"Εντελώς" χαμένο

Το χρώμα τη επιθυμίας

σου,

το έκρυψες συθέμελα

στην τέχνη του

αγγίγματος

Εκεί ξαπόστασα δειλά

Εκεί σε έσμιξα

Σε όσα δεν είπαμε

Γείραμε στα απαλά στήθη

της νύχτας

Μαζέψαμε ονείρων μύρα

Στολίσαμε τις βιτρίνες

των χτύπων μας

με ψεύτικες φιοριτούρες

Βρεθήκαμε αγκαλιά

κλαίγοντας

στις μικρές εξομολογήσεις

Αποστάξαμε έρωτα

Τον πήγαμε βόλτα σε

μισητούς,

μα στολισμένους ιλίγγους

Μετά κοιμηθήκαμε στην

πανσέληνο

Αιχμάλωτοι της καταφρόνιας

μιας “σχεδόν” αγάπης,

βιδωμένης ασφυκτικά

στο χώμα

Κι από γκρι αυτή

βάφτηκε μαύρη

μέσα στις χούφτες μας

Δε το καταλάβαμε

Πεθαμένη στα

δάκτυλά μας

ήθελε να αναστηθεί,

μα ξαναπέθανε

Ανείπωτη θλίψη!

Θυμάσαι;

Πάντοτε λέγαμε “σχεδόν”

τα σώματά μας όμως,

είχαν ήδη πει το

“ποτέ”

Πόσο μου λείπει το

“εντελώς”;

Πόσο το μισώ!

Άννα Κλαρίτη 🪽