικλής σταμάτησε και μέσα σε δευτερόλεπτα το γατάκι γουργούριζε μέσα στην αγκαλιά του.

«Μπορώ να το κρατήσω;» ρώτησε ο Περικλής με προσμονή.

«Εννοείται μικρούλη μου, αν και θα πρέπει να της βρεις και ένα όνομα», απάντησε η Τζένη.

«Ναι, μαμά.»

Ένα ζεστό χαμόγελο σχηματίστηκε στο πρόσωπο της Τζένης, καθώς η κατάσταση του γιού της έδειχνε σημάδια βελτίωσης. Θυμήθηκε πως ένας από τους ιατρούς, τους είχε συμβουλέψει να πάρουν μια γάτα, καθώς οι γάτες προσφέρουν συντροφικότητα και συναισθηματική υποστήριξη, σε άτομα στο φάσμα του αυτισμού, λόγω της ήρεμης φύσης τους.

Καστοριά, 02 Απριλίου 2025 19:40

Μπήκαν μέσα στο ερυθρό Yaris και αφού η Τζένη τοποθέτησε την ζώνη ασφάλειας του γιού της, άνοιξε το ραδιόφωνο σε ένα σταθμό που έπαιζε χαλαρή κλασική μουσική που άρεσε στον γιό της. Ξαφνικά η μουσική διακόπηκε λόγω έκτακτου δελτίου ειδήσεων. Η παρουσιάστρια ανέφερε πως ανευρεθεί ζωντανός, ο Έκτορας Παπαναστασίου του δεξαμενόπλοιου Κίμων και θα μεταφέρονταν με μεταγωγικό αεροπλάνο της πολεμικής αεροπορίας στην Κοζάνη. Τα πρώτα δάκρυα χαράς, άρχισαν να ρυτιδώνουν το ηλιοκαμένο πρόσωπο της Τζένης.

«Είσαι καλά, μαμά;» ρώτησε ο Περικλής, καθώς χάιδευε το καλίκο γατάκι που είχε κουλουριαστεί στην αγκαλιά του.

«Ναι, αγάπη μου, τώρα είμαι καλά», απάντησε η Τζένη και του φίλησε το μέτωπο.

Η Τζένη έβαλε μπροστά την μηχανή και το όχημα ξεκίνησε, απομακρυνόμενο από την πόλη της γούνας, καθώς ο πύρινος δίσκος του ήλιου βασίλευε πίσω από τις κορφές των χιονισμένων βουνών της Μακεδονίας.

Γεώργιος Παλαιστής 🌹