Το νερό δεν περιδινείται πίσω Νόμιζες ότι αρνιέται τη λησμονιά Ότι αναπολεί τα ποτάμια του, τις θάλασσες, τις λίμνες Τα μάγουλα που αλμυροστάλες του κύλισαν με φόρα, από πόνο Μα όχι Το νερό δεν είναι αίμα, να ρέει στις ζωοδότρες φλέβες, αδιάλειπτα Να πάλλεται στις αρτηρίες, εγκλωβισμένο σε σώματα με όνομα Το ύδωρ στάζει, το αίμα στάζει, απ’ άλλα ύψη και ανοιχτές πληγές Κουβαλούν μεταλλάξεις από αόρατα φώτα και κόκκινες αβύσσους κουρασμένες από τις διαρροές Μετά χάνουν το περί

Σκαρφαλώνω το βουνό όχι για να φτάσω την κορυφή, αλλά για να φτάσω τον ουρανό. ΠΑΝΩ ΨΗΛΑ Πάνω ψηλά στον ουρανό, στον κόκκινο ήλιο, πάνω απ’ τη θάλασσα, οι επιθυμίες μου γίνονται γλάροι… George Kastrounis 🌹

Πάλι με ξύπνησε η σκέψη η ανεμόεσσα. Σαν την βελόνα τρέχει μέσα στο αίμα, κυκλοφορεί και σκίζει ακάθεκτα την ηρεμία του νου Κι έρχεσαι εσύ πάλι με μορφή και χωρίς μορφή με γέλιο ειρωνικό και με χωρίς οίκτο και πλημμυρίζεις με την μυρωδιά σου το δωμάτιο και πλανιέσαι δεξιά κι αριστερά κι εγώ θέλω να ξυπνήσω, να φωνάξω με κραυγή πιο δυνατή απ’ τη φωνή μου αλλά δεν μπορώ κι εσύ γελάς, γιατί μου στέλνεις σκιές για να δοκιμάσεις τις αντοχές, τα όνειρα, το ερωτικό παραμιλη

Ήταν μια μέρα φωτεινή, από εκείνες που ο ήλιος σκαρφαλώνει ψηλά στον ουρανό και τα χρώματα ζωντανεύουν με μαγικό τρόπο. Η πλατεία έσφυζε από ζωή∙ παιδιά έπαιζαν ανέμελα γύρω από το σιντριβάνι, πλανόδιοι πωλητές διαλαλούσαν την πραμάτεια τους, κι ο αέρας μύριζε καβουρδισμένα κάστανα. Ο μικρός Νικόλας στεκόταν στη μέση, κρατώντας στο χέρι του ένα κόκκινο γαρύφαλλο. Το είχε κόψει από τον κήπο της γιαγιάς του το πρωί. «Να το δώσεις κάπου που το χρειάζονται, παιδί μου», του είχε π

Σταγόνες βροχής κατρακυλούν από τον μέλανα ουρανό της ίριδας. Δεν είναι αδιάβροχη η καρδιά να τελέψει ο πόνος. Χαρμόπικρος ο έρωτας σκοτεινός, αντιφατικός, λαγαρός, σφοδρός φρενιάζει στ’ ακαταλόγιστο πάθος. Η μορφή σου, φωσφορίζον λαμπιόνι τ’ ουρανού στα νυχτέρια μου τη σκαλίζω στα όνειρά μου. Η καρδιά σου κοκαλωμένη στο χιόνι σαν τα χειμωνιάτικα αόρη ξεχειμάζει καπνισμένη, παγωμένη ανάσα. Η ψυχή σου, πύρινο Χερουβίμ με σπαθί, αν σβήσει η φλόγα η αγάπη έχει χαθεί. Κι εγώ κοντ

Ντύνομαι νύχτα και γυρνώ σε άλλα μέρη μόνος μου σαν τον αετό απλώνω χέρι έν' άνθρωπο θέλω να βρω να μου μιλάει Να λέει εσέν' αγαπώ και να γελάει. Κοιμάμαι πάνω σε πανιά κι όλο ταξιδεύω Έχω ανήσυχη καρδιά πάντα την παιδεύω Απάνω σε βράχους την κτυπώ σαν το χταπόδι Μην μου απλώσει και διαβεί κι ύστερα ματώσει Που 'ναι εκείνη η στεριά που γαληνεύει τον μέσα κόσμο τον κρατά ταξίδι πλέκει Που ναι το χώμα το σκληρό π' αλλάζει πλεύση απάνω του να τριγυρνώ με δίχως σκέψη Που εισ' αγά

Ένα χαρούμενο κελάηδημα συνόδευε το μοναχικό πρωινό μου. Κοίταξα γύρω να σε δω και σε ανακάλυψα, μικρέ μου φίλε, στο περβάζι του παραθυριού μου. Μου κελάηδησες για λίγο κι εγώ, μαγεμένη, άφησα τις ασχολίες μου να απολαύσω το τραγούδι σου. Κελαηδούσες μόνο για μένα, σαν να γνωριζόμασταν από παλιά. Ένιωσα ανάλαφρη την καρδιά μου και τα χείλη μου σιγοτραγούδησαν μαζί σου. Ύστερα ξεμάκρυνες. Το κελάηδημά σου ακουγόταν όλο και πιο απόμακρο, ώσπου δε μπορούσα ούτε να σε δω ούτ

Στης θάλασσας την άκρη ψάχνει η αγάπη αγνάντι, με της φαντασίας τα φτερά τον έρωτά της κυνηγά ... Το δροσερό αγέρι τη θωπεύει τρυφερά σαν περιπλανιέται εδώ και κει... στης γαλήνης τη σιωπή. Ω !!! ν' αγναντεύει θάλασσα να μη χορταίνει ομορφιά στις λίμνες των ματιών της, την απλωσιά ακόμα πιο πλατειά ... Ως των οριζόντων τις γραμμές εκεί η ελπίδα της χαμογελά, κάθε ντέρτι και καημό σβήνει ... μες την πικρή της ερημιά .. Ω !!! Θεέ μου τα μάτια κλείνει... φτερουγάει η καρδιά κι ο

Μέτρησα τα χρήματα και τα βρήκα λίγα, μέτρησα τα χρόνια και τα βρήκα λιγότερα, μέτρησα τους φίλους και τους βρήκα ελάχιστους, μέτρησα την αγάπη και τη βρήκα λειψή• κι έτσι άρχισα να αναπληρώνω, όχι το λίγο, αλλά το δυσαναπλήρωτο. Γιώργος Θανάσης 🪽 Ο Γιώργος Θανάσης γεννήθηκε και μεγάλωσε στα Ιωάννινα. Ζει στην Καλαμάτα και υπηρετεί ως Αξιωματικός στην Πολεμική Αεροπορία. Σπούδασε Ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο Κρήτης και είναι κάτοχος μεταπτυχιακού της Ψυχολογίας της Υγείας. Αρθ

Τα χρόνια περνούν και νιώθω ότι σαν χθες ήταν που έτρεχα χαρούμενη να συναντήσω το άπιαστο. Εκείνους τους εφηβικούς έρωτες, που το φλερτ λεγόταν συναίσθημα, χαμόγελο, το φιλί το πιο γλυκό του κόσμου, που όταν τελείωνε, το δάκρυ το σκούπιζε ο αληθινός φίλος. Ξέρεις για ποιους λέω. Για κείνα τα παιδιά που μαζευόταν να σκεφτούν πως θα σε κάνουν να γελάσεις και να ξεχάσεις τι σε στεναχώρησε. Ήμουν μέσα σε εκείνες τις παρέες που δεν νιώθαμε την ανάγκη για πολλά. Τα ασβεστωμένα πεζ

Τριγυρίζω στους δρόμους της πόλης. Βαδίζω αργά, κουρασμένα. Τα βήματά μου συλλογισμένα. Σκέψεις πολλές το μυαλό μου κεντρίζουν. Η ώρα περασμένη. Κλειστά μαγαζιά, έρημοι δρόμοι... Μοναξιά με κυκλώνει. Κάποιες βιτρίνες το βλέμμα μου τραβούν. Αστράφτουν τα εμπορεύματα –υποσχέσεις ατέρμονης χαράς. Κοντοστέκομαι και, παρότι μας χωρίζει το τζάμι, ανασαίνω τη μυρωδιά του καινούργιου, που δεν έχει προλάβει ο χρόνος να φθείρει. Λίγο πιο κάτω, η ανάταση δίνει τη θέση της στη θλί

Η MAKEΔONIA ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ Συλλαλητήρια πολλά γίνονται στην χώρα μας μ' αυτό το πιο σημαντικό σ όλη την οικουμένη. Για την Μακεδονία μας ο λόγος βαρύ το όνομά μας κι Ελληνικό οι Σλάβοι ν αρπάξουν θέλουν με βοήθεια τον Νίμιτς τον Αμερικανό. Τι κι αν όλοι οι λαοί θα τους αναγνωρίσουν εμείς μόνο δεν θα ενδώσουμε στα σχέδιά τους. Αν δεν τους δώσουμε ποτέ την υπογραφή μας σαν κάλπικοι Σλαβομακεδόνες θα περιπλανούνται. Όλα μπορούν να τα στήσουνε αγάλματα, ονόματα αεροδρομίω

Επαίτες ενός παραδείσου για να γλυκάνουν οι πληγές μας, λίγο χρώμα να σκεπάσει τη φτώχεια της ψυχής μας που αμετανόητη διαλέγει τις λάθος πορείες. Πνιγόμαστε στο φως, οι σιωπές κοίτονται κάτω, δίκασαν το χρόνο μαζί και τον πόνο, αιώνιο συμμαχό του. Κάτι γεννιέται, κάτι πεθαίνει, απ των χρωμάτων το κενό θα κρατηθούμε, ο παράδεισος μια αναπνοή μακριά. Θα περάσουμε το κατώφλι, μ' αυτά τα κουρελιάρικα ρούχα, με τα πόδια γεμάτα αίμα, μια ανάσα ο παράδεισος μακριά. Στους τόπους

Τώρα που βρέχει ουτοπία βγαίνω γυμνή και περπατώ... Έτσι γυμνή, χωρίς προκαταλήψεις χαρταετός στα σύννεφα, πουλί πετώ. Με μέθη με λούζει η ευτυχία... Μετά το όνειρο το άλικο φορώ, δώρο απ’ τα μύχια της καρδιάς σου. Μ’ αυτό, που μ’ έντυσες μια νύχτα με τη χλιδή του έρωτά σου... Με ξέγραψε πια η λήθη... με ξεχνά... Ω, επιτέλους, μ’ αφήκε, τι χαρά! Από το χέρι τώρα η τόλμη στ’ ασύνορα του κόσμου με τραβά, στο σύμπαν της χαράς μαζί σου να βαδίσω κι ολάκερο τον κόσμο να γνωρίσω, π

Το μπρούντζινο πορτατίφ στέκει στριμωγμένο στη γωνία πάνω στο παλιό τραπεζάκι. Η σκαλιστή του βάση κρυμμένη κάτω από τη σκόνη. Ένα αγαλματίδιο έρωτα, χωρίς το τόξο και τα βέλη του, αποτελεί τον κορμό του. Το κιτρινισμένο του καλώδιο άτσαλα τυλιγμένο από κάτω. Το γυαλί παραμένει σπασμένο εδώ και κάμποσα χρόνια. Η λάμπα του καμμένη. Το μπρούντζινο πορτατίφ γέρνει ελαφρά στο πλάι, κουρασμένο απ΄τα χρόνια, λαγοκοιμάται ακουμπισμένο στον τοίχο. Νίκη Μαντζαβίνου 🌹

Ξημέρωσε η μέρα του Αγίου Πνεύματος, κι ένας αέρας γαλήνης απλώθηκε πάνω στη γη. Σαν αόρατη πνοή που αγγίζει τις καρδιές, φωτίζει τις σκέψεις και γλυκαίνει τις πληγές, το Πνεύμα της παρηγοριάς και της ελπίδας περνά ανάμεσά μας, ψιθυρίζοντας λόγια αγάπης και ενότητας. Κι έρχεται μαζί του ο Ιούνιος, ο μήνας του φωτός. Οι μέρες ανοίγουν σαν λευκά πανιά στον ήλιο, τα γιασεμιά σκορπούν το άρωμά τους στα σοκάκια και η θάλασσα ντύνεται με τις ασημένιες ανταύγειες του καλοκαιριού που

Ατρόμητοι οι αετοί, πετούν εις τους αιθέρες, ποτέ δεν σκιάζονται, από ύψη και αγέρες. Δυό αετοί που συμμαχούν, σαν δίδυμοι αντάμα, τα δίκαια τα πιστεύω τους, έχουνε κάνει τάμα. Το δίκαιο κι η αλήθεια, το ταιριαστό ζευγάρι, κανείς δεν μπόρεσε, μαζί τους να τα βάλει. Δίκαιο και αλήθεια, πάντα κοιτούν τον φάρο, το δρόμο τούτης της ζωής, που πρέπει για να πάρω. Δυό μαχητές ατρόμητοι, την ήττα δεν γνωρίζουν, όσα κι αν ψέματα τους πούν, πάντα θα καθορίζουν . Τους αετούς δεν ξεπερνο

Βρόντηξε ο σπασμένος καθρέφτης Με φωνή κατάκοπη από τις επιστροφές προσώπων Ολόρθος στη σκόνη του Μυρωμένος υγρασία Σκιασμένος χνώτων, σιωπών και φόβων Μια τραγική φυλακή αναμνήσεων πενθούντων Έτριξε ο σπασμένος καθρέφτης Ανατομία ρόδων ωσάν ρωγμών Σπασμένα είδωλα στις αράχνες Ηδονές από γυαλιά, καρφιά, αγκαθωτών σωμάτων Νεκρή τρυφερότητα Κροτάλισε ο σπασμένος καθρέφτης Δεν τον αντέχω πιά Κάθε πρωί με την τσίμπλα στο μάτι τον μαχαιρώνω Πίσω του, πάλι εγώ Χίλια κομμάτια Γελά ο

Το φως τρεμοσβήνει σ' ένα παράθυρο ανοιχτό Ριπές αχνού φωτός σ' ένα κόσμο μαγικό Χέρια με λαχτάρα απλωμένα Χείλια λάγνα θηλυκωμένα Κορμιά με τη φθαρτότητα μαχόμενα πάνω σε σεντόνια με ιδρώτα υφασμένα Έξω περνάει η ζωή στης αγωνίας τη σκιά Παραπλανημένη από ψιμύθια φανταχτερά Λανθασμένα αγνοώντας το πρόσκαιρα ιδανικό... Αλίκη Πέϊκου 🌼

Ψηλός, ξανθός ο νιός,ο Θεριστής τον κάμπο που δρασκελίζει. Στο ζωνάρι κρεμασμένο έχει δρεπάνι. Χρυσά τα στάχυα ορθώνονται να τον προϋπαντήσουν . Λάμπει μές´τ' ανοιχτό, το άσπρο πουκάμισό του, κάτω από την λάβα του ζωοδότη ήλιου. Η καταγάλανη θάλασσα στα μάτια του κυματίζει. Στα ξέπλεκα του τα μαλλιά το αγέρι σαν τρεχαντήρι, γλιστρά απαλά στο στέρνο του, δροσιά να του χαρίσει. Μαλάματα του ήλιου οι αχτίδες γύρω από το μέτωπό του. Στεφάνι πλέκουν φωτεινό και βασιλιά τον στέφουν