Στην πένα μου Πήρα τις νυχτερινές στράτες, ερευνώ με πηδάλιό μου τη θεία έμπνευση και με τη δυνατή, καυστική, δίκαιη πένα μου. Αρέσει στους ερωτικούς μετανάστες. Ενοχλεί τους σάπιους πολιτικάντηδες. Ευφραίνει τους πιστούς οπαδούς. Εξοντώνει τους εφήμερους ανταγωνιστές. Ταΐζει τους πνευματικά πεινασμένους. Ξεντύνει τους τραγικούς ηθοποιούς. Γεμίζει ευ τους γυμνούς οφθαλμούς. Ξεσκίζει τους φθηνούς αριθμομνήμονες. Υγιαίνει τους αχόρταγους βιβλιοφάγους. Ριγεί τους παράνομους πέφτ

Τι κι αν οι κάμποι γέμισαν μαργαρίτες, παπαρούνες, κρινάκια, λαλέδες, τι κι αν γεμίζεις την ποδιά σου άνθρωπε με κλωνιά αμυγδαλιάς... Το κρύο σε αγγίζει, οι βροχές δυνατές σε κρατάνε αιχμάλωτο, το κρύο σε ντύνει ξανά με ρούχα ζεστά, ο ουρανός συνεχώς ξεδιπλώνει τις δύο εποχές! Κράτησε ουρανέ μου ακόμα λίγο την ομορφιά της καταιγίδας σου, και ρίξε σταγόνες δυνατές να γεμίσουν τα φράγματα, για να ξεδιψάσει η γη και το νερό να ζωντανέψει την ροή του. Κρύψε τον ήλιο και τις ζεστ

Αν και βροχερή η μέρα, καμιά στάλα να μην πανιάσει την ψυχή. Να προσμένουμε μ' απαντοχή κι αισιοδοξία το ολόφαντο χαμόγελο του ήλιου που πάλι θα φανεί! Το γέννημα των στίχων; Από μια βόλτα στο βουνό και θέα κάποιες αντιμαχόμενες ανεμώνες... Όταν κάνει επέλαση το ξεροβόρι κι οι θύμισες γίνονται τραχύ πανωφόρι της ψυχής... Ακόμα σε προσμένω... Ασίγαστη η λαχτάρα που με δέρνει. Πλέω σ' ατέρμονο ταξίδι προσμονής. Σώνομαι, όπως το λάδι στο καντήλι, αργοσαλεύει στην ψυχή η υπομονή

Ξυπνάω το πρωί με ένα γαργαλητό στο αυτί, φαίνεται πως ο εσωτερικός υδραυλικός, ο Walerij, αποφάσισε να κάνει αισθητή την παρουσία του… "Καλημέρα μικρή! " φωνάζει αυτός και ακούγεται το γαλλικό κλειδί μες το κεφάλι μου… " Καλημέρα και σε σένα. Σήμερα είναι μια όμορφη μέρα...έτσι δεν είναι ;" του λέω εγώ. Ο Walerij βγαίνει από το αυτί και κοιτάει το παράθυρο, κρύο, υγρασία... κατάλαβε ότι πρέπει να δουλέψει υπερωρίες… Κοιτάω το λαιμό μου στον καθρέπτη, η βαλβίδα μου τώ

Καθώς βυθίζομαι στον γκρίζο ορίζοντα των ματιών σου, αναρωτιέμαι ποια τρικυμία μου στέρησε το απέραντο γαλάζιο της ψυχής σου Στον ήχο των αναμνήσεων ψιθυρίζω το όνομά σου Μια μελωδία που αντηχεί ένα κύμα που με τραβά στον βυθό Ψάχνω τον δρόμο μου πριν χαθεί στη θύελλα που προμηνύεται Τα σύννεφα δακρύζουν μουσκεύουν το πρόσωπό μου Στη φλύαρη σιωπή σου χάνομαι ψάχνω το φως που κάποτε μας ένωνε Η φωνή σου αντηχεί στο παρελθόν ένα παρελθόν που γράφει ιστορία Οι μεγάλες αγάπες δεν

Η Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, που γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 21 Μαρτίου, τιμά μία από τις πιο πολύτιμες μορφές πολιτιστικής και γλωσσικής έκφρασης και ταυτότητας της ανθρωπότητας. Π Ο Ι Η Σ Η Κι αν η ομορφιά των λουλουδιών όλη είναι στα άνθη, η ομορφιά του κόσμου είναι μια ευγενική σκέψη, που χορεύει σε γλυκούς ήχους. Είναι η αρμονία των λέξεων και των γραμμάτων η συμμόρφωση. Είναι το όμορφο και βαθύ συναίσθημα, που γίνεται σειρά γραμμάτων και στίχοι κι οι φθόγγοι χτενισμένοι,

Καλημέρα, αγαπημένη μου Κύπρος, Ελλάδα μου. Αμμόχωστος μου, Κερύνεια μου — κατεχόμενη γη της καρδιάς μου. Σήμερα είναι η Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης. Μα είναι άραγε η ποίηση μόνο μία ημέρα τον χρόνο; Όχι. Η ποίηση είναι κάθε ημέρα. Και δεν ανήκει μόνο σε εκείνους που δηλώνουν ποιητές, με ρίμα, μέτρο και κανόνες. Η ποίηση ανήκει σε όλους μας. Είναι εκείνη η στιγμή που ξυπνάμε το πρωί, σηκώνουμε το βλέμμα στον γαλάζιο ουρανό και νιώθουμε την ψυχή μας να γεμίζει φως. Είναι οι λέξεις

Μέσα απο διαμαντένια λόγια μιλάς στις ψυχές.! Κύματα αφρισμένα οι γραφές σου.! Άνεμος σκορπάει τις λέξεις μέσα στην καρδιά του ποιητή,και η σκέψη του χρυσό μελάνι απλώνει δίχτυα όπου οι ευαίσθητες ψυχές ρουφούν το νέκταρ της γραφής των ποιητών. Συλλογική δουλειά, ενσυναίσθηση,αιμοδότης μελάνης η πένα σου ποιητή..! Εσύ που ξαγρυπνάς και οι λέξεις σφραγίζουν τα όνειρα σου..! Εσύ που μιλάς και από τα χείλη σου ευωδιαστές πηγές, που ρέει χρυσό μελάνι και καταγράφει ο νους σε πάπ

Και ήρθες εσύ Ήρθες εσύ όταν όλα έμοιαζαν χαμένα. Οταν το αηδόνι της καρδιάς έπαψε να μεθά την ουσία της ψυχής με το κελάηδημα του ! Όταν η ιστορία δίδαξε, πως υπήρξα μούσα άλλης εποχής. Όταν τα λόγια και οι υποσχέσεις πάλεψαν με ερμηνεία και ρεαλισμό, εμφανίστηκες εσύ … σαν μια σκιά μυστηριώδη, δίχως λόγια και περιτύλιγμα από χρυσό! Η απλότητα,η ταπεινότητα υπέρτατη ηδονή στην εποχή, που τα φαντασμαγορικό, μοιάζει με υπερθέαμα, μα δεν συναυδει στην ψυχή! Η ουσία και το περι

Ένα κείμενο για τη ζεστασιά του σπιτιού που δεν σβήνει ποτέ, όσο κι αν σβήνει το τζάκι κι αν αδειάζουν τα πιάτα... Από εκεί ξεκινούν όλα Υπάρχουν σπίτια που μυρίζουν φαγητό, γέλιο και ιστορίες, αλλά και αναμνήσεις! Σπίτια που δεν τα θυμάσαι για τη διακόσμηση ή τα έπιπλα, αλλά για εκείνη τη γωνιά όπου μαζεύονται όλοι, την εστία. Εκεί όπου τα ποτήρια μπλέκονται με τις γεύσεις, τις μυρωδιές, τις κουβέντες κι η ορθοστασία γίνεται γιορτή. Εκεί, ναι, εκεί μαζευόμασταν όλοι, στη γων

Κάποιες ψυχές απάνεμες είναι ακτές· θύελλα αν φέρνεις κει μην ρίξεις το σκαρί σου. Μην τους στερείς την ηρεμία της στιγμής, το φως του ήλιου με τον ίσκιο της ζωής σου. Κοίτα να δεις η νύχτα απλώθηκε νωρίς κι εσύ προσπέρασες δίχως να σταματήσεις. Ολιγορείς συχνά πυκνά παραληρείς και ούτε είδες καν τα χρώματα της δύσης. Κάποια φορά ζωγράφισες νεκρά πουλιά κι είπες απ' άνθρωπο δεν είναι σκοτωμένα. Όμως ταχιά το ψέμα απλώθηκε πλατιά κι ήρθε και σκότωσε κι εσένανε κι εμένα. Αν το

Κάτσε και γράψε ποιητή Δώσε ο,τι έχεις. Πάρε τις λέξεις αγκαλιά και παίδεψε τις. Τάισε τις Μην τις αφήσεις νηστικές. Δώσε αίμα από το αίμα σου και πρόσφερε τις. Μπας κι αλλάξει στο ελάχιστο ο κόσμος μας ετούτος. Πήγαινε όπου οι άλλοι αδυνατούν. Ανέβα στα κακοτραχαλα βουνά της ψυχής και δάμασε την. Μόνο εσύ μπορείς. Αντριάνα Περικλέους Ονουφρίου 🌹

Στην επιτροπή Δεν είμαι Πάπας ούτε Αγία, δεν είμαι τέλεια ούτε τελεία, δεν είμαι ήλιος ούτε αιωνία, δεν είμαι φίλη σας ούτε λατρεία. Μα σίγουρα θα είμαι σημαντική αφού διαπερνάω νέκταρ στην ψυχή. Μα σίγουρα θα ’μαι μια άμμου κουκίδα αφού θύελλα προκαλώ και καταιγίδα. Δεν έχω μάθει ποτέ να φοβάμαι όσο πολύ και αν θα πολεμιέμαι. Δεν έχω μάθει να τα σκεπάζω το άδικο θωρώ και ξεσκεπάζω. Και αν κάποιοι θέλουν συγχωροχάρτι στον πρόεδρο να πάνε για ψευτογινάτι. Εγώ μόνο ένα θα τους

Του Σίμου Ιωσηφίδη «Όποιος δεν έφαγε το ψωμί του με δάκρυα, δεν σας γνώρισε ποτέ ουράνιες δυνάμεις» «Τραγούδι του Αρπιστή», Γκαίτε, 1795. Λέγεται πως κάποιον Μάρτιο του 1909, ο Καντίνσκι, εντελώς ξαφνικά, κρέμασε έναν πίνακα στο σπίτι του ανάποδα. Και τότε κάθισε. Και τον κοίταζε για ώρες. Είχε πει σε έναν γνωστό του πως, έτσι αναρτημένος, έδειχνε μελαγχολικότερος. Από την άλλη ο Καμί, χρόνια αργότερα, όταν ρωτήθηκε περί λογοκρισίας είπε πως σε ένα νουάρ ας πούμε αφήγημα,

Νά’μαστε ξανά, σκιά μου, μαζί. Εσύ μπροστά μου ψηλόλιγνη, βιαστική κι ανυπόμονη, με τα ακουστικά στ’ αυτιά, χοροπηδάς στον εύθυμο ρυθμό. Κι εγώ πίσω σου αγκομαχώ, προσπαθώντας να σε φτάσω. Μα να, τώρα ανέβηκες στο βουνό. Δεν σε ακολούθησα. Αναγκάστηκες να κατέβεις στην επόμενη στροφή. Κάποιος πέρασε δίπλα σου. Ανενδοίαστα σε πάτησε. Άραγε… πόνεσες; Μα όχι, συνεχίζεις να είσαι μπροστά, κι εγώ να σε ακολουθώ. Σταματώ. Σταματάς κι εσύ. Αστειεύομαι μαζί σου σαν παιδί. Κάνω

Απροσδόκητες εισβολές ομορφιάς διαχέονται από το σταυροδρόμι καλλονή ντυμένο σε στιλιστικές επιλογές της φύσης Η όσφρηση μαγεμένη ψάχνει την προέλευση και την εντοπίζει στην διασταύρωση Λήμνου και Σωκράτους. Οι αμυγδαλιές ντυμένες στα ροζ και στα άσπρα επεξεργάζονται αρώματα ανόθευτα σε προσφορά εν είδη δώρου. Ο αέρας χαϊδεύει με τρυφερότητα τα πέταλα που ανατριχιάζουν σαγηνευμένος με την εμφάνιση της απόλαυσης Η φύση δείχνει την ισχύ της χωρίς έπαρση Όλη η ενέργεια μπλ

Φωτογραφικό υλικό: Γιούλη Σκορδάκη Ποίησης πορφύρα ο ορίζοντας... Επιθετικά εισβάλλει στο βλέμμα μου σαν θύελλα φωτός που σχίζει τη σκιά του σιδερένιου ολέθρου... Σαν έκρηξη ζωής πάνω στο διάφανο πέπλο της Κόρης που προβάλλει απ' του Πλούτωνα τα δώματα εκτοπίζοντας το χθόνιο σκοτάδι... ✨️Έτσι αλλάζουν οι εποχές... Χωρίς να ερωτηθούν... Από έναν θάνατο πάντα γεννιούνται... Και σ' έναν θάνατο οδεύουν... Χωρίς να ρωτούν... 🌹Δες...Καλπάζει πάλι η Άνοιξη στα κλώνια... Τα χρώματα

Ταξιδεύω πολύ καιρό μέσα στην αιώνια σιωπή Το αστρόπλοιο της ζωής μου έχει καταντήσει πια ένα ελπιδοκτόνο φέρετρο, το κορμί μου μια ονειροδιώκτρια ειρκτή Οι πόθοι μου απέμειναν χωρίς δέρμα και χυμούς Έχω αποχαιρετήσει τη γήινη Αλεξάνδρεια εδώ και πολλά χρόνια Το φως της αίγλης της προ πολλού έχει σβήσει Τώρα η αιρετική ψυχή μου έχει πλέον χαθεί Γυμνός μέσα στη διαστρική στολή μου περιμένω άδικα την αναγέννηση μου Στο στήθος μου ανοίγονται πληγές και από μέσα τους βγαίνουν γλώ

Η Γέννηση της Αφροδίτης 🪽Δημιουργός: Σάντρο Μποτιτσέλι Χρονολογία: περίπου 1484–1486 Τοποθεσία: Πινακοθήκη Ουφίτσι 🪽 Η ποίηση παφλάζει αίσθημα, ρυθμό, αρμονία. Ο χρωστήρας της τέχνης στον ψυχικό καμβά. Η έλξη της φύσης μεγανθής. Η εσωτερική φωνή, σπίθα, φλόγα που μετουσιώνεται σε φως στα σκιερά μονοπάτια της ζωής! Φτερακίζει στην τροχιά του ήλιου, στην αψίδα του ουρανού, στις φωτερές αχτίδες της Αέλιας, κυλά στις βένες της ασημόχυτης Σελάνας. Η ζωή που εμπνέει ο έρωτας σε κ

Πίνακας εικαστικού The Kiss- Gustav Klimt Την κεφαλή μου βάλε στα μαλλιά σου Κι' άσε με με εκεί για να ονειρευτώ Πνοής, παλμούς να νιώσω στα φιλιά σου Να είμαι η καρδιά σου κι' ανάσα σου εγώ. Σαν ο αγέρας θέλω να ξεσπάσεις Τα άνθη της ψυχής να σκουντάς δίχως όρια Όταν νομίσω πως έχεις κοπάσει , Να μου κλέψεις χνούδια ,πέταλα και σπόρια. Γίνου ακτή που όταν σκάει το κύμα Γλύφει αμμουδιές με τα χάδια τ' αφρού Άφησε του έρωτα και αγάπης στίγμα Πνίξει με στους πόθους του αχανές