Θύμωσε πια κι ο ουρανός, αστράφτει και βροντάει κατάμαυρος από θυμό, σε κεραυνούς ξεσπάει. Πλημμύρες και κατακλυσμοί, οργώνοντας όλη τη γη θαρρείς... του κόσμου η συντέλεια έχει 'ρθεί... Θ ε έ μου, δύσκολοι χρόνοι και καιροί, βάσαν, πίκρες και καημοί... φτώχεια και δυστυχία, στείρα από ελπίδα η ζωή από αγάπη και χαρά στεγνή του κόσμου η καρδιά μέσα σε πανδημία. Κι όμως, ποτέ δεν είν ' αργά, ν ' αλλάξει ο κόσμος μας πορεία, χρειάζεται αγώνας, υπομονή, αγάπη, πίστη στο Θεό κα

Βλέμμα καλοκαιρινό και ξάστερο, συνηθισμένη μέρα διάθεση στα ύψη, διαβολεμένο κέφι. Καθυστερημένο λεωφορείο, ουρές από χασμουρητά, γκρίνιες και εντάσεις, η ακατάληπτη χαρά άσβεστη. Εργασία δύσκολη,απαιτητική, μικρή αργοπορία, υποτιμητική επίπληξη, συννεφιάζει το βλέμμα. Προχωρά η μέρα, ατέλειωτες απαιτήσεις, χαμόγελα επίπλαστα, εξάντληση απερίγραπτη. Το καλοκαίρι,χειμώνας, βαραίνουν τα μέλη, η μέρα στο τέλος της. Τί πέτυχες; Πρόσφερες όσα επιθυμούσες; Φύλαξες την ψυχή σου από

Η οθόνη του παράθυρου σκοτεινή αντικριστά η φωτιά της μνήμης φωτίζει θύμισες από τους πόνους της καρδιάς. Η άγρια μουσική της πραγματικότητας κομματιάζει την πλάνη της ελπίδας και τα δίχτυα του μυαλού μπλέκονται σε μια παγίδα στον πάτο στο κατακάθι του πόνου της Κάθε βράδυ σιγά σιγά υψώνει τοίχο για να τον γκρεμίσει το πρωί και να βγει ανοιχτή στον κίνδυνο να κατέβει ως την αγάπη. Που πήγε δεν θυμάται Μόνο ότι ο πόνος της Δεν βρήκε ανταπόκριση Δεν βρήκε θαλπωρή Paul Cezanne 1

Ανέμενε ποτέ με λαχτάρα έναν ήχο. Έμπηγε τα νύχια βαθιά στο σώμα από την αγωνία της προσμονής. Τιναζόταν στο άκουσμα μιας φωνής μέσα στο όνειρο. Κι εκεί, μεσούσης της νύχτας, έβλεπε τον διακαμό του στη ρίζα ενός αόρατου δέντρου, με τα κλαδιά να λυγίζουν στην απούσα παρουσία του, ενώ την ίδια ώρα εκείνη, σαν υπνοβάτης, ξυπόλυτη κι αλαφροΐσκιωτη, βάδιζε μέσα στο σκοτάδι μιας ανύπαρκτης ώρας… Κι αυτό το απόκοσμο μουσικό άκουσμα διαχεόταν στη μυστηριακή ατμόσφαιρα της σπηλιάς, κα

Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ μεγάλα κ’ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη. ............................... Ανεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω. Απόσπασμα από τα ¨ΤΕΊΧΗ” Κ.Π.ΚΑΒΑΦΗΣ ΑΛΗΤΗΣ Μόνος του στο ουζερί,σε μια ψάθινη σπασμένη καρέκλα ακουμπισμένος, τώρα στα στερνά του χρόνια , απόμαχος της ζωής,ανέρωτο πίνει το ούζο του ανάμεσα σε χαρά και θλίψη και όσο έπινε άλλο τόσο αυξανόταν η περιστροφή της γης και απομακρυνόταν ο κόσμος του. Μην ευνου

Σκόρπια η άμμος στα πατήματα μας... Έναν έναν μετρούσαμε τους κόκκους των ονείρων μας... Τώρα μείναμε ξάφνου μετέωροι ανάμεσα στο χθες και στο σήμερα. Ακούνητοι και λαβωμένοι στην κάψα του ήλιου, προσμένουν οι λέξεις τα αστέρια να λάμψουν ξανά... Βαθιές οι σιωπές που νιώθουμε κι ανείπωτες, Σαν ανάσες, που δεν τολμούν να ουρλιάξουν, σαν βλέμματα μισά και σκοτωμένα. Βλέπεις; Μας θέλουν ξένους, Ίσως μια νύχτα, όταν ο ουρανός μας αγαπήσει, λάμψει για μας. Να μαζέψουμε ξανά τ

Μπροστά στη πόρτα σου Έσπασαν οι φλέβες του ξύλου Η αιμορραγία δεν υποχωρεί Η διάβρωση σαράκι Η λαβή σκουριασμένη βαριανασαίνει Τα αποτυπώματα εκεί Μπήκα ή βγήκα Ήρθα ή έφυγα Εγώ ακόμη δε ξέρω Το ξύλο παραιτήθηκε Ούτε σύρτης, ούτε κλειδί Η κλειδαριά πεθαμένη στο ρεύμα Ασφυκτιώ Ο αέρας δε μπαίνει από την κλειστή σου πόρτα Τα μέσα και τα έξω εξαντλήθηκαν Ο ήχος μαχαιρώθηκε Η πρόθεση γυμνή αποστεώθηκε Μου γύρισες την πλάτη Εσύ ήσουν πάντα η πόρτα Τι περιμένεις Κλειδώσου μέσα Εγώ

Αυτή τη νύχτα που να μιλήσω σε ποιον να τα πω, πόσο μεγάλος είναι ο πόνος και σκοτεινιά μες στο μυαλό. Έχω μια αμφιβολία είμαι στα χρόνια της εφηβείας, και είμαι τόσο μόνος βαρύς στην καρδιά μου ο πόνος. Μες στο μυαλό μου χιλιάδες σκέψεις με βασανίζουν ως το πρωί. Και να μην έχεις ένα χέρι κάπου να κρατηθείς. Αχ, με πιάνει αυτή η αμφιβολία είμαι στα χρόνια της εφηβείας, που όλοι σου λένε τι θέλουν να κάνεις εσύ. Μες στου μυαλού την καταιγίδα και ο κόσμος να μη σου δίνει ελπί

Καλημέρα αν μπορεί να λέγεται καλημέρα, όταν η συνείδηση βαραίνει αγαπημένοι μου φίλοι. Συγγνώμη Μυρτώ , Όχι μόνο για το κακό που σου έκαναν. Αλλά και για το στόμα που άνοιξε μετά. Για όλους εκείνους που αντί να σωπάσουν, σε δίκαζαν. Που μέτρησαν το ντύσιμό σου, τις επιλογές σου, την παρουσία σου λες και αυτά εξηγούν το έγκλημα. Λες και υπάρχει ποτέ αλλά. Δεν υπάρχει αλλά. Υπάρχει μόνο βία. Και ευθύνη. Μια κοινωνία που ακόμα ψάχνει τι φορούσε ένα κορίτσι, αντί να

Απρόβλεπτα ανοίγουν οι πύλες τ' ουρανού... ο μεγάλος κατακλυσμός πλησιάζει, ατέλειωτα τα δάκρυα. Μα ένα δάκρυ πάντα ξεχωρίζει, το πιο καυτό, της μάνας. Είν' η μέρα του πόνου, των απελπισμένων, ειν' η μέρα που οι κραυγές σιωπούν και γίνονται δάκρυα, πόνος πίσω απ τα μαύρα σύννεφα της απελπισίας. Οι πύλες τ ουρανού ανοίγουν διάπλατες, να χωρέσουν η θρηνητική ερημιά κι η απελπισία της κάθε μάνας. Πως να περιμένει το θαύμα, την άνοιξη, κοιτώντας τα σφαλισμένα μάτια, χάθηκε κι

(στη μνήμη του αγαπημένου μου πατέρα) Στις άστατες ανεμοδούρες του μυαλού εκεί που η μνήμη ανεμοπαλεύει πικρή είναι της λήθης η πνοή που τη φωνή ξεραίνει. Στις έρημες αλησμονιές του νου εκεί που η διάνοια βαλτώνει της σκέψης ο ποταμός γοερά το ρου του δυναμώνει. Μακριά στα πέρατα, σβηστά εκεί που η ζήση αποσώνει μια αχτίδα των ματιών σου ζωντανά φωτά και μας λυτρώνει. Νίκος Μητρόπουλος 🪽

Όσα χρόνια πέρασαν πίσω μου, δεν κατάφερα να σε σβήσω. Πάγωσε ο χρόνος για εμένα. Στο σ' αγαπώ που πίστεψα. Σε σπασμένες υποσχέσεις που πέταξες. Βυθίστηκα σε πένθος που δεν γνώρισες. Όλα για σένα εύκολα έρχονταν πάντα. Λες και σου χρωστούσε ο θεός. Πίνοντας της λήθης το νερό. Προχώρησες μίλια μακριά. Κλειστά τα μάτια μου έμειναν σε μια άδεια ελπίδα. Έραψα μια τσακισμένη καρδιά. Μάδησα την ψυχή μου. Μια σφήνα με σταμάτησε. Ακίνητη και μπηγμένη μέσα στο είναι μου. Πάσχιζα να τ

Τα παιδικά μου χρόνια ένα δέντρο άκαρπο, που ανασύρθηκε από τη μνήμη μου με όλα τα θέλω που δεν έζησα κι όλες τις πίκρες που γεννούν οι στιγμές κι εγώ πάντα γυμνός πίσω από τις φυλλωσιές της συστολής μου. Χρόνια κρυβόμουν κάτω από τη καμπούρα ενός επιβλητικού βουνού που κινούσε τα νήματα της ζωής μου. Στα μελαγχολικά μάτια μου απλωνόταν ένας φόβος, ο θάνατος και ο Θεός. Κι ο δρόμος μακρύς και κακοτράχαλος, δρόμος της ψευδαίσθησης με τόσα βάσανα και θλίψη, κόκκινο αίμα του θυμ

Μόνο που οι έρωτες λένε περνούν Και οι μνήμες μένουν τρυπωμένες σε ερμάρια καραδοκούν να κρυφτούν απ' τους ρουφιάνους. Σάμπως δεν υπάρχουν; Ψυθιρίζουν ανάμεσα μας... Σουλατσάρουν στα ανήλιαγα της ψυχής. Και εμείς σωπαίνουμε.. γιατί η καρδιά κρατά αναμνήσεις, αυτή θυμάται... Μας σιγό μουρμούριζει να μην φοβόμαστε τους ρουφιάνους. Μα οι έρωτες, βλέπεις, δεν περνούν στ’ αλήθεια... Μονάχα, αλλάζουν μορφή. Γίνονται βλέμματα που αποφεύγεις, τραγούδια που δεν τελειώνουν. Μορφέ

Μπορείς να με διαβάσεις, στα μάτια σαν με δείς, μπορείς να μ’ αξιολογήσεις, χωρίς λόγια να πείς. Γράμματα στο βιβλίο μου, οι σκέψεις μου προτάσεις, ανοικτές οι σελίδες μου, μπορείς να τις διαβάσεις. Ορθάνοιχτο το βιβλίο μου, σαν το μετροφυλλίσεις, θα το διαβάσεις προσεχτικά, λέξη ...λέξη θα συλλαβίσεις. Το βιβλίο μου διαβάζεται, από σωστούς ανθρώπους, που έχουν μέσα τους βαθειά, τον σεβασμό και τρόπους. Όσοι σκοπεύουν άδικα, τις σελίδες να τσαλακώσουν, μάταιη η προσπάθεια, τα

Δύο χέρια• φορεμένα σε μανίκια σηκωμένα. Να φαίνονται οι πράξεις. Μην και σταθούν αμφιβολίες στα διάτρητα κουμπιά. Δύο χέρια• βίασαν με στόμφο και με έπνιξαν. Βύζαξε ο πόνος φθόνο κι έγινε στάλα σε εκκρεμότητα. Ύστερα έπρεπε• — ακούς; — έπρεπε πολλά. Εγώ δεν άντεχα τα πρέπει• Είναι λεμόνια βουτηγμένα σε πρόσωπα. Κι έτσι πρόσφερα το υστέρημά μου. Δύο χέρια νυφικά, σαν ταφικά μνημεία. Αγορασμένα χέρια. Δάχτυλα δεύτερης ποιότητας. Πολυφορεμένα. Με έπνιξαν. Με βίασαν. - Τα φόρεσα

Όλες τις νύχτες που μου είπες πως θα ’ρθεις με ένα καράβι από μακρινό λιμάνι, παντού τριγύρω μας να φλαίγονται οι φάροι και εμείς γυμνοί ακροβάτες στο κενό. Όλες τις ώρες που μου είπες «θα χαθώ» με ένα τραίνο στις ράγες τσακισμένο, πικροί σταθμοί που μένουν σιωπηλοί σε έναν κόσμο στο χάος βυθισμένο. Σε όλες τις μπόρες που περάσαμε μαζί με ένα τσιγάρο στο στόμα αναμμένο, τώρα χειμώνας και μια βαθιά σιωπή με ένα τραγούδι στα χείλη λυπημένο… Κώστας Κούκας Ποιήματα στο Σεληνόφως

Τέκνα βουβά άλαλης μάνας Βουές μιας μοναξιάς τρελής Ακούσματα σκαστής καμπάνας Χρυσή σιωπή και λατρευτή. Σαν απαλά μου πιάσεις χέρι Με πας στης ξαστεριάς το νου Σ' ουράνιο φρόνιμο νυχτέρι Ρούγες σοφίας, λογισμού. Σοφές σιωπές μουγκής γαλήνης Φίλοι πιστοί, δεν απατούν, Άδειες ποτέ στην καλοσύνη Κάθε απορία ,σ ' απαντούν. Σοβαρό ήθος σημασίας Άφωνες μάγισσες βουβές Άτεγκτοι εχθροί της προδοσίας Των αηδονιών γλυκολαλιές. Στης μοναξιάς μουντά σοκάκια Στην ηρεμία της νυχτιάς Σιωπ

Έφυγα κι εσύ μ’ ακολούθησες. Δε θα ’πρεπε. Δε σε πήγαινα εκεί που ήθελες εσύ στον ήλιο, στη θάλασσα, στο καλοκαίρι. Σε πήγαινα εκεί που ήθελα εγώ στο κρύο, στη βροχή, στον χειμώνα… Γιώργος Καστρουνής Εκδόσεις 24 Γράμματα

Το χρώμα τη επιθυμίας σου, το έκρυψες συθέμελα στην τέχνη του αγγίγματος Εκεί ξαπόστασα δειλά Εκεί σε έσμιξα Σε όσα δεν είπαμε Γείραμε στα απαλά στήθη της νύχτας Μαζέψαμε ονείρων μύρα Στολίσαμε τις βιτρίνες των χτύπων μας με ψεύτικες φιοριτούρες Βρεθήκαμε αγκαλιά κλαίγοντας στις μικρές εξομολογήσεις Αποστάξαμε έρωτα Τον πήγαμε βόλτα σε μισητούς, μα στολισμένους ιλίγγους Μετά κοιμηθήκαμε στην πανσέληνο Αιχμάλωτοι της καταφρόνιας μιας “σχεδόν” αγάπης, βιδωμένης ασφυκτικά στο χώ