Η Ποίηση της ψυχής μου...🪽

Η Γέννηση της Αφροδίτης

🪽Δημιουργός: Σάντρο Μποτιτσέλι

Χρονολογία: περίπου 1484–1486

Τοποθεσία: Πινακοθήκη Ουφίτσι 🪽

Η ποίηση παφλάζει

αίσθημα, ρυθμό, αρμονία.

Ο χρωστήρας της τέχνης

στον ψυχικό καμβά.

Η έλξη της φύσης

μεγανθής.

Η εσωτερική φωνή,

σπίθα, φλόγα

που μετουσιώνεται σε φως

στα σκιερά μονοπάτια της ζωής!

Φτερακίζει στην τροχιά του ήλιου,

στην αψίδα του ουρανού,

στις φωτερές αχτίδες της Αέλιας,

κυλά στις βένες της ασημόχυτης Σελάνας.

Η ζωή που εμπνέει ο έρωτας

σε κυκλικό χορό με τον Θάνατο.

Στο φως των ανέιπωτων λέξεων,

οι στίχοι αστέρια,

το ουράνιο μελόδραμα ηδύπνοο

στις φωτολαμψίες του ίμερου.

Ο λυγμός του μνησιπήμονα πόνου.

Τ’ αμάλαγο φιλί.

Η χαρμολύπη του έρωτα.

Μέθη ψυχής λαλούσα.

Παθιασμένη πνοή

στο ανήριθμον γέλασμα

της ωκεάνιας ψυχής,

ατέρμονη μαρμαρυγή

στ’ αντέσερο των κυμάτων της καρδιάς.

Η αλκή

που σπάει τα δεσμά της φυλακής.

Η ψυχή λεύτερη

ανοίγει δρόμους

που δε φαντάστηκε κανείς.

Ψυχικό βάλσαμο, ανάσαση,

ρεμέδιο, ελπίδα, παρηγοριά.

Τα ποιητικά της οράματα,

μάζωξη στις ηρωικές καρδιές

να ξεχερσώσουν τα δίκαια του κόσμου,

για τη νοηματοδότηση της ζωής.

Στο διάβα της υπερπηδά

κάθε αντίξοο ανάχωμα.

Σέρνει καημούς στον Αστραίο.

Το φλόγιστρο της αγάπης

που λαμπαδιάζει η καρδιά.

Αέρινος παλμός

ν’ αλαφρύνει την αλγεινή σκέψη

στις λυτρωτικές σιωπές της Σελάνας

από τα δεινά του κόσμου.

Ιχνογραφεί όνειρα κι απάγκια

στα ανέιπωτα του Σύμπαντος.

Είναι η τάσκα που αγκαλιάζει

την ερημιά της καρδιάς.

Χρωματίζει τον ορίζοντα της αγάπης

ουρανό και θάλασσα.

Να γενούν τ’ απωθημένα,

όνειρα,

κι οι φαντασιώσεις,

πράξεις.

Τ’ ανέλπιδα όνειρα,

ανέλπιστα.

Να λάμψει

το Θάμα της ζωής!

Να βασιλεύσουν στον κόσμο,

η αγάπη, η ειρήνη, το δίκαιο….

Όλγα Τρυφωνίδου Ζώγλη 🪽