Βουνά σιωπής

Τέκνα βουβά άλαλης μάνας

Βουές μιας μοναξιάς τρελής

Ακούσματα σκαστής καμπάνας

Χρυσή σιωπή και λατρευτή.

Σαν απαλά μου πιάσεις χέρι

Με πας στης ξαστεριάς το νου

Σ' ουράνιο φρόνιμο νυχτέρι

Ρούγες σοφίας, λογισμού.

Σοφές σιωπές μουγκής γαλήνης

Φίλοι πιστοί, δεν απατούν,

Άδειες ποτέ στην καλοσύνη

Κάθε απορία ,σ ' απαντούν.

Σοβαρό ήθος σημασίας

Άφωνες μάγισσες βουβές

Άτεγκτοι εχθροί της προδοσίας

Των αηδονιών γλυκολαλιές.

Στης μοναξιάς μουντά σοκάκια

Στην ηρεμία της νυχτιάς

Σιωπές με είδανε στα μάτια

Κι' όλες με πήρανε αγκαλιά.

Πιο λιγοστά τα ειπωμένα

Στη διαδρομή μου μιας ζωής

Σ' άπειρα λόγια βυθισμένα

Βουνά οι τόμοι της σιωπής.

Στα σωθικά βόσκουν μανάρια

Στης σύνεσής μου την πλαγιά

Στ' άδικο γίνονται λιοντάρια

Σιωπές κραυγές, σιωπές θεριά.

Καίω τα χούγια,λάθη, πάθη

Στο χονευτήρι της ζωής Όμως στον έρωτα κι'αγαπη

Αντάρτες λέξεις της σιωπής.

Λευτέρης ΣιώμοςΚ41δ.π.ελ.