"Ο σιωπηλός σύντροφος"

Νά’μαστε ξανά, σκιά μου, μαζί.

Εσύ μπροστά μου ψηλόλιγνη,

βιαστική κι ανυπόμονη,

με τα ακουστικά στ’ αυτιά,

χοροπηδάς στον εύθυμο ρυθμό.

Κι εγώ πίσω σου αγκομαχώ,

προσπαθώντας να σε φτάσω.

Μα να, τώρα ανέβηκες στο βουνό.

Δεν σε ακολούθησα.

Αναγκάστηκες να κατέβεις

στην επόμενη στροφή.

Κάποιος πέρασε δίπλα σου.

Ανενδοίαστα σε πάτησε.

Άραγε… πόνεσες;

Μα όχι, συνεχίζεις να είσαι μπροστά,

κι εγώ να σε ακολουθώ.

Σταματώ. Σταματάς κι εσύ.

Αστειεύομαι μαζί σου σαν παιδί.

Κάνω απότομα στροφή,

περπατώ γρήγορα.

Τρέχεις να με φτάσεις.

Γελάω. Είσαι πίσω μου.

Η πιο πιστή μου παρέα

στις ηλιόλουστες μέρες.

Μα χάνεσαι στη συννεφιά.

Πού κρύβεσαι τότε;

Μου είσαι απαραίτητος.

Μη με εγκαταλείπεις,

σιωπηλέ μου σύντροφε.

Στις σκοτεινές μέρες

σ' έχω μεγαλύτερη ανάγκη.

Νίκη Μαντζαβίνου 🌹