Σε προσμένω...

Αν και βροχερή η μέρα,

καμιά στάλα να μην πανιάσει

την ψυχή.

Να προσμένουμε μ' απαντοχή κι αισιοδοξία το ολόφαντο χαμόγελο του ήλιου που πάλι θα φανεί!

Το γέννημα των στίχων;

Από μια βόλτα στο βουνό και θέα κάποιες αντιμαχόμενες ανεμώνες... 

Όταν κάνει επέλαση το ξεροβόρι κι οι θύμισες γίνονται τραχύ πανωφόρι της ψυχής...

Ακόμα σε προσμένω...

Ασίγαστη η λαχτάρα που με δέρνει.

Πλέω σ' ατέρμονο ταξίδι προσμονής.

Σώνομαι, όπως το λάδι στο καντήλι,

αργοσαλεύει στην ψυχή η υπομονή!

Η πλήξη συνοδεύει την ανία...

Μες στην καρδιά ρεφάρει η μοναξιά.

Πως μεγαλώνει στην ψυχή η αγωνία... 

Συχνά την θλίψη σέρνει η ερημιά.

Πώς καρτερώ τον γυρισμό σου...

Αναζητώ, ό,τι περάσαμε μαζί.

Τις μέρες που γιόμιζα μ' αγάπη,

τότε, που χόρταινα στοργή.

Μου τηλεφώνησες και είπες:

"Το ραντεβού ισχύει στις οχτώ!

Εκεί, όπως πάντα θα προσμένω,

σ' εκείνο το στέκι το γνωστό!"

Τα χρόνια πέρασαν κι εσύ δεν ήλθες,

στο στέκι που σε είχα πρωτοδεί...

Θαφτήκανε φεγγάρια και χειμώνες 

κι εσύ, ακόμα... μ' ακόμα να φανείς.

Οι άνοιξες τελείωσαν και πάνε.

Φθινόπωρα λιγόστεψαν κι αυτά.

Μεγάλωσαν οι νύχτες σαν αιώνες

και φτώχυναν τα όνειρα φριχτά...!

Μα, εγώ, ακόμα, σε προσμένω,

στ' αθέατο ακρογιάλι τ' ουρανού

κι εμμένεις ως άρωμα γαρδένιας

και ζωγραφίζω ουράνια τόξα μες στο νου.

Έλα! 

Πριν να καούν οι ανεμώνες. 

Φύτρωσαν κι ας είναι χειμωνιά.

Στέκουν αδύναμες να ξέρεις...

φοβούνται το ξεροβόρι, το χιονιά.

Έλα να πιεις, μ' αγάπη να μεθύσεις...

Στο όνειρο της θύμισης να μπεις...

Βιάσου να 'ρθεις, να μην αργήσεις,

πριν κλείσει τα σύνορα η ζωή...!

Λιλή Βασιλάκη Δαφερέρα 🌹