Κόκκοι ονείρου

Σκόρπια η άμμος στα

πατήματα μας...

Έναν έναν μετρούσαμε τους

κόκκους των ονείρων μας...

Τώρα μείναμε ξάφνου

μετέωροι ανάμεσα στο

χθες και στο σήμερα.

Ακούνητοι και λαβωμένοι

στην 

κάψα του ήλιου,

προσμένουν οι λέξεις

τα αστέρια να λάμψουν ξανά...

Βαθιές οι  σιωπές που νιώθουμε

κι ανείπωτες,

Σαν ανάσες, που δεν τολμούν

να 

ουρλιάξουν,

σαν βλέμματα μισά και

σκοτωμένα.

Βλέπεις;

Μας θέλουν  ξένους,

Ίσως μια νύχτα, όταν ο

ουρανός μας αγαπήσει,

λάμψει για μας.

Να μαζέψουμε ξανά τους 

κόκκους απ’ την αρχή,

και να χτίσουμε απο τη

σκόνη μια άλλη αγάπη,

που δεν θα φοβάται το

αύριο.

Εύα Αλιβιζάτου 🪽