Αλήτης...

Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ

μεγάλα κ’ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.

...............................

Ανεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω.

Απόσπασμα από τα ¨ΤΕΊΧΗ”

Κ.Π.ΚΑΒΑΦΗΣ

ΑΛΗΤΗΣ

Μόνος του στο ουζερί,σε μια ψάθινη

σπασμένη καρέκλα ακουμπισμένος,

τώρα στα στερνά του χρόνια ,

απόμαχος της ζωής,ανέρωτο

πίνει το ούζο του ανάμεσα σε χαρά και θλίψη

και όσο έπινε άλλο τόσο αυξανόταν η περιστροφή

της γης και απομακρυνόταν ο κόσμος του.

Μην ευνουχίζεις κόσμε τον αλήτη

αφρισμένο κρασί της νιότης είναι ,

ευνοούμενο παιδί του έρωτα κι αυτός

από ύλη αιώνια ,

την κεφαλή του κλείνει δισταχτικά

στα βουβά τ' άστρα

και από το φως των φεγγαριών ευλογημένος.

Το φως του ήλιου απ' τα δάχτυλα του σταλάζει,

στα σκοτάδια το κουβαλά σαν πέφτει η αυλαία ,

λούζεται τις πίκρες της προσδοκίας

στην νυσταγμένη σκάφη της δύσης.

Στις ανάγκες των λουλουδιών προσκυνά ,

το άρωμα της ζωής βυζαίνει με πάθος,

ο πόθος του προσωρινό μεγαλείο,

θεοί και ήρωες ,τι κρίμα ,

απόντες απ' τ' αμπέλια της ψυχής .

Η καθαρότητα της ψυχής του

φεγγοβολά θλιμμένα ,

νυσταγμένος αποσπερίτης,

και αναπάντεχα, παράτονο

τραγούδι της αγάπης γίνεται.

“Εγώ δεν ήμουνα αλήτης, αλήτη μ’ έκανες εσύ”

Δεν τον ξεγελά τούτη η σιωπή

που μοιάζει με ανάκριση,

τον φάκελο του πεπρωμένου του

κατά γράμμα ακολούθησε,

και στους καθρέφτες της ζωής αντιστάθηκε.

Περήφανος μες στην μοναξιά του τάφου του ,

του κορμιού του έμεινε ιδιοκτήτης,

αρνείται να ομολογήσει για μια αγάπη

ζωντανή που καίει μες στον θόλο του.

Χάρης Παπασάββας 🪽