Καλπάζω χωρίς εμένα

Ένας δρόμος χωματένιος χαμένος

Ο καλπασμός σου βρήκε

έδαφος να σμιλεύσει

Σφυριές στις αυταπάτες

των βημάτων μου

Ημέρωσε την ψυχή σου

που αγρίεψε

Έδεσε τους όρκους που

μου έδωσες

Σβήσε τους λησμονημένους

σου, ιλίγγους, τώρα

Γράψε με ξύλινο σπαθί

στον μαυροπίνακα της

απουσίας σου

Ριγούσες στα τελματωμένα

χωνιά των δακρύων σου

Και το άλογό σου θρηνούσε σελωμένο τον αφανισμό σου

Θλιμμένη ευωδία

Ανατρίχιαζες εμπρός στο

κουράγιο που δεν είχες

Κι αυτό έσπασε

Σείστηκε σαν προσευχή

μπροστά στο ουρανό μου

Σπάραγμα ατίθασο

Και το άλογο,

άλογο, αδάμαστο, ελεύθερο,

έμβλημα αρχόντων, ηρώων, ιπποτών,

όλων νεκρών

Καταδικασμένο

Να καίγεται, να ξαναγεννιέται

Να σχίζει τους αγέρες

χωρίς να τους κρατά

Καλπάζων

Χωρίς καβαλάρη

Χωρίς ενθύμηση

Χωρίς διακοπή

Χωρίς εμένα

Άδειο και δειλό

Σαν το δρόμο

Σαν εσένα

Άννα Κλαρίτη 🌹