Είναι που λες, κι ετούτο του Federico García Lorca το φεγγάρι, το αιμοδιψές φεγγάρι, που πίστευε πως κανείς δεν του γλιτώνει. Κι όχι μονάχα ετούτο. Μα όλα τα φεγγάρια της ίδιας νύχτας και του ίδιου βάρους, που ενδύθηκαν σάρκα κι έγιναν ρόλοι αντικατοπτρισμών, βρίσκοντας τη χαραμάδα να περάσουν σ’ ετούτον τον κόσμο, χλωμά όπως οι άνθρωποι. Θιασώτες του θανάτου, εμπεδωτές του αφανούς χρόνου. Χρόνια τώρα ψάχνω τον λόγο που έγιναν έτσι. Και είναι σχεδόν πασιφανές: πως κάθε ολόγιο

Μάνα μου! Στου χρόνου το σκληρό ξεθώριασμα σαν προσευχή κρατώ τη φωνή σου. Ένας χρόνος χωρίς εσένα κι όμως παντού σε νοιώθω και σε βρίσκω. Στις ανείπωτες παγωμένες σιωπές μου. Στην ανάσα μου που βαραίνει και λιγοστεύει όταν σ’ αναζητώ. Στην άδεια καρέκλα σου, με το κάλυμμα που έχει το χρώμα των ματιών σου. Με πονά σαν μαχαίρι στο κόκκαλο ο αποχωρισμός σου. Κι όμως μάνα μου! Έγινες βαθιά κρυμμένη μνήμη που δε σβήνει κι ας ξεθωριάζει σκληρά ο χρόνος. Έγινες ρίζα γερή στην ψυχή

Μέχρι να φτάσω στη λίμνη ( Βίγλα Νάξου), ευτυχές το συναπάντημα μαζί τους... Περαστική εγώ, θνητοί γηγενείς αυτά, ταπεινά χαμίνια του δρόμου, που, ωστόσο, μου χάρισαν πλέρια ομορφιά και στιχουργική έμπνευση!.. Σε κάθε προσκύνημα, με ευλάβεια αποτύπωνα την εικόνα τους βαθιά μου...λάτρης και σκλάβα τους η ψυχή μου παντοτινά δική τους...! Χαρείτε κι εσείς μαζί μου, αυτόν τον περίπατο παρέα με αυτά τα λιλιπούτεια όντα με την ανιδιοτελή, την ταπεινή προσφορά τους και την απαράμι

Όνειρα γέρνουν το κεφαλάκι τους σα βρέφη, να κοιμηθούν κάτω απ το φως του φεγγαριού. Τα Βλέφαρα ανοιγοκλείνουν. Βαριανασαίνουν δεν πειθαρχούν, δε θέλουν να κλειδώσουν την ίριδα καρδιάς. Συλλαβίζουν οι συλλογισμοί οι μνήμες διστάζουν, να αναγνώσουν τα ανορθόγραφα. Φθόγγοι μουδιάζουν το κορμί, κάτω απ την βεντάλια του! Ο κορμός τής καρδιάς δεν κοιμάται, κλειδώνει στη θυρίδα βέργες αμύθητου χρυσού. Καμωμένες από το φως του φεγγαριού, κοιμούνται κάτω απ το τικ τακ του μεγάλου δεί

(ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΧΩΡΙΣ ΕΙΡΜΟ) Η ζωή σαν κυματιστή οπτασία χτυπάει βίαια το πρόσωπο Το φως γίνεται σκοτάδι Τα όνειρα παίζουν και ο εφιάλτης γιγαντώνεται μέσα στον πανικό και την ζάλη. Οι στρατιές της νύχτας πληθαίνουν Ένας ποταμός από λέξεις ζώνουν από παντού Το όνειρο ενθαρρύνεται στην αυτοχειρία Θα βυθιστεί στο χάος ένας θάνατος αργός λυτρωτικός Ο τρόμος θεόρατος απειλεί ότι η νύχτα θα πλησιάσει τον στόχο που ξαστόχησε η μέρα. Και ποιος είναι ο στόχος; Κοιμισμένη η σκ

Αυτά που βλέπεις να ορθώνονται μπροστά μου είναι μέτρα άμυνας. Τείχη τα λένε και έχουν το ρόλο της προστασίας, της αγκαλιάς και της ασφάλειας. Εκεί μέσα βρίσκομαι με όλα μου τα υπάρχοντα. Με τις μελαγχολικές συννεφιές μου. Με τους γελαστούς μου ήλιους. Με τους μεγαλεπήβολους στόχους και τις ηττοπάθειές μου Με την ασυγκράτητη ορμή προς τη δημιουργική επανάσταση και με τις ανασφάλειες του πρωτάρη. Τα τείχη τούτα αποτελούν προέκταση του εαυτού μου. Πολλοί οι καιροσκόποι και οι κ

Ξέρω περνάει ο καιρός Κι’ο κόσμος μας αλλάζει Και σαν χαμένος θησαυρός η αγάπη μας βουλιάζει Ξέρω χαλάει ο καιρός Αύριο θάναι βροχερός Και ένας έρωτας γυμνός παγώνει μες’το αγιάζι Ξέρω την ώρα της φυγής Στο σκαλοπάτι μιας κραυγής Πουλάς το σώμα της ψυχής Κ’ ανάσες αγοράζεις Ξέρω πατάς τον ίσκιο σου Με σιδερένια γόβα πονάει…το αίμα που κυλά στο χωματένιο σώμα Ξέρω στης νύχτας την σιωπή Την μοναξιά σκοτώνεις Ακούς τον τοίχο που μιλά και λες δεν είμαι μόνη Ξέρω πως ζεις χωρίς

Η ζωή μια δοξασία με υπομονή και αισιοδοξία, ανέλπιστες ελπίδες μέσα στου κόσμου τις προσδοκίες, Όνειρα χωρίς ακτή πελαγομένα μικρά θαύματα που σώζουν την ημέρα, Ευχές από καρδιάς που ανασταίνουν πρόσωπα χαρούμενα ανάσα παίρνουν, ο κόσμος έξω, γδέρνει γη και ουρανό ζει χωρίς όρια δεν έχει αναπαμό, η ζωή μια δοξασία έχει ο Θεός υπομονή, χαρίζει ευκαιρία! Κατερίνα Ηρακλέους 🌹

Απρίλο- Μάης Χάρμα οφθαλμών, Ελπίδας δέηση, Ελιάς ανθοφορούσας, Ολημερίς ολονυχτίς κάνουν δέηση.... Στις Ομορφιές της Φύσης. Κι εγώ σαν έτοιμη από καιρό βγήκα στο ξάγναντο να δω... και να θαυμάσω... Συνάντησα την Άνοιξη στα κόκκινα ντυμένη... Οι παπαρούνες χόρευαν με το Ρυθμό... Τ' Απρίλη, τις πόνεσα, γιατί ήταν ο τελευταίος τους χορός... Στέκεται και περιμένει βιαστικός στο έμπα του ο Μάης Ο μήνας μετά λούλουδα, μαράθηκαν τα κρίνα, Του χρόνου ν' είμαστε καλά ξανά θα γεννηθού

Σε ένα χωριό απόντων σε άφησα Κατέβασα κουρτίνες και απομακρύνθηκα Ίσως υπήρχε ο χρόνος της επιστροφής καθώς η μεγάλη πόρτα αργά έκλεινε... Πίσω δεν κοίταξα... Έτρεξα όσο πιο γρήγορα να προλάβω την νύχτα Αντίστροφα άρχισα να μετρώ... Εξιχνίαζα το σκοτάδι μέχρι που χάραξε το φώς Άκουσα του τελευταίου αηδονιού το κελαήδημα Ύστερα σκαρφάλωσα στην πιο φωτεινή ηλιακτίδα Κι ας ήτανε ο πιο βαρύς Χειμώνας... Εύα Γεωργίου 🌹.

Νύχτα αράγιστα σκοτεινή Χείλη τρεμάμενα σαν απροστάτευτα δέντρου κλαδιά στο μένος τ' ανέμου αφημένα Κατακλυσμιαίος της αγάπης ο υετός ανεμπόδιστα επελαύνει γοερός Στα σπλάχνα σταλάζει αίμα πηχτό σα δηλητήριο θανατερό Λέξεις αιμόφυρτες σερνάμενες αυτομολούν σε στίχους να μετουσιωθούν ένα ποίημα να επανδρώσουν Εξαπατηθέντος πάθους αμόλευτο λυγμό Η νύχτα όμως εμμένει ακάματα εκδικητική Σαν κάφτρα τσιγάρου κατακαίει του σάρκινου κόρφου τον κοπετό... Αλίκη Πέϊκου 💔

Μήν τρέχεις...δεν μπορείς να ξεφύγεις... Κτήμα σου είναι ,ότι μέσα σου κρατάς... Ν’αντέχεις το βάρος της συνείδησης, κι αν συνηδητοποιήσεις πώς δεν μπορείς, παραδέξου και γίνε φίλος του εαυτού σου.... Μίλησε του,ξεχώρισε τα σωστά και τα λάθη του, πάρε τον μιά ζεστή αγκαλιά και προχώρα μαζί του... Μαζί θα διαβείτε το ποτάμι,εσύ και ο εαυτός σου... Σωσίβιο μην περιμένεις...αντάμα θα κολυμπήσετε μέχρι να βρείτε το απάνεμο λιμάνι.... Ποτέ δεν μπορείς να του ξεφύγεις , με τα καλά

Έρημες οι Κυριακές. Τα ποιήματα ξεχείλωσαν. Η σιωπή μετράει τους ίσκιους στο πάτωμα, οι οποίοι τρίζουν απ’ τον πόνο. ​Πόσο μελάνι ξοδέψαμε για μια Κυριακή, μια ερωμένη... Ένα λερωμένο φιλί και δύο λέξεις ξεπουλημένες... Σωτηρούλα Χατζηκωνσταντή Τζιαμπουρή 🌹

Σκοτείνιασε πάλι η θάλασσα, χάθηκαν τα γαλανά νερά της. Οι γλάροι κρύφτηκαν στα κύματα. Ήθελαν να ναι κοντά της. Κι αυτός ένας άνθρωπος μισός, ψάχνει στην άμμο για αφημένα κοχύλια, για μπουκάλια με μηνύματα αγάπης. Έστω για ένα κομμάτι ουρανό ξεχασμένο από το χτες. Αλήθεια πόσο γρήγορα βραδιάζει ακόμα. Αντριάννα Περικλέους 🩵

Ο έρωτας… Είχε κρεμαστεί στον αγέρα, λαγαρισμένος, οι στίχοι να γίνουν σάρκα κι έσμιγε τον ουρανό με τη γης. Ζυγιάστηκε πάνω απ´την καρδιά, με αετίσια φτερά γιομάτος δύναμη, τρουλωτός με τ´άστρα. Πλανέματα οι στίχοι να πλέξουν ερωτικό τραγούδι ναζλίδικα να γουργουρίζουν πόθο κι αγάπη! Ο έρωτας… Εκηβόλος, μακροσαγητάρης, σαν ουρανοδρόμος ήλιος αναντρανίζει στ´ανάτελα του! Να πλήξει σαν πόλεμος με φως αστραπιαίο το αφάλι της καρδιάς. Σκίστηκε η καρδιά στα δυο και γιόμισε φιλιά

Πάμε κι ερχόμαστε, σε πολύβουες πόλεις κοιτάμε ο ένας τον άλλον με βλέμματα από χιόνι, και μέσα μας όλα μια ατελείωτη παγωμένη γη. Κι αν τύχει να σηκώσουμε το βλέμμα ψηλά, τότε, μέσα μας αστράφτει όλο το σύμπαν, οι φλέβες μας ποτάμια που ξεχειλίζουν, κι η σκέψη λούζεται στο φως. Η καρδιά μας ένας γαλαξίας κι αυτή φτιαγμένη μόνο για να βλέπει το θαύμα, όλοι απ' αυτή τη μαγική σκόνη είμαστε φτιαγμένοι, πως το ξεχάσαμε όμως, και πως αφήσαμε χώρο στη σκοτεινή ύλη να ταξιδεύει τη

Μες τη θολούρα του μυαλού οι ερυνύες μου κοχλάζουν, Κρύες, αφέγγαρες οι νυχτιές, μαύρες σκιές, οι σιωπές ουρλιάζουν... χαρακιές τη καρδιά μου, τη ματώνουν πληγές που αφόρητα πονούν. Κι ουλές γεμάτη την θυμώνουν Βασανιστική η νύχτα, μες σ' ανυπόφορη αγρύπνια, στης φαντασίας τα κιτάπια αναζητώ τα λόγια του τα τρυφερά τα γλυκά του φιλιά. Του έρωτά του τα χάδια, μου κόβεται η ανάσα θηλειά ο στεναγμός, μου πνίγει τον λαιμό σιέται το κορμί στης πεθυμιάς τη παραζάλη, στενάζει κι α

Δεν με φοβίζει ο θάνατος, ο μόνος προβλέψιμος στο απρόβλεπτο που βαδίζω. Από εχθρός με τα χρόνια έγινε φίλος, μαύρο πτηνό που μου κρατάει συντροφιά. Δόλο δεν κρύβουν οι ματιές του. Μου έχει μάθει να εκτιμάω τις στιγμές μου κι ας είναι λίγες οι ακτίνες του φωτός. Πες μου Ζωή... Με τόσα φώτα την διχόνοια πως σπέρνεις; Πώς αναλώνεσαι στου κόσμου το χυδαίο; Πες μου γιατί να σε ονομάσω λυτρωτή; Μόνο ο θάνατος αξίζει τη ζωή. Χρήστος Παναγιωτόπουλος 🌹

Ένας δρόμος χωματένιος χαμένος Ο καλπασμός σου βρήκε έδαφος να σμιλεύσει Σφυριές στις αυταπάτες των βημάτων μου Ημέρωσε την ψυχή σου που αγρίεψε Έδεσε τους όρκους που μου έδωσες Σβήσε τους λησμονημένους σου, ιλίγγους, τώρα Γράψε με ξύλινο σπαθί στον μαυροπίνακα της απουσίας σου Ριγούσες στα τελματωμένα χωνιά των δακρύων σου Και το άλογό σου θρηνούσε σελωμένο τον αφανισμό σου Θλιμμένη ευωδία Ανατρίχιαζες εμπρός στο κουράγιο που δεν είχες Κι αυτό έσπασε Σείστηκε σαν προσευχή μπ

Θα σταματήσω να γράφω ποιήματα για χρυσοκέντητους ήλιους, για ήλιους ολύμπιους, μαγικούς, παραμυθένιους, καλόψυχους. Δεν υπάρχουν τέτοιοι ήλιοι. Αν δεις καλά ο ήλιος είναι μια μεγάλη πυρκαγιά, μια φωτιά που αν πέσει θα μας κάψει. Και αν τον κοιτάξεις κατάματα σου κλέβει το φως. Τον θαυμάζουμε από μακριά, τον θαυμάζουμε από τον θρόνο του ψηλά για τη ζέστα και το φως του. Αν όμως κατεβεί και σεργιανίσει ανάμεσά μας, ο ήλιος θα γίνει κόλαση, εμείς στάχτη, τα ποιήματά μου πλάν