Ο εσωτερικός συγκάτοικος...

Ξυπνάω το πρωί με ένα γαργαλητό στο αυτί, φαίνεται πως ο εσωτερικός υδραυλικός, ο Walerij, αποφάσισε να κάνει αισθητή την παρουσία του…

"Καλημέρα μικρή! " φωνάζει αυτός και ακούγεται το γαλλικό κλειδί μες το κεφάλι μου…

" Καλημέρα και σε σένα. Σήμερα είναι μια όμορφη μέρα...έτσι δεν είναι ;" του λέω εγώ.

Ο Walerij βγαίνει από το αυτί και κοιτάει το παράθυρο, κρύο, υγρασία... κατάλαβε ότι πρέπει να δουλέψει υπερωρίες…

Κοιτάω το λαιμό μου στον καθρέπτη, η βαλβίδα μου τώρα μοιάζει με τεντωμένη χορδή από κιθάρα, χαμογελάω...τα δάχτυλα μου αγγίζουν απαλά εκείνο το σημείο…

" Spokoj… wszystko w porzadku…" του λέω τρυφερά και βάζω ένα μαντίλι στο λαιμό…

1: ησύχασε, όλα είναι εντάξει...

Ζωή Συμεωνίδη 🌹