Ο Λυτρωτής

Δεν με φοβίζει ο θάνατος,

ο μόνος προβλέψιμος στο

απρόβλεπτο που βαδίζω.

Από εχθρός με τα χρόνια

έγινε φίλος,

μαύρο πτηνό που μου

κρατάει

συντροφιά.

Δόλο δεν κρύβουν οι ματιές του.

Μου έχει μάθει να εκτιμάω τις

στιγμές μου

κι ας είναι λίγες οι ακτίνες

του

φωτός.

Πες μου Ζωή...

Με τόσα φώτα την διχόνοια

πως

σπέρνεις;

Πώς αναλώνεσαι στου

κόσμου το χυδαίο;

Πες μου γιατί να σε ονομάσω

λυτρωτή;

Μόνο ο θάνατος αξίζει τη ζωή.

Χρήστος Παναγιωτόπουλος 🌹